Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
Τόπος: Αναπαυτικό, σύγχρονο ανάκλινδρο στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών!
Χρόνος: Ένα Κυριακάτικο απόγευμα μετά από ξενύχτι!
Σκοπός: Να γνωρίσω στη «Δόξα» και να της πω… πέρασε!
Δεν είναι απλό να κάθεσαι δίπλα της, έστω κι αν στην πορεία διαπιστώνεις ότι δεν θες να την αποχωριστείς. Φωνή διαπεραστική και γαλήνια παράλληλα, αύρα ανάλαφρη, ενέργεια δοτική, κι ένα κράμα χαμόγελου και αυστηρότητας μαζί… αποτυπωμένα στην φιγούρα ενός ντόμπρου ανθρώπου που καπνίζει σα να είναι η τελευταία του μέρα, που κοιμάται ήσυχος τα βράδια, που το πιο μακροπρόθεσμο όνειρο του είναι ο επόμενος στόχος, που ζει για χρόνια ανάμεσα στον χορό και την ηθοποιία και που έχει γίνει φέτος μόιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης. Συναντώντας την Ευελίνα Παπούλια, μπήκα σε εκείνο το ωραίο τρυπάκι… να κλείσω τις «πόρτες» και τα «παράθυρα» του κόσμου μου για να έχουμε «ησυχία» και να «ξεκλειδώσω» μόνο με τη λήξη της κουβέντας μας. Κι ήταν όπως το είχα φανταστεί: Δύο ξένοι που είχαν πολλά να μοιραστούν. Οι ρόλοι της πια πολλαπλοί. Βουτηγμένη στον χορό, δεμένη με το κομμάτι της ερμηνείας, απορροφημένη στην πρόκληση της σκηνοθεσίας και αυτή τη φορά, χαρούμενη που συνεργάζεται με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο πλαίσιο του “Κοινωνικού Θεατροπωλείου” με την παράσταση η «Δίψα». Η δική μου δίψα γα να σας την παρουσιάσω εμπεριέχει μουσικές γλυκές, ρομαντικές, με παρελθόν, αφού με έπεισε πόσο σημαντικό είναι μέσα από τη δουλειά να γεμίζεις την ψυχή σου!
Stand by me… γιατί είναι πια ζωτικής σημασίας!
Το “Κοινωνικό θεατροπωλείο” είναι οπωσδήποτε για μας μια πρωτόγνωρη εμπειρία που δεν μας θυμίζει καθόλου τη ζωή που είχαμε πριν από μερικά χρόνια. Κόβεις το εισιτήριο σου και δεν πληρώνεις, ούτε και οι καλλιτέχνες αμοίβονται. Προσφέρεις τρόφιμα μακράς διαρκείας για ανθρώπους που το έχουν ανάγκη και παρακολουθείς μια σειρά από θεατρικές παραστάσεις. Αυτή η εμπειρία της ανταλλακτικής οικονομίας θα μας κάνει σίγουρα καλό. Στην Ευελίνα Παπούλια πάντως έχει δράσει καταλυτικά μέσα από τη «Δίψα» και δεν το έκρυψε ούτε μια στιγμή. «Ο Χατζάκης το εμπνεύστηκε και πιστεύω ότι θα γίνει θεσμός. Ας ευχηθούμε βέβαια ότι θα σταματήσει γρήγορα γιατί αν γίνει θεσμός αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα θα είναι άσχημα. Σ’ αυτούς που το βλέπουν αρνητικά θέλω να απαντήσω και να πω… ότι αυτή η σκέψη δίνει μια λύση». Είναι ξεκάθαρο για εκείνη τι είναι δουλειά και τι όχι. Είναι ξεκάθαρο τι της προσφέρει χρήματα και τι την βοηθάει να νιώθει καλά με τον εαυτό της. Τι σκέφτεται ακριβως; «Αυτό που δημιουργείται είναι μια αλυσίδα που είχε σπάσει στο παρελθόν, γιατί ο καθένας νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό του και τώρα μπαίνουμε στη διαδικασία να ενώσουμε αυτή την αλυσίδα και να την κάνουμε έναν κύκλο. Όλο αυτό δεν έχει αγωνία, σε γεμίζει, δεν έχει ανταγωνισμό, είναι σε ανθρώπινο επίπεδο». Κι αν η Δίψα είναι ένα θεατρικό έργο, εκείνη έχει προσθέσει πολύ χορό, κυρίως για να αποδώσει το μεταφυσικό στοιχείο. Δυστυχώς την παράσταση δεν την είδα. Όχι γιατί δεν ήθελα ή δεν πρόλαβα ή γιατί κάτι μου έτυχε, αλλά -ευτυχώς- γιατί δεν βρήκα θέση. Παρ’ όλ’ αυτά η Ευελίνα μου μίλησε για τον ρόλο της με μια τάση γενίκευσης πάνω στην ανθρώπινη ψυχολογία και συμπεριφορά. Υποδύεται την Γυναίκα. «Η Γυναικά σαν σύμβολο έχει σχέση με τη δόξα. Ένα πρόσωπο που μπορεί να έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις, που μπορεί να το θες ή να μη το θες και να έρθει ξαφνικά από μόνο του χωρίς να είσαι προετοιμασμένος. Μπορεί να σου χαριστεί η δόξα κι εσύ να μην την επιλέξεις, μπορεί να της γυρίσεις την πλάτη κι αυτή να σε καταστρέψει. Είμαστε οι επιλογές μας». Η μια αλήθεια μετά την άλλη ήταν μια συνθήκη που έφερε έναν μικρό απολογισμό για όλη της την πορεία.
