Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Όταν ήμουν παιδί, στην πόλη των Σερρών, κάναμε εύκολα παρέλαση με το σχολείο στην κεντρική οδό Μεραρχίας (10ης αν θυμάμαι καλά). Μια το ένα σχολείο, μια το άλλο, είχαμε την ευκαιρία να νοιώσουμε την τιμή, τη χαρά, το ρίγος της παρέλασης. Αλλά πάντοτε, όταν έβλεπα την παρέλαση της Θεσσαλονίκης, ζήλευα. Εννοείται ότι φάνταζε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Κι όμως…
Πέρασα στη Νομική του ΑΠΘ, πήγα φαντάρος το 1994. Αρχές Αυγούστου, μετάθεση στα Γιαννιτσά, στο 501 ΜΤΠ, ειδικότητα αντιαρματικά Milan, 34 Ταξιαρχία Πεζικού με έδρα τη Θεσσαλονίκη! Και την 28η Οκτωβρίου 1994 το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Πρωί πρωί στα ΡΕΟ, γυαλισμένοι, φροντισμένοι, παρέα τρομερή με τους άλλους φαντάρους (Χρήστος, Νάσος, Κυριάκος, Γιώργος, Δημήτρης και ένα καλό παιδί διμοιρίτης μας, μόνιμος υπαξιωματικός, ο Δημήτρης Τζ. ). Από Γιαννιτσά Θεσσαλονίκη, με πρώτο -πάντα- το διοικητή μας Αν/χη Στέφανο Β. (δίκαιος και πατριώτης), ραντεβού με την οικογένεια στη νέα παραλία -ευκαιρία για συνάντηση, εκεί λίγο πριν το ξεκίνημα της παρέλασης.
Το σκηνικό επαναλήφθηκε και την 25η Μαρτίου 1995. Η περηφάνια ίδια. Αν νοιώθεις ότι εκείνη τη στιγμή κάτι -έστω μικρό- εκπροσωπείς. Αν πιστεύεις στην πατρίδα.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά παρακολουθώντας την μεγάλη στρατιωτική παρέλαση της Αθήνας, μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία διεθνώς και φυσικά ως Ελλάδα. Βλέποντας τους Ευζώνους να παρελαύνουν στον αργό, ίσως πένθιμο, ρυθμικό και επιβλητικό βηματισμό τους. Ακούγοντας την αρχή της στρατιωτικής εκπαίδευσης “όταν μάθεις να διοικείσαι, τότε θα μάθεις να διοικείς” (φράση του Σόλωνα). Ενθυμούμενος εκείνη τη γραμμένη ρήση στις πινακίδες των στρατιωτικών θαλάμων, “αν θέλεις ειρήνη, ετοιμάσου για πόλεμο”. Σκεπτόμενος πως ό,τι και να λέμε στη θεωρία, αυτοί οι αξιωματικοί, αυτοί οι ευέλπιδες, αυτοί οι στρατιώτες, αυτοί οι ίκαροι, αυτοί οι ναυτικοί, μαζί με πολύ λαό φυσικά, είναι που πρώτοι θα αφήσουν τα πάντα πίσω τους για να υπερασπιστούν την πατρίδα, εάν -μακριά από δω- κάποια στιγμή χρειαστεί.
Ό,τι αυτή η πατρίδα περικλείει (ελευθερίες, δημοκρατία, ανθρωπισμό, δικαιώματα, τόπους, παραδόσεις, ανθρώπους, φιλοσοφία, τέχνη). Η πατρίδα που έχει σύνορα, αλλά όχι όρια. Ό,τι και να λέμε, εύκολα, πίσω από ένα πληκτρολόγιο.
