Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου (elenitsask@yahoo.gr, eliaskarpou.blogspot.com)
Τόπος: Ξενοδοχείο Le palace, στην αίθουσα του πρωινού!
Χρόνος: Πρωί Δευτέρας για να πάει καλά η εβδομάδα!
Σκοπός: Μια αγκαλιά που να μυρίζει… μουσική!
Ανέβηκα τα σκαλιά και έφτασα στον ημιόροφο! Είχε τελειώσει το πρωινό του και χάρηκα, διότι νηστικό αρκούδι δεν χορεύει κι εγώ ήθελα να «χορέψω» με τον Σταμάτη Κραουνάκη σε διάφορους ρυθμούς! Καθίσαμε ο ένας απέναντι στον άλλον για να τον βλέπω στα μάτια, με την αρμόζουσα λατρεία. Θα έλεγε κανείς πως ήμουν στην υπέρχοη δίνη ενός μεγάλου μουσικού, με trendy look και 55 χρόνια στην πλάτη. Αυτό που ήθελα ήταν απλά… να ρουφήξω λίγη από την αίγλη του, σαν παρακαταθήκη για τα χρόνια καλλιτεχνικής πεννίας που ενδεχομένως θα βιώσω μελλοντικά και για την «φτωχή» Ελλαδίτσα του σήμερα!
«Είναι σαν να γιορτάζω! Παλιότερα σκεφτόμουν αυτή τη χρονιά πολύ glamorous, με χορωδίες, ορχήστρες, πολλούς καλεσμένους, σαν ένα τρομερό Millennium! Η ώρα που ήρθανε τα πράγματα ήταν η στιγμή της κρίσης, δηλαδή ότι σου απαγόρευε να κάνεις κάτι μεγαλεπίβολο! Έτσι αποφάσισα η γιορτή γιορτή αυτή να έχει την γεύση ενός πάρτι σε ένα σπίτι!» είπε για την παράσταση «55» στο Love Casual Living που έκανε την πόλη πιο ροκ απ’ ότι ήταν και τον κρατά ακόμη εδώ για επιπλέον παραστάσεις κάθε Σάββατο βράδυ! Μάζεψε τραγούδια, λίγους και αγαπημένους συνεργάτες, μαγείρεψε τις μουσικές του και τη δοτική του διάθεση και έφτιαξε ένα πάρτι « με ότι έχει το ψυγείο». Για 2,5 ολόκληρες ώρες δένεται με το κοινό του από σκηνής ολοκληρώνοντας έναν κύκλο και ανοίγοντας έναν καινούριο, ίσως τον τελευταίο, όπως λέει και ο ίδιος!
Ατάκα εξομολόγησης: «Δεν θα ‘θελα με κανέναν τρόπο να με δει ο κόσμος να γερνάω στη σκηνή»!
Ατάκα επικίνδυνη που δεν ακολούθησαν πολλοί πετυχημένοι Έλληνες μουσικοί, αλλά την ξεστόμισε και ευτυχώς τον έχουμε συνηθίσει ειλικρινή. Έτσι όταν ξεδίπλωσε το κουβάρι, τέντωσα τα αυτιά μου και επένδυσα στην ακοή μου για μια απάντηση όπως η παρακάτω!
«Τα τελευταία 10 χρόνια η ζωή μου έδωσε πολλά δώρα, πράγματα που ονειρεύεται κανείς μια ζωή, εμένα μου ήρθανε, γίνανε… έπαιξα στην Επίδαυρο. Είναι καλό κανείς να καταλαβαίνει σε πιο σημείο η αντοχή του κορυφώνεται. Από δω και πέρα δεν νομίζω ότι τα χρόνια θα μου δώσουν καλύτερη αντοχή από αυτή που έχω αυτή τη στιγμή».
Θα δοθεί απόλυτα στην μουσική του, θα μείνει σπίτι, θα περπατήσει, θα πάει στα μαγαζιά, θα μιλήσει με τον κόσμο. Κι όλη εκείνη την ενέργεια που έχει αντλήσει από την χαρά των ανθρώπων κάθε φορά που θέλουν να τον δουν και να τον ακούσουν θα την μετατρέψει σε μια «μαγιά», ώστε να μπορεί να αφήσει κάτι σημαντικό πίσω του, μια μελωδιά που θα σφυρίζουν οι επόμενες γενιές στις γειτονιές.
Ατάκα ανακούφισης: «Αισθάνομαι ότι κάτι έχω κάνει για την χώρα μου»!
Σίγουρα κάτι άφησε στις καρδιές των ανθρώπων, μπήκε στις ζωές τους, στα σπίτια τους, με ρομαντικό και ερωτικό τρόπο, τον δικό του τρόπο! Κάτι έχει αφήσει λοιπόν στην Ελλάδα, αλλά εκείνη φαντάζει πια στα μάτια