ΕΦΗ ΣΙΣΜΑΝΙΔΟΥ: “ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΥ”

Είναι 24 ετών, λατρεύει τη σοκολάτα, τα παραμύθια, αγαπά τις αράχνες και φοβάται το σκοτάδι. Ασχολείται με το θέατρο από τα 15 και ελπίζει να συνεχίσει μέχρι να σταματήσουν να προστίθενται χρόνια στην ηλικία της. Αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Δραματικής Τέχνης “Ροντίδη” και σπουδάζει στο τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του Α.Π.Θ. Φέτος, για δεύτερη χρονιά, ανέβηκε στο Θέατρο Σοφούλη η πρώτη της συγγραφική δουλειά, το “Sweeney Todd – ο αστικός θρύλος του φονικού κουρέα”, μια θεατρική μεταφορά του γνωστού αστικού θρύλου του Λονδίνου σε συνεργασία με την αγαπημένη φίλη και συνάδελφο, Ντεπυ Ασληχανίδου. Η Έφη Σισμανίδου μας δημιούργησε πολλές απορίες…

Καφέ ή τσάι; / Καφέ. Σκέτο.
Πρωινή συνήθεια / Τραγουδάω ( ο αδερφός μου, όταν ήμασταν παιδιά, το έβρισκε ιδιαίτερα εκνευριστικό! ) .
Δεν θα ήθελα να είμαι / συμβιβασμένη με καταστάσεις που δεν με καλύπτουν.
Δεν αλλάζω με τίποτε / τις πρόβες, το άγχος της πρεμιέρας και την τελευταία παράσταση.
Τον/την θαυμάζω / Simone de Beauvoir
Αγαπημένη μου γωνιά / το δωμάτιο μου. Δεν υπάρχει μέρος που να νιώθω μεγαλύτερη ασφάλεια.
Αγαπημένο μαγαζί / Κανένα.. Πολλά ..
Η μυρωδιά που με τρελαίνει / του μαρκαδόρου.
Η πρώτη μου ανάμνηση / Οι γονείς μου να με κρατάνε από ένα χέρι ο καθένας και να με σηκώνουν στο αέρα για να ανεβούμε κάποια σκαλοπάτια.
Η τελευταία φορά που ντράπηκα ήταν… / Σε κάποια ακρόαση που από το άγχος μου άρχισα να μιλάω ακατάπαυστα.. Ακόμα ντρέπομαι όταν το σκέφτομαι.
Δεν το γνωρίζετε αλλά είμαι καλός / στη μαγειρική.
Αγαπημένος τόπος / η Χώρα του Ποτέ.
Απόδραση είναι / το θέατρο.
Το ανεκπλήρωτο που με σημαδεύει / δεν υπάρχει . Όταν επιλέγω να μην κάνω κάτι σημαίνει ότι μέσα μου δεν αξίζει και τόσο … Ίσως να στενοχωριέμαι για λίγο αλλά σύντομα το ξεχνάω.
Η στιγμή που με άλλαξε για πάντα / ήρθε για να μου δείξει πως το να πεθάνει ο άνθρωπος είναι το μόνο εύκολο. Το δύσκολο είναι να ζεις και βρίσκεις λόγους για να ζεις.
Ήρωάς μου είναι / ο Data (Star Trek TNG) , τον γνώρισα πρόσφατα και τον αγάπησα για πάντα.
Με τρομάζει / που στον 21ο αιώνα βλέπουμε παιδιά να πεθαίνουν και παιδιά να κρατούν όπλα.
Πιστεύω εις / την φαντασία.
Πατρικό σπίτι / Πλέον έχω δύο. Της μαμάς, όπου και μεγάλωσα, και του μπαμπά.
Το χωριό μου / σπάνια το επισκέπτομαι.
Φιλία εστί / παυσίπονο της ζωής.
Ευτυχία / είναι όταν έρχονται εκείνες οι στιγμές απ’ τις οποίες τίποτα δεν λείπει και τίποτα δεν περισσεύει .
Επιτυχία / είναι να γίνεσαι κάθε μέρα καλύτερος με μέτρο σύγκρισης τον εαυτό σου.
Ωριμότητα / είναι να συνειδητοποιείς τον κάθε ρόλο σου απέναντι στους ανθρώπου με τους οποίους σχετίζεσαι .
Τις νύχτες ονειρεύομαι / πολλά. Δεν θέλετε να ξέρετε! Τα όνειρα μου είναι τόσο περίπλοκα που συχνά τα βρίσκω πολύ πιο κουραστικά από την πραγματική ζωή.
Πατρίδα / είναι αυτός ο τόπος που , αν καταστραφεί ο πλανήτης μας, θα σου λείψει πιο πολύ.
Ελευθερία είναι / να μην νιώθεις φόβο.
Αγαπημένο τραγούδι / Breakfast in America – Supertramp
Αγαπημένος στίχος / “Μείνε γυμνή. Τα ρούχα της ημέρας είναι βαρύτερα κι απ’τις φωλιές του πεπρωμένου” Ανδρέας Εμπειρίκος
Αγαπημένος ποιητής / Arthur Rimbaud
Αγαπημένο βιβλίο / Ο Πύργος- Franz Kafka , Ο Τρίτος Αστυνόμος- Flann O’ Brien
Αγαπημένος ζωγράφος / Pavel Tchelitchew
Αγαπημένη τανία /One Flew Over The Cuckoo’s Nest
Ελληνικότητα /είναι αυτό που περιγράφει ο Ελύτης όταν μιλάει για την “Ελλάδα του επάνω κόσμου” .
Πατριωτισμός /για εμένα είναι, πριν φύγω από την χώρα μου , πρώτα να έχω κάνει τα πάντα για να μείνω.
Αγαπημένη πόλη /Πράγα
Αγαπημένο νησί / Κάλυμνος
Μου λείπει στην πόλη / Προσωπικά, τίποτα. Όσο πιο μεγάλη πόλη τόσο το καλύτερο
Λιτός βίος θα πει… /καλύπτω τις βασικές μου ανάγκες χωρίς περαιτέρω έξοδα. Όταν δεν καλύπτονται ούτε αυτά, πλέον μιλάμε για βία, όχι για τρόπο ζωής.