Dance me to end of love… γιατί μερικά πράγματα μας σημαδεύουν μοιραία!
Μιλώντας για τον χορό, την ηθοποιία, τη σκηνοθεσία, βάλαμε τα κουτάκια στη θέση τους. «Όταν ξεκίνησα το θέατρο δεν το ξεκίνησα γιατί ήταν στίβος, με την έννοια του τρέχω μόνος μου. Το ξεκίνησα γιατί ήταν ομαδικό». Αυτό την συγκινεί ακόμη και δεν το αλλάζει με τίποτα. Το «Cabaret» και το «Hedwig and the Angry Inch» αποτελούν για εκείνη σταθμόυς στη θεατρική της πορεία. Το δεύτερο μάλιστα –extreme ροκ μιούζικαλ- ήταν και η πρώτη της απόπειρα να σκηνοθετήσει. Το πείραμα πέτυχε και τα τρία τελευταία χρόνια σκηνοθετεί και καταπιάνεται συνολικά με το team του «Zand and the Band». Τι είναι το «Zand and the Band»; Είναι ένα new age cabaret, με πολύ μουσική, πολύ χορό και με ρόλους που εναλάσσονται συνέχεια. Επιστρέφοντας στη σκηνοθεσία μου αποκάλυψε γιατί την ιντριγκάρει: «Ζω πολύ μέσα στο μυαλό μου, δεν έχω την καλύτερη επικοινωνία με τους ανθρώπους». Αυτό, όσο εσωστρεφές κι αν ακούγεται, σας βεβαιώνω πως δεν είναι, γιατί όταν η φαντασία τρέχει, η Ευελίνα βρίσκει τους τρόπους να την αποδώσει μέσα από την τέχνη. Και ο χορός; Η Νέα Υόρκη; Οι σπουδές; «Τον χορό τον έχω πολύ περισσότερα χρόνια σαν βιογραφικό. Όσο μεγαλώνεις όμως ο χορός σε αφήνει θέλοντας και μη. Η υποκριτική λειτουργεί αντίστροφα. Αυτά τα δύο μόνο σε μια περίοδο της ζωής σου μπορούν να συμβαδίσουν… με όριο τα 35. Δεν μπορώ να δημιουργήσω, να σκηνοθετήσω τίποτα που να μην έχει μουσική, χορό, ρυθμό».
Η τηλεόραση και ο κινηματογράφος έχουν γράψει μέσα της με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. «Τηλεοπτικά η δόξα μου ήρθε από τους «Δύο ξένους». Τεράστιο μάθημα ζωής για μένα. Ήταν κωμωδία που δεν ήταν ποτέ το στοιχείο μου. Ήταν μια πολύ έντονη εποχή για μένα». Ποιος δεν θυμάται την Μαρίνα Κουντουράτου, την ατίθαση tv persona, που για έναν Μαρκορά-Σεργιανόπουλο ξεπέρασε τα όρια της; Η σκηνή με το σφηνάκι κόνιο, το ζειμπέικο υπό τους ήχους Μαζωνάκη- «Ανήκω σε μένα», οι εξομολογήσεις στον Τόλη και την Ντένι, η αντίζηλος κόρη Πτεράρχου και ο σύζυγος κατά συνθήκη Αίας. Παλιές στιγμές ωραίας τηλεόρασης! «Κινηματογραφικά ξεχωρίζω την ταινία «Ένας κι ένας» και σαν εμπειρία τις «Νύφες». Ήμουν τυχερή που συμμετείχα σε μια τόσο μεγάλη παραγωγή».
Fly me to the moon… γιατί όλοι έχουμε τα κουμπιά μας στην ευτυχία.
