Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής- Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / gvoskop@uom.gr
Πρόσφατα οι Έλληνες γίναμε σοφότεροι, αφού πολιτικοί και ορισμένοι πανεπιστημιακοί ένωσαν τις «ανιδιοτελείς» δυνάμεις τους προκειμένου να παράσχουν έναν πατερναλιστικής υφής μονόδρομο στα αδιέξοδα στα οποία οι πρώτοι έχουν οδηγήσει την κοινωνία.
Μάθαμε λοιπόν από κορυφαία Υπουργό ότι οι «εκλογές σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα θα ήταν μία πρόσκαιρη νίκη του λαϊκισμού», οπότε «οι επιπτώσεις θα είναι καταστροφικές». Σύμφωνα με την ίδια, «η επόμενη κυβέρνηση, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, πρέπει να είναι κυβέρνηση προγραμματικής συμφωνίας με πρωθυπουργό τύπου Παπαδήμου». Ο στόχος που τίθεται είναι σαφής: κατάργηση της δημοκρατίας και διαιώνιση ενός πολιτικού συστήματος που απέτυχε παταγωδώς να παράσχει ηγεσία, να προστατεύσει τη χώρα από τους δανειστές της και να αποσβέσει τις πιέσεις για μαζική φτωχοποίηση του ελληνικού λαού. Επιλέγουν, λοιπόν, την ιδιωτικοποίηση της δημοκρατίας, αναθέτοντας την ηγεσία της χώρας σε έναν διορισμένο πρωθυπουργό που προετοιμάζει την επέλαση των Γερμανών επενδυτών.
Μάθαμε ακόμα από έναν σημαντικό συνταγματολόγο ότι η χώρα απειλείται με μία νέα Μικρασιατική Καταστροφή. Αυτό θα συμβεί αν δεν ομονοήσουν όλοι, δεν υποταχθούν και δεν αποδεχθούν πάνδημα την μετάλλαξη της δημοκρατίας σε ένα πολιτειακό τσίρκο. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη η διαφορετικότητα, η ένσταση στην ισοπέδωση της κοινωνίας, στην εκποίηση της χώρας, στην αποδόμηση της δημοκρατίας συνιστά μία ανορθολογική πράξη, συνειδητή, συντεχνιακή εξωτερίκευση ενός ατομοκεντρικού λαϊκισμού. Οι Έλληνες λοιπόν ως συλλογικότητα αποτελούν μία τεράστια συντεχνία που αγωνίζεται να διατηρήσει το προνόμιο της αξιοπρεπούς διαβίωσης, να προστατεύσει την εθνική εδαφική βάση και απαιτεί να έχει εθνική διεθνή εκπροσώπηση.
Στη χώρα της δημιουργικής λογιστικής και της δημιουργικής στατιστικής υπάρχουν πολιτικοί και ακαδημαϊκοί που αγόγγυστα εξοστρακίζουν τη δημοκρατία και καταργούν τους θεσμούς της. Για αυτούς το κράτος δικαίου και η νομιμότητα αποτελούν ήσσονος σημασία ζητήματα. Υπάρχουν πολιτικοί που αρνούνται να προασπίσουν τη συλλογικότητα που εκπροσωπούν και παραμένουν θεατές του εθνικού δράματος. Άλλοι υπογράφουν χωρίς να διαβάζουν και το ομολογούν ανερυθρίαστα, ενώ στην πλειοψηφία τους τρέμουν το πουργκατόριο που λέγεται εθνικές εκλογές. Είναι αυτοί που συνειδητά δημιούργησαν τις δομικές συνθήκες ενός νέου διχασμού ενεργοποιώντας αντανακλαστικά κοινωνικού κανιβαλισμού.
Τα πολιτικά περιττώματα εξακολουθούν να επιπλέουν και διχάζουν ένα λαό με πρακτικές εκφοβισμού, δαιμονοποίησης της διαφορετικής άποψης, κατακερματισμού της κοινωνίας σε «μεταρρυθμιστές», «δημιουργικούς» και «εθνοκεντρικούς», «αντιδραστικούς». Ο νέος εθνικός αυτοπροσδιορισμός που μας προτείνουν είναι παράγωγο, επίκτητο του ραγιαδισμού, της de facto και de jure υποτέλειας, της άρνησης διαπραγμάτευσης, της απεμπόλησης ακόμα και του αναφαίρετου δικαιώματος αυτοάμυνας ενάντια στον κανιβαλισμό των εταίρων μας. Αυτό είναι το προτεινόμενο νέο «παράδειγμα» εθνικής συμπεριφοράς και συλλογικής αυτογνωσίας σε ένα διεθνές περιβάλλον δραματικών ανισοτήτων που διαχρονικά χαρακτηρίζεται από τη σοφή Θουκυδίδεια λογική της κυριαρχίας του ισχυρού. Αυτή είναι η στρατηγική επιλογή όσων κατέστησαν την Ελλάδα εταίρα των εταίρων της και προσδιόρισαν ετυμολογικά και πολιτικά τον αδόκιμο, άκομψο και χυδαίο με πολιτικά κριτήρια όρο πολιτική μαστροπεία.
Η απαξίωση των εκλογών φέρνει την Ελλάδα δεκαετίες πίσω και συνιστά ασέλγεια σε βάρος της δημοκρατίας. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι ποιος θα προστατεύσει τους θεσμούς, ποιος θα διαφυλάξει τη νομιμότητα και ποιος θα αναλάβει το βαρύ φορτίο της αποκατάστασης της δημοκρατίας και της συνταγματικής νομιμότητας.
