Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / gvoskop@uom.gr
Στην Ελλάδα, ενώ το παλιό αρνείται να πεθάνει το καινούργιο βρίσκεται εγκλωβισμένο στο συστημικό δαίδαλο της μεταπολίτευσης. Το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να ανανεωθεί λόγω των στεγανών που αποτρέπουν την ανέλιξη εξωσυστημικών παραγόντων αλλά και της αυταρχικής εσωτερικής δομής των ίδιων των πολιτικών φορέων που λειτουργούν σε συνθήκες έλλειψης πλουραλισμού. Επί μακρόν η ενασχόληση με τα κοινά αποτελεί προνομιακό πεδίο μίας επί το πλείστον παρασιτικής ελίτ εντός της οποίας ωστόσο υπάρχουν και ικανοί εκπρόσωποι του λαού.
Η μεταπολίτευση, ως συστημική αποτύπωση και σύστημα εξουσίας, ψυχορραγεί αλλά όπως είναι φυσιολογικό αρνείται πεισματικά να αποχωρήσει από την εξουσία. Αυτοπροσδιορίζεται ως η γενιά των αγώνων για τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι ταυτόχρονα η γενιά των μεγάλων συμβιβασμών, της μετριότητας, η γενιά που οδήγησε τη χώρα χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό και όραμα, η γενιά που κατέστησε την ηττοπάθεια επιχειρησιακό παράδειγμα άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Είναι η γενιά που συνωστίζονταν μπροστά στις κάμερες το 2004, ο μόνος τεκμηριωμένος οντολογικά και ιστορικά συνωστισμός στη νεώτερη ιστορία της χώρας. Είναι η γενιά της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, η γενιά που κατέστησε τους Έλληνες έθνος ανάδελφο, διεθνή περίγελο και στόχο ρατσιστικών επιθέσεων. Είναι αυτοί που παρέδωσαν τη χώρα στο ΔΝΤ συναινώντας σε ένα πρωτοφανές πολιτειακό πείραμα.
Αν το αποτέλεσμα κρίνει την πορεία τότε εν πολλοίς το σημερινό δράμα που περνά η χώρα αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των ηγεσιών. Οι όποιες επιλογές έγιναν σε επίπεδο κορυφής και όχι βάσης. Ο καταμερισμός ευθυνών θα γίνει από τον ιστορικό σε στιγμές που δεν θα επιβαρύνονται από συναισθηματική φόρτιση. Ωστόσο υπό τις σημερινές συνθήκες το βάρος των μελλοντικών επιλογών αφορά τον ίδιο τον πολίτη. Πέρα από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και επιβίωσης υπάρχει και η επιτακτική ανάγκη να αποτελέσουν οι πολίτες φορείς μία πορείας ανανέωσης του πολιτικού συστήματος. Η ανάγκη αυτή δεν αποτελεί μια αυτοματοποιημένη διαδικασία αλλά ένα σύνολο διεργασιών που θα έχουν ως αφετηρία τη βάση. Το κυρίαρχο συστατικό του Δήμου είναι οι πολίτες και η ουσιαστική εμπλοκή τους με τα κοινά. Αυτοί θα πρέπει να επιβάλλουν εν τέλει το καινούργιο αναδεικνύοντας τους ικανότερους και πλέον χρήσιμους.
