Τα νηστικά της Εδέμ

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη

Μέχρι τώρα έμοιαζε με την Εδέμ. Ένας παράδεισος για τους ξένους που κατέκλυζαν τα καλοκαίρια τα νησιά και ξεδίπλωναν τις πετσέτες τους στην καυτή άμμο. Αλλά και για τους γηγενείς δεν ήταν άσχημα: δημόσιοι υπάλληλοι κάποιοι που άπλωναν την αρίδα τους στο σκονισμένο γραφείο και διάβαζαν τα άστρα, κάποιοι άλλοι που ζούσαν σα πασάδες από τον τουρισμό διαθέτοντας ένα μικρό χοτέλ στον Αγιόκαμπο, ενώ άλλοι πάλι τα φέρνανε στα ίσα με τη βιοτεχνία πλαστικής σόλας συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση.

Κάπως έτσι θα περιγράφει ο Ιστορικός του μέλλοντος την Ελλάδα πριν το μνημόνιο. Διότι μετά την εισβολή του ΔΝΤ στη χώρα μας “τα ίσια ανάποδα” όπως θα έλεγε και ο Μαζωνάκης. Το βιοτικό επίπεδο των νεοελλήνων σαν ένας χαλασμένος δείκτης ρολογιού γυρνάει προς τα πίσω. Φτάνοντας και πάλι στη δεκαετία του ’60 όπου οι βαλίτσες κατεβαίνουν από το πατάρι του σπιτιού για να ανέβουν στο αεροπλάνο για την Αυστραλία. Εξάλλου καλύτερα δεκάδες χιλιάδες μίλια μακριά από την πατρίδα, παρά μέσα στους δεκάδες χιλιάδες άνεργους αυτής.

Πτώχευση,  “κούρεμα”, αναδιάρθρωση χρέους. Όπως και να το βαφτίσεις είναι η βαθύτερη ύφεση των μεταπολεμικών χρόνων που βιώνουμε στη χώρα μας, είναι η χολέρα της εποχής. Μεταδίδεται ταχύτατα και το ενδεχόμενο να χάσει κανείς έτσι στα ξαφνικά τη δουλειά του σκορπίζει πανικό και ανασφάλεια. Τα εισοδήματα κατακρεουργούνται, η ζήτηση μειώνεται, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις κλείνουν. Μοιάζει με το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου για τους εργαζόμενους μια πιθανή απόλυση. Τι κι αν χτύπαγες κάρτα πάντα 15’ νωρίτερα από την τυπική ώρα έναρξης του οκτάωρου. Τι κι αν  οι συνάδελφοι σου σε σέβονταν για την πλατιά μόρφωση του και την συνθετότητα των γνώσεων σου. Τι κι αν  έκανες σπουδαίες προτάσεις προς τη διοίκηση της εταιρείας για την βέλτιστη ανάπτυξη και πλήρη αξιοποίηση των πόρων της…  Μία Δευτέρα σε κάλεσαν στο λογιστήριο. Ωχ! Εκεί που είχες το μηνιάτικο, την κουρσάρα και τη μεζονέτα που κοιτούσε θάλασσα, μένεις να κοιτάς απορημένος τα χαρτιά της απόλυσης και να μετράς τα λεφτά της αποζημίωσης. Με αυτά τα ρημάδια πρέπει να περάσεις τους επόμενους μήνες μέχρι να βρεις μία νέα δουλειά… Νοίκι, το ρεύμα, κοινόχρηστα, δόση αυτοκινήτου, φαγητό. Επιπλέον είναι και αυτά τα αισθήματα πικρίας που σε «στενεύουν» πιο πολύ και από το σφιγμένο ήδη ζωνάρι.

Δε χρειάζεται καθόλου να τα «βάψεις μαύρα». Αυτό που απαιτείται όμως είναι να διαχειριστείς πλέον σωστά τα οικονομικά. Με την αποζημίωση να αποπληρώσεις ένα μέρος των χρεών σου, όπως πιστωτικές κάρτες ή προσωπικά δάνεια. Οι περιττές δαπάνες πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο. Αν συνήθιζες να συχνάζεις σε γκουρμέ εστιατόρια, όπου έκλεινες καινούργιες προσοδοφόρες δουλειές τον καιρό που εργαζοσουνα,  τώρα δεν έχει άλλη επιλογή από το να μένεις σπίτι και να καθαρίζεις πατάτες σαν τον φαντάρο που πήρε δέκα μέρες φυλακή.  Τα βράδια που δεν σε κολλάει ύπνος, μπορείς να βάζεις τις αθλητικές σου φόρμες και να κάνεις το γύρο του οικοδομικού τετραγώνου. Γυμναστήριο τέλος. Είναι βέβαιο, ότι σου είναι τελείως άχρηστο πια. Έτσι κι αλλιώς με το επίδομα ανεργίας το κορμί σου θα γίνει και πάλι καλλίγραμμο καίγοντας όλα τα λίπη. Αυτό που λέμε «θα στεγνώσεις σαν την ρέγκα».