Πολιτική στα χρόνια της κρίσης /Θα προτιμούσα να μιλήσω για πολιτική συνείδηση, η οποία δεν αφορά μόνο στα πρόσωπα της “πολιτικής σκηνής” αλλά και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Ζούμε σε μια εποχή ατομικισμού. Οι περισσότεροι από εμάς καταναλωνόμαστε στην προσπάθεια να ικανοποιήσουμε προσωπικά συμφέροντα και αδιαφορούμε για το κοινό καλό. Δεν κατανοούμε τη σοβαρότητα ορισμένων κοινωνικών προβλημάτων, γιατί θεωρούμε πως δεν μας αφορούν, μέχρι να μας χτυπήσουν την πόρτα. Δεν συμμετέχουμε στα κοινά, ούτε καν με την ψήφο μας, που υποτίθεται πως είναι και δικαίωμα μας! Αυτό που θέλω να πω είναι πως δεν νοείται πρόοδος χωρίς συλλογικότητα και χωρίς τη δική μας ενεργοποίηση.. Ναι, και ειδικά “ στα χρόνια της κρίσης “ .

Τέχνη στα χρόνια της κρίσης / Για εμένα η Τέχνη είναι η υψηλότερη και ευγενέστερη εκδήλωσή του ανθρώπινου πνεύματος. Βοηθά τον άνθρωπο να νικήσει την φθορά της ατομικής του ύπαρξης, τον φέρνει πιο κοντά στο “αιώνιο”, γαλουχεί το πνεύμα του και τον οδηγεί σε ηθική πληρότητα. Η τέχνη εμπλουτίζει τον πολιτισμό και γίνεται σημείο αναφοράς της προόδου μιας κοινωνίας. Επιπλέον, μπορούμε να τη δούμε και ως καθρέφτη της κάθε κοινωνίας, το είδωλο της οποίας όμως μπορεί και αλλοιώνει. Παρουσιάζει δηλαδή μια κοινωνική πραγματικότητά μετατρέψιμη και εμπνέει τον άνθρωπο για ενεργή δράση στην βελτίωση της. Να τονίσω πως μιλάω καθαρά για την τέχνη και όχι για προϊόντα υποκουλτούρας, φθηνής εκτόνωσης. Την τέχνη που ξεπερνά την ατέλεια της ατομικής ύπαρξης και κάνει τον κάθε άνθρωπο αναπόσπαστο κομμάτι του συνόλου, αυτού που ονομάζουμε ανθρώπινο γένος. Γι αυτούς και για άλλους τόσους λόγους, τέχνη όχι μόνο στα χρόνια της κρίσης, τέχνη σε όλα τα χρόνια, σε κάθε εποχή.

Η παράσταση “Sweeney Todd” παίζεται για τρεις τελευταίες παραστάσεις στο Θέατρο Σοφούλη την Παρασκευή 13/11 στις 21.00, το Σάββατο 14/11 στις 22.00 και την Κυριακή 15/11 στις 20.00.