Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου (elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com)
Τόπος: Το δικό της συννεφάκι, με ανοιχτή την πόρτα για να μπω!
Χρόνος: Σ’ αυτές τις συναντήσεις ο χρόνος δεν έχει σημασία!
Σκοπός: Λίγο όνειρο ακόμα… τώρα που το έχουμε όλοι ανάγκη!
Είχα δύσκολη εφηβεία! Το ραδιόφωνο δεν έκλεινε ποτέ κι αν το πάπλωμα με πλάκωνε, μέσα σ’ αυτό χωρούσε πάντα το ραδιοφωνάκι μου. Κάθε φορά που έπαιζε Ευρυδίκη σκάλωνα στο ηχόχρωμα της, τον στίχο που έβγαζε τη δυναμική της, την μουσική που είχε γεύση «Θεοφάνους». Από το «Φθινόπωρο Γυναίκας», στο «Τρίτο Συρτάρι» να λέω «Μίσησε με» βλέποντας «Μισοφέγγαρα» και μένοντας «Στο ίδιο βαγόνι» απέκτησα μια οικειότητα του τύπου «Και δεν τελειώνουμε ποτέ, δεν τελειώνουμε». Σ’ αυτή τη συνέντευξη βάλαμε ολοκαίνουρια λεζάντα στις αναμνήσεις μου: «Ονειρεύομαι ακόμα Μαμά»! Αυτός ο τίτλος –του νέου της δίσκου- της επιτρέπει να ζει στον κόσμο των ονείρων της, την εκφράζει, δίνει μια αίσθηση γλυκιάς αισιοδοξίας… είναι πιο Ευρυδίκη από ποτέ!
«Ένα ακόμα βήμα που με πάει λίγο πιο μπροστά, με βγάζει σε μονοπάτια καινούρια, άλλοτε φωτεινά, άλλοτε σκοτεινά και σε ταξίδια πιο μοναχικά. Όχι γιατί περιέχει δύσκολα κομμάτια ή διαφορετικά…κάθε δουλειά έτσι κι αλλιώς είναι ξεχωριστή και διαφορετική από τις προηγούμενες…αλλά αυτή εδώ είναι ακόμα πιο προσωπική» μου είπε. Περνώντας πολλές ώρες στο studio μπλέχτηκαν μελωδίες και στίχοι, ταλέντα και εμπνεύσεις! Κάπως έτσι συναντήθηκαν μαζί της οι: Κώστας Τουρνάς, Θοδωρής Μαραντίνης, Ευσταθία, Γιώργος Παπαδόπουλος, Κυριάκος Ντούμος, Βίκυ Γεροθόδωρου, Σταύρος Σταύρου, Θάνος Παπανικολάου, Γιώργος Θεοφάνους και Δημήτρης Κοργιαλάς. Μετά το κουβάρι έγινε ακόμη πιο δημιουργικό… είχε υποστήριξη, αγάπη και μνήμες από σπιτικές συναντήσεις. Κάπως έτσι τραγούδησαν μαζί της η Πέγκυ Ζήνα, ο Μιχάλης Κεχαγιάς και ο Γιώργος Παπαδόπουλος. Όσο για τους μουσικούς, τους ενορχηστρωτές και τους ηχολήπτες; Αυτή… είναι μεγάλη ιστορία!
Και η έμπνευση;
«Νομίζω ότι δεν είναι κάτι συγκεκριμένο αυτό που με εμπνέει κατά καιρούς. Είναι σαν να παίρνω απλά πληροφορίες από κάτι άγνωστο….λες και κάποιος μπαίνει στο μυαλό μου και μου μιλάει».
«Ονειρεύομαι πάντα την ευτυχία. Αυτό τα περιλαμβάνει όλα».
Από την Ευρυδίκη του “Ναι είμαι εγώ που όταν πονάς διώχνω μακριά τα σκοτάδια…” μέχρι την Ευρυδίκη του “Άσε με να κάνω λάθη, έτσι είναι η αγάπη…” μου είπε ακριβώς τι έχει αλλάξει σ’ εκείνη. «Μεγάλωσα, ωρίμασα, άλλαξα, αλλά με έναν μαγικό τρόπο παραμένω βαθιά μέσα μου το ίδιο κοριτσάκι το οποίο βγαίνει στην επιφάνεια όταν το χρειάζομαι πραγματικά και με προσέχει». Μια κλασική κόρη που με τη μαμά της, την δένει σχέση αγάπης και στοργής. Με ενθουσίασε δηλώνοντας ότι δεν τρέχει να προλάβει τον χρόνο για να κάνει ό,τι δεν έκανε, δεν σκέφτεται αρνητικά, δεν σκέφτεται το τέλος, ζει για το σήμερα! Κολακεύτηκα που μοιράστηκε μαζί μου μικρά μυστικά καθημερινότητας, από εκείνα τα γυναικεία: Δεν της αρέσει να ξυπνάει το πρωί, μισεί την γυμναστική, τρελαίνεται για γλυκά, ξεκουράζεται ακούγοντας μουσική και βλέποντας ταινίες!
