Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Είχα την τύχη να ζήσω από πολύ κοντά τις προηγούμενες εκλογές, το 2010, για την εκλογή προέδρου στη Νέα Δημοκρατία. Με αφορμή την επικείμενη εκλογή για την προεδρία στη Νέα Δημοκρατία, σκέφτομαι ότι η συλλογική επιτυχία θα ήταν να διευρύνεται η βάση ενός κόμματος, με τρόπο αξιόπιστο. επειδή τα κόμματα είναι απαξιωμένα στη συνείδηση της κοινωνίας, αυτό δεν είναι εύκολο. Για παράδειγμα, παρά το γεγονός ότι πρώτα το ΠΑΣΟΚ (το 2007) και μετά η ΝΔ (το 2010) “άνοιξαν τις διαδικασίες” στη βάση τους, δηλαδή στους πολίτες, αυτό έγινε με τρόπο παλαιοκομματικό παρά το θετικό πνεύμα που ενδεχομένως χαρακτηρίζει ένα τέτοιο άνοιγμα. Διαδικασία ευάλωτη σε σκοπιμότητες, ψηφοφορία άναρχη, αποτελέσματα αμφισβητούμενα.
Σκέφτομαι ότι τα κόμματα είναι όργανα της δημοκρατικής λειτουργίας. Και ότι η λύση στην απαξίωσή τους δεν είναι η ταπείνωση και η κατάργησή τους, αλλά η αναβάθμισή τους. Αν τα κόμματα δεν συμβαδίζουν με την κοινωνία, και άρα υπάρχει πρόβλημα, πρέπει απλώς να αλλάξουν. Κι όταν λέμε να αλλάξουν, σκέφτομαι ότι οι αλλαγές πρέπει να είναι δομικές και θεσμικές. Δηλαδή να στηθούν εξαρχής σε νέες δομές, καινούριες διαδικασίες, που θα ελκύουν ουσιαστικά -και όχι κατ’ επίφαση- πολίτες να ασχοληθούν με την πολιτική, με τα κοινά. Ενδο-θεσμικές αλλαγές που θα διαλύουν τον κομματισμό και θα αναδεικνύουν το κόμμα ως πεδίο άσκησης της δημοκρατίας. Γιατί εκτιμώ ότι τα κόμματα (όπως και οι σύλλογοι και οι φορείς) θα έπρεπε να αποτελούν τα εργαστήρια δημοκρατίας σε μια κοινωνία, μια πολιτική σκηνή, ένα πολίτευμα. Δηλαδή, ο πειραματισμός για την επιστολική ψήφο (που αενάως συζητιέται για την ομογένεια) ή την ηλεκτρονική ψήφο (που πρότεινε ο Απ. Τζιτζικώστας) θα μπορούσε να γίνει στο πλαίσιο της λειτουργίας των κομμάτων, ώστε κάποια στιγμή να βγει και στις μεγάλες εκλογικές διαδικασίες.
Ξέρω ότι αυτά δεν γίνονται, αλλά τότε τα κόμματα θα ήταν πραγματικά καινοτόμα και σύγχρονα, τότε θα κέρδιζαν την κοινωνία, τότε θα ενίσχυαν το ρόλο τους στη δημοκρατική λειτουργία. Αν μας ενδιαφέρει το ποσοστό αποχής να μην αυξηθεί πέραν του 45% αλλά να μειωθεί στο ελάχιστο δυνατό και όχι μόνο μια προεδρική καρέκλα, ασχέτως αντικρίσματος στην κοινωνία.
