Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Για να αποφύγω τυχόν παρεξηγήσεις, δεν έχω καμία σοβινιστική, ρατσιστική και ξενοφοβική διάθεση. Όμως, η τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα στα σαλόνια μας έχει ξεπεράσει τα όρια της κουλτούρας και αγγίζει τα όρια της καχυποψίας για κάποιους και εθισμού για τους υπολοίπους. Προσωπικά, θα μου επιτρέψετε να ανήκω στους πρώτους.
Ο μπαμπάς με μεγάλωσε σαν πριγκίπισσα, για να βρω εκείνον που θα με έχει βασίλισσα. Και ξαφνικά εισβάλλει στο σπίτι η Ανατολή σύσσωμη και αποφασιστική να γίνουμε παλλακίδες του τηλεοπτικού θεάματος. Πώς υποβαθμιστήκαμε έτσι; Και φυσικά, δε διαφωνώ με τις άρτιες ερμηνείες, τα εντυπωσιακά κοστούμια, τη δυναμική σκηνοθετικά απόδοση εποχής, και την παραμυθική ατμόσφαιρα απόδρασης από την μνημονιακή ζωή μας. Η χλίδα και η εξουσία είναι άλλωστε αναπόσπαστες για τον προμνημονιακό Έλληνα, που παίρνει πια τη δόση του, έστω και μέσα από τη μικρή οθόνη. Σημειώνω, επίσης, πως αυτό είναι επιτυχία, μιας και έχουν ξοδευτεί άπειρος χρόνος και μελάνι για το ίδιο θεματάκι και μπράβο στους συντελεστές και την πολιτική που τα προωθεί.
Έτσι, λοιπόν, έχουμε από τουριστικής άποψης μια τεράστια τούρκικη καμπάνια, μια καλλιτεχνική κατοχή, μια διεισδυτική προσπάθεια να μάθουμε όσα η εθνικιστική μας ιστορία σιώπησε. Κι εμείς με απόλυτη συγκατάβαση ακολουθούμε τα βήματα που κάποτε χάραξαν και τα βραζιλιάνικα. Ισπανικά δε μάθαμε. Τούρκικα καλά το πάμε από ό,τι βλέπω. Επίσης, πόσο πια να αντέξουμε να μυξοκλαίμε για αδικοχαμένους έρωτες, να μοιρολογάμε με κρυάδες και προδοσίες, όταν η πολιτική προδοσία που περπατάμε ξεπερνά κάθε ανθρώπινο προηγούμενο; Άλλο που από μόνα τους τα κανάλια παραιτήθηκαν και πουλήθηκαν ψευτοϊσχυριζόμενα το υψηλό κόστος της δημιουργίας, ενώ χιλιάδες καλλιτέχνες κατάντησαν θεατές των υποτίτλων.
Εμείς πάλι, πολύ φοβάμαι πως κι αυτό το ποτήρι θα το πιούμε απνευστί. Σε αυτό ποντάρουν, μάλλον, και οι κάποιοι που αποφασίσουν για αυτά. Όσο για το κατά πόσο διδασκόμαστε από τη μυθοπλασία, υποπτεύομαι πως τα ιστορικά πρόσωπα της δόξας και των εκστρατειών ήταν λίγο παραπάνω από το κανονικό θύματα του έρωτα. Ή από την άλλη λέω μήπως όλα παρουσιάζονται έτσι ώστε για μια ακόμη φορά η μάθηση να μην είναι ο στόχος. Ελπίζω μόνο τα τηλεκοντρόλ μας να αποκτήσουν το δικαίωμα να κλείνουν πριν αποκοιμηθούμε.