Δημήτρης Κοργιαλάς: Όνομα μαγικό, αύρα καρμική!
Τι τους έδεσε;
«Η μουσική»!
Τι θα μπορούσε να τους χωρίσει;
«Δεν το γνωρίζω και δεν το σκέφτομαι καν»!
Με ποιο τραγούδι περιγράφει αυτή την σχέση;
«La vie en rose»!
Στο «συννεφάκι» έχει και τηλεόραση…
Πατάει το τηλεκοντρόλ της όταν πρόκειται να δει ειδήσεις και κάποιες συγκεκριμένες εκπομπές ή σειρές που της αρέσουν. Σε αντίθετη περίπτωση; «Αλλάζω κανάλι…. στην τηλεόραση και στη ζωή, κι εκεί κάνω ζάπινγκ. Βρίσκω τρόπους να εκφράζομαι, να δηλώνω τη δυσαρέσκεια μου και να προχωρώ μπροστά».
Ευρυδίκη + Πολιτική = Σχέση Οργής!
«Κάθε μέρα κάτι ακούω και κάτι βλέπω που με εξοργίζει… Μας προσβάλουν με τη συμπεριφορά και τις πράξεις τους. Υποτιμούν τη νοημοσύνη μας και το δικαίωμα μας να ζούμε με αξιοπρέπεια». Το τι συμβαίνει την αφορά όπως όλους μας και η αγωνία της είναι συγκεκριμένη: Με τί φτερά θα πετάξουν τα σημερινά παιδιά που πριν τα ανοίξουν τους τα έχουν κόψει; «Κυρίως αγχώνομαι για αυτά που θα αντιμετωπίσει το παιδί μου όταν θα έρθει η στιγμή να σταθεί στα δικά του πόδια. Να ψάξει για δουλειά, να δημιουργήσει, να ονειρευτεί και να ζήσει. Αυτός είναι μόνο ο προβληματισμός μου…το αύριο της σημερινής νεολαίας. Τα προβλήματα και οι ευθύνες που τους φορτώνουν».
Συμβουλές… για νέους!
Ως μαμά…
συμβουλεύει τα νέα παιδιά να ονειρεύονται και να πιστεύουν στον εαυτό τους!
Ως επαγγελματίας…
συμβουλεύει τα νέα παιδιά να ονειρεύονται και να πιστεύουν στον εαυτό τους!
Δεν έκανα λάθος! Ίδια ήταν η απάντηση, από έναν άνθρωπο κατασταλαγμένο με σταθερές αξίες. Μια από αυτές… το τραγούδι! «Το τραγούδι δεν θα τελειώσει ποτέ για μένα. Ακόμα κι αν δεν έχω φωνή, πάλι με το τραγούδι θα ασχολούμαι, πάλι στον κόσμο της μουσικής θα ζω, έστω προσφέροντας τις γνώσεις μου μέσα από τις εμπειρίες και τις σπουδές μου στα νέα παιδιά».
Μια σκηνή, εκείνη και….
…ένα πιάνο, ένα κοντραμπάσο, ένα ακορντεόν, ένα μικρόφωνο και το κοινό σε μια παράσταση με γαλλικά τραγούδια.
Άλλωστε στην σκηνή λειτουργεί αυθόρμητα! «Στη σκηνή δε σκέφτομαι. Αφήνομαι και παρασύρομαι στη μαγεία της μουσικής. Αγωνίζομαι για ισορροπία σε όλη μου τη ζωή….στη σκηνή γίνομαι άλλη, ζω ακόμα κι αυτά που δεν μπορώ να ζήσω στην πραγματικότητα…αγάπες, έρωτες, πάθη, απωθημένα, όνειρα, εφιάλτες, πόλεμοι, ισότητα, ανισότητα, ελευθερίες, όλα αυτά κι άλλα τόσα, πράγματα που συναντούμε καθημερινά και δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Στη σκηνή όλα γίνονται, όλα αντιμετωπίζονται, όλα παλεύονται και όλα επιτρέπονται».
Παρασκευή 27 Γενάρη στο Club του Μύλου με τον Δημήτρη Κοργιαλά!
«Όμορφη σίγουρα για να αναζητώ την επανάληψη. Υπάρχουν τόσα τραγούδια που μας ενώνουν….τόσες αγαπημένες στιγμές που έχουμε μοιραστεί και που έχουν δημιουργήσει όμορφες αναμνήσεις, άρα αυτή η “επανάληψη” νομίζω επιβάλλεται». Αυτό μου απάντησε όταν την ρώτησα για την συνεχόμενη εμπειρία των εμφανίσεων της στον «Μύλο» μας!
Έναρξη: 21.00!
