Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Τελικά πιστεύουμε στ’ αλήθεια ότι ο πολιτισμός έχει αναπτυξιακές διαστάσεις; Ότι μπορεί να δημιουργήσει brand για μια πόλη, ικανό να προσελκύσει επισκέπτες, να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να αφήσει οικονομικό αποτύπωμα;
Πάντως, είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε το βρίσκουμε ενδιαφέρον είτε όχι, αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την πολιτική πολιτισμού την οποία διαθέτει ή όχι ένα υπουργείο Πολιτισμού ή ένας Δήμος. Από τη στρατηγική την οποία χαράσσουν ή τους λείπει.
Αυτό με τη σειρά του σημαίνει: από την απάντηση που θα δώσουν στο δίλημμα «στήριξη του παραγωγικού ή του μεταπρατικού τομέα;». Από τη στάση τους απέναντι στους φορείς – πυλώνες (αρχαιολογικά μουσεία, μουσεία σύγχρονης τέχνης, κρατικές ορχήστρες, κρατικά θέατρα). Από τη θέση που ορίζουν για το πνεύμα και τις τέχνες στη γενική εκπαίδευση των νέων.
Στην Ελλάδα φαίνεται ότι η κεντρική στρατηγική λείπει, όχι μόνο τώρα, αλλά εδώ και χρόνια. Με εξαίρεση μεμονωμένες πρωτοβουλίες που πρόδιδαν στρατηγική επιλογή μέσα στη γενική αποσπασματικότητα, δεν διαφαίνεται φιλοσοφία και άξονες (π.χ. μάρκετινγκ και πολιτισμός ακόμη είναι… «δύο ξένοι», φορείς εποπτευόμενοι από το ΥΠΠΟ υποφέρουν από την αναξιοπιστία του ίδιου του κράτους, οι διοικήσεις ακόμη διορίζονται με κριτήρια κομματικά –χωρίς σχέδιο- αφού μάλιστα ξηλωθούν οι προηγούμενες πριν καν ολοκληρώσουν τη θητεία τους κ.ά.). Φυσικά, σημαντικό ρόλο σ’ αυτό έπαιξε και το ότι τα τελευταία 15 χρόνια το ΥΠΠΟ είναι όχι απλώς το τελευταίο τη τάξει υπουργείο αλλά συχνά έγινε το καταφύγιο των… κατατρεγμένων της πολιτικής σκηνής και σίγουρα άσχετων με το αντικείμενο.
Αλλά και στους Δήμους, η λογική που συνήθως επικρατεί είναι «φέρτε ονόματα για το πόπολο».
Είτε αρέσει είτε όχι στην πλειοψηφία, ο «θεσμικός πολιτισμός» είναι η κινητήριος δύναμη για την ανάπτυξη. Οι στρατηγικές επιλογές, το νομοθετικό πλαίσιο, η θεσμική υλοποίηση. Τα υπόλοιπα είναι φτηνές και παλιακές δημόσιες σχέσεις. Και σκόρπισμα ευρώ.
Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 20.8.2016