Η ευτυχισμένη πλευρά της καθημερινότητας της μοιάζει να εξαρτάται από τον πρωινό καφέ ή μάλλον τους πρωινούς καφέδες. «Καλό είναι να μη μου μιλάει κανένας το πρωί. Η καθημερινότητα για μένα εμπεριέχει πολύ ηρεμία. Δεν μπορώ να ξεκινήσω κάτι αν πριν δεν είναι συντονισμένη». Και τι απαιτεί αυτός ο συντονισμός; «Κάποιες ώρες με τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να είμαι με πολύ κόσμο συνέχεια, πρέπει να έχω βρει λίγο το κέντρο μου». Εκεί ανακάλυψα πως εγώ δεν ψάχνω το κέντρο μου για πολλές μέρες της εβδομάδος κι ότι η δική μου καθημερινότητα εμπεριέχει πολύ φασαρία. Ξέχασα την σκέψη μου στο δευτερόλεπτο και βάλθηκα να ανακαλύψω το «καταφύγιο» της. Ως ανεξάρτητη προσπωικότητα, η Ευελίνα Παπούλια μου μίλησε για τα ταξίδια της. Εκείνα που άρχισαν στα 13 της, χωρίς καν να συνοδεύεται από τους γονείς της. “Θα θελα πολύ να έχω την ευκαιρία να ζω και στο εξωτερικό. Αυτή είναι μια εμμονή που την έχω από πιτσιρίκι. Το ταξίδι το έχω μέσα μου σαν κάτι που με γεμίζει, που με ολοκληρώνει. Είναι μια εμπειρία. Πολλές φορές κάποιες εμπειρίες είναι για να σε συνεφέρουν για να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα. Άλλες είναι για να πεις εντάξει δεν είναι και τόσο χάλια στην Ελλάδα, μια χαρά τα καταφέρνουμε. Ξαφνικά βγαίνεις από την καθημερινότητα. Μου αρέσει πολύ η Σκωτία. Θα έμενα ευχαρίστως στα Highlands”.
Always on my mind… γιατί η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ!
Υπάρχουν αγαπημένοι άνθρωποι δύο ειδών. Αυτοί που είναι κομμάτι της ύπαρξης μας και αυτοί που είναι κομμάτι της ιστορίας μας. Στις δύο αυτές θέσεις… εκείνη έβαλε την κόρη της και τον θεατρικό της «πατέρα» Γιώργο Λεμπέση αντίστοιχα. «Πριν καν γίνω γνωστή, ήμουν πρωταγωνίστρια στο θέατρο. Όλα αυτά τα χρόνια δεν μου έχει ξανασυμβεί, να έχω τόση καλή επικοινωνία, σχεδόν σαν μια οικογενειακή κατάσταση. Ένιωθα ασφαλής σε ένα ανασφαλές επάγγελμα όπως αυτό». Την ρώτησα αν της αρέσει να δένεται στις δουλειές που κάνει. Μου είπε: «Δεν έχω τέτοιες ανασφάλειες. Με ξεκουράζει πολύ να συνεργάζομαι με τους ίδιους ανθρώπους, γιατί η σχέση εξελίσσεται». Δεν είναι από τους ανθρώπους που πιστεύουν στις προδοσίες και στα πισώπλατα χτυπήματα. Απλά πιστεύει ότι δεν συμβαδίζουν πάντα οι επιλογές των ανθρώπων.
People are strange… και το καταλαβαίνει κανείς μέσα στην κρίση!
Ναι, η κουβέντα σοβάρεψε απότομα, αλλά κανείς δεν παραπονέθηκε. «Στην Ελλάδα η συνθήκη έχει ξεπεράσει το όριο του λογικού. Έχουμε πολλές αυτοκτονίες, κάτι δεν πάει καλά δηλαδή». Αυτό το κάτι που δεν πάει καλα είναι ίσως πιο έντονο από ποτέ και κουβαλάει μέσα του τόσες πολιτικές προεκτάσεις. Σε μια προεκλογική περίοδο όπως αυτή που διανύουμε οι ηθοποιοί πολιτεύονται εύκολα. Σχεδόν δεν τους προλαβαίνουμε. Η Ευελίνα Παπούλια όμως δεν τοποθετεί τον εαυτό της σε αυτούς ούτε κατά διάνοια. «Το να μπεις και να πολιτευτείς ξαφνικά, χωρίς αν υπάρχει ένα background αγώνα είναι λίγο οξύμωρο. Και νομίζω ότι το μαγαζί αυτό, εμένα δεν μου πάει.. είναι λάθος στημένο, εντελώς λάθος στημένο». Αμέσως μετά γελάσαμε με την κατάντια μας κάπως βροντερά κι είπαμε να κλείσουμε με μια συμβουλή- σύνθημα για νέους ανθρώπους. «Σε κάθε νέο θα πω… να στρώσει πολύ γερά θεμέλια σε σχέση με τις σπουδές του, να δοκιμάσει τις αντοχές του στο εξωτερικό και τη γνώση να τη φέρει μετά εδώ».
Something stupid… έτσι για την αποφώνηση!
Για την αιώνια κόντρα Θεσσαλονικέων-Αθηναίων δεν έχω μιλήσει ποτέ, ούτε και θα το κάνω τώρα. Θα μεταφέρω απλά τα λόγια της: «Πράγματα που θα θέλαμε σχεδόν δύο χρόνια για να τα κάνουμε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη τα κάναμε μέσα σε ένα Χειμώνα.Τώρα που μπήκα στη διαδικασία… το «χαλαρά» δεν νομίζω ότι υφίσταται!Έχει μια ποιότητα ζωής το γεγονός πως από τη μια πλευρά της πόλης στην άλλη είναι μόλις 10 λεπτά».
