Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Ποτέ δεν περίμενα να είμαι εγώ απερίφραστα, τόσο που να μη με αντέχω. Τόσο που να μη με συγχωρώ. Τόσο που να απαιτώ από το σύμπαν να τους παρατήσει όλους και να με βάλει στην τροχιά των γεγονότων, με ταχύτητα φωτός, με πλανητική βαρύτητα, με ηλιακή λάμψη και θέρμη. Αυτό θα πει υπόσχεση. Να τιμάς τις ευκαιρίες, όχι με νύχια και με δόντια, αλλά με γλώσσα λόγου και τσαμπουκά. Μόνο έτσι αντικρίζω τα μάτια που ελπίζουν. Όταν επιβεβαιώνονται.
Η δημοσιογραφία είναι ο αγώνας δρόμου στον οποίο οφείλεις να προσπεράσεις εσένα σε πολλά επίπεδα. Αξίες, καταγωγή, θύμησες, λέξεις, δαίμονες, πάθη και τόσα άλλα που σε κάνουν ρομπότ της καθημερινότητας. Μόνο που ξαφνικά πρέπει να γίνεις το τηλεχειριστήριο. Και να προλάβεις να μάθεις όλα τα κουμπιά σου καλά. Και να βρεις τις μπαταρίες που δε θα αδειάσουν ποτέ. Και κανείς να μη μάθει γι’ αυτά.
Γιατί αν η πένα είναι η μάνα που σε γεννά, σε ανατρέφει, σε συγχωρεί και σε κρύβει, το μικρόφωνο δεν είναι παρά ο εραστής που σε απογυμνώνει, σε αποδομεί, σε δικάζει και σε ποθεί. Οι ευγνωμοσύνες περιττές. Οι προσδοκίες πάλι ατέλειωτες.
103,6 ευχαριστώ… ξέρουν ποιοι…
