Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Η ταινία animation «Ψάχνοντας το Νέμο» τελειώνει με τη σκηνή που οι ψαράδες πιάνουν στα δίχτυα τους εκατοντάδες ψάρια, μαζί και το Νέμο. Καθώς κινδυνεύουν, ο μόνος τρόπος για να γλιτώσουν είναι να κολυμπήσουν όλα μαζί «προς τα κάτω» ώστε να αυξήσουν το βάρος και να σπάσουν το γερανό που τα τραβά προς το αλιευτικό. Δηλαδή, για να το πούμε στα ξύλινα πολιτικά, «να συνεργαστούν προς μια κοινή κατεύθυνση». Έτσι κάνουν και τελικά γλιτώνουν.
Θυμήθηκα τη σκηνή αυτή μετά τις χθεσινές εξελίξεις γύρω από τον ΟΑΣΘ. Αρχικά όλοι οι δήμαρχοι μαζί σε μια σκληρή ανακοίνωση, μετά όλοι οι δήμαρχοι και ο περιφερειάρχης, ύστερα δήμαρχοι – περιφερειάρχης – φορείς (ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης) σε μια ασφυκτική πίεση (ιδίως επικοινωνιακή) προς τον υπουργό Σπίρτζη. Και το θετικό αποτέλεσμα δεν άργησε να έρθει.
Μακάρι αυτή η συνεργασία να συνεχιστεί όχι μόνο για να έχει ξανά η πόλη λεωφορεία στους δρόμους αλλά για να αποκτήσει το ταχύτερο τα μέσα μαζικής μεταφοράς που της αναλογούν (μετρό, θαλάσσια συγκοινωνία, προαστιακό σιδηρόδρομο, ποδηλατόδρομο). Για να λύσουν τις εκκρεμότητες ετών που αποτελούν βαρίδια για κάθε προσπάθεια προόδου. Για να φροντίσουν τη νέα παραλία και τα πάρκα. Για να διαπλατύνουν την παλιά παραλία. Για να υλοποιήσουν τα έργα στο δυτικό παράκτιο μέτωπο. Για να αξιοποιηθεί το Λιμάνι. Για να αποκτήσει η πόλη το αεροδρόμιο που αναλογεί σε μια πόλη 1 εκατ. κατοίκων. Για να μπει στο παιχνίδι της τουριστικής ανάπτυξης. Για να ζωντανέψει η Βιομηχανική Περιοχή. Για να σταματήσει ο κατήφορος. Για να πιάσουμε, επιτέλους, τον πάτο (και να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε…).
Αντί να μαλώνουν σαν τα πράσινα, μπλε και ροζ κοκόρια.
Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 1.10.2016
