ΑΠΟΡΙΕΣ / Η Ιωάννα Μπουραζοπούλου τιμήθηκε με το Βραβείο Πεζογραφίας Κλεψύδρα για το 2014 (του ομώνυμου λογοτεχνικού περιοδικού) για το βιβλίο της «Ο Δράκος της Πρέσπας Ι – Η κοιλάδα της λάσπης» (εκδόσεις Καστανιώτη) και απαντά στις «50 Απορίες του Freethinker» (επιμέλεια: Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος) / Γεννήθηκα στην Αθήνα, περιπλανήθηκα σε διάφορες πόλεις σπουδάζοντας και δουλεύοντας και επέστρεψα στη γενέτειρα μου στα τριάντα. Εκδόθηκα στα τριάντα δύο και ίσως γι’ αυτό ρίζωσα. Όχι τόσο στην πόλη, όσο στο κείμενο. Περιπλανιέμαι πλέον καθιστή, με τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο. Βασικοί σταθμοί: «Το Μπουντουάρ του Ναδίρ» το 2003, «Το Μυστικό Νερό» το 2005, «Τι είδε η Γυναίκα του Λωτ;» το 2007, «Η ενοχή της αθωότητας» το 2011. Ύστερα ξεκίνησα το φιλόδοξο οδοιπορικό του «Δράκου της Πρέσπας», ο πρώτος τόμος του οποίου κυκλοφόρησε το 2014. Αν το ολοκληρώσω προτού με καταπιεί το θηρίο, θα είναι το μεγαλύτερο ταξίδι μου.
Καφέ ή τσάι; / Καφέ, αλλά χωρίς τσιγάρο τώρα πια, αχ και βαχ- Πρωινή συνήθεια / αχ και βαχ, να μην τα ξαναλέμε
- Δεν θα ήθελα να είμαι / τόσο εξαρτημένη από τις εξαρτήσεις μου
- Δεν αλλάζω με τίποτε / αλλάζω, αλλάζω, φτάνει να πειστώ ότι είναι απαραίτητο.
- Θαυμάζω / όσους βρίσκουν εύκολα το δρόμο τους στην πόλη, το στίγμα τους στο χώρο και τη θέση τους στο σύμπαν.
- Αγαπημένη μου γωνιά / η ελαφρώς καμένη της σπανακόπιτας…
- Αγαπημένο μαγαζί / τα παραλιακά ταβερνάκια
- Η μυρωδιά που με τρελαίνει / του φρεσκοτυπωμένου βιβλίου
- Η πρώτη μου ανάμνηση / κουβαδάκια μισοθαμμένα στην άμμο
- Η τελευταία φορά που ντράπηκα ήταν… / όταν ξέχασα το όνομα του συνομιλητή μου.
- Δεν το γνωρίζετε αλλά είμαι καλή / στις περιλήψεις
- Αγαπημένος τόπος / ο ανεξερεύνητος
- Απόδραση είναι / να σε απατά σπλαχνικά η μνήμη σου
- Το ανεκπλήρωτο που με σημαδεύει / Δεν μπαίνω σε αεροπλάνο, δεν θα σε δω ποτέ Αμερική.
- Η στιγμή που με άλλαξε για πάντα / «Κυρία Μπουραζοπούλου, σας καλούμε απ’ τις εκδόσεις Καστανιώτη, θα θέλαμε να εκδώσουμε το βιβλίο σας»
- Ήρωάς μου είναι / κάθε φορά διαφορετικός
- Με τρομάζει / ό,τι δεν καταλαβαίνω
- Πιστεύω εις / την αναγκαιότητα της πίστης, έστω κι αν υποκύπτω στη γοητεία της αμφιβολίας
- Πατρικό σπίτι / είναι ένα σπίτι που υπάρχει πατέρας, ένα σπίτι στις παιδικές μου αναμνήσεις
- Το χωριό μου / θα ήθελα να είναι η γειτονιά μου
- Φιλία εστί / υπομονή και φαντασία
- Ευτυχία / είναι η επάρκεια
- Επιτυχία / είναι η αναγνωρισμένη επάρκεια
- Ωριμότητα / είναι η επίγνωση της επάρκειας
- Τις νύχτες ονειρεύομαι / ό,τι και τις μέρες
- Πατρίδα / είναι οι ζωντανές λέξεις
- Ελευθερία είναι / η γνώση
- Αγαπημένο τραγούδι / «Μοοndance», Van Morrison
- Αγαπημένος στίχος / «Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ’ είδες»
- Αγαπημένος ποιητής / Νίκος Καββαδίας
- Αγαπημένο βιβλίο / «Η Δίκη» του Κάφκα
- Αγαπημένος ζωγράφος / Rene Magritte
- Αγαπημένη ταινία / «Gattaca», Α.Νiccol
- Ελληνικότητα / κάποτε δηλωτικό καταγωγής, τώρα δηλωτικό ψύχωσης
- Πατριωτισμός / άλλοτε κίνητρο, τώρα άλλοθι
- Αγαπημένη πόλη / η πληγωμένη Αθήνα
- Αγαπημένο νησί / η Ιθάκη, κυριολεκτικά και μεταφορικά
- Μου λείπει στην πόλη / μια άδεια παραλία
- Λιτός βίος θα πει… / να μένεις γυμνή από ιδέες.
- Πολιτική στα χρόνια της κρίσης / σημαίνει πολιτική στην υπηρεσία της κρίσης
- Τέχνη στα χρόνια της κρίσης / σημαίνει διάσπαρτα λυχναράκια να αχνοφέγγουν κατά μήκος του τούνελ
- Μένουμε Ελλάδα ή φεύγουμε; / Και πού να πάμε;
- Θέλω μια Ευρώπη που / να μας αγαπάει για αυτό που είμαστε κι όχι για αυτό που θα θέλαμε να είμαστε
- Αντίσταση στην κρίση / είναι να μη χάσουν οι λέξεις την ουσία τους
- Το μήνυμα στους πολιτικούς / «Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι… κρίσιμη!»
- Το μήνυμα στον κόσμο / Υπάρχεις ή είσαι προϊόν της φαντασίας μου;
- Η παρήγορη σκέψη; / Τουλάχιστον εξακολουθώ να ονειρεύομαι
- Η θετική σκέψη; / Τουλάχιστον εξακολουθώ να γράφω ό,τι ονειρεύομαι
- Κάνω like / με το νου μου
- Η ζωή μου με 6 λέξεις + 1… / Κάθε πρωί με μαθαίνω απ’ την αρχή
Θέλω να σε πω κάτι ακόμη… / «Ο Δράκος της Πρέσπας» εισέβαλλε πριν από τρία χρόνια στο δυαράκι μου και άπλωσε τους βάλτους του στο σαλόνι. Στην κουζίνα ξέσπασε καταιγίδα, οι νεροχύτες μου γέμισαν νούφαρα, βούρλα κάλυψαν το πάτωμα. Ξεκίνησα να γράφω την «Κοιλάδα της Λάσπης» για να απαλλαγώ από δαύτον, διώχνοντας τα βατράχια απ’ το κρεβάτι. Δεν υπήρχε σύντομη οδός για να ανακτήσω τον οίκο μου, έπρεπε να διανύσω απ’ άκρη σ’ άκρη τη λίμνη του, να ξελογιάσω τα φαντάσματα που κρύβονταν στις καλαμιές. Τώρα που ο πρώτος τόμος της τριλογίας τελείωσε έχω κερδίσει πίσω τον καναπέ μου, μια βιβλιοθήκη, ένα μέρος του μπαλκονιού. Και συνεχίζω…
