Γράφει ο Δημήτρης Συρμάτσης / sirmatsis@gmail.com
Το ΠΑΣΟΚ οδεύει προς το συνέδριο της ανασύστασης και μαζί προς το οριστικό του τέλος.
Παρακολουθώντας την προσυνεδριακή διαδικασία και την ομιλία του Ευάγγελου Βενιζέλου στην Θεσσαλονίκη παρατήρησα την έλλειψη στόχων και αντικειμένων.
Πέρα από τους ομιλητές που κατέδειξαν την ανέξοδη πολυφωνία , το ενδιαφέρον υπήρχε στο ακροατήριο. Γηρασμενο, ενοχλημένο από την κριτική, απελπισμένο από την έλλειψη οράματος.
Το κόμμα δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Και όσο δεν υπάρχουν νέοι να χτίσουν κάτι από το μηδέν η κατρακύλα θα συνεχίζεται.
Ο πρόεδρος μάλιστα το τονισε, σε μια δευτερολογία βγαλμένη από τα πιο πολιτικά πηγαδάκια του παρελθόντος, ότι ένα κόμμα με χρέος 140 εκατομμύρια ευρώ για να λειτουργήσει χρειάζεται τον εθελοντισμό. Ειδικά αν οι εργαζόμενοι είναι δέκα μήνες απλήρωτοι.
Το ΠΑΣΟΚ είναι καταδικασμένο να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Μερίδιο ευθύνης έχει και ο σημερινός πρόεδρος του αλλά χωρίς αυτόν τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα. Η καυτή ιστορική πατάτα έκατσε στα χέρια του, θα την πάει μέχρι τέλους λόγω προσωπικού εγωισμού, γιατί στην τελική “παίζεις και για την φανέλα”.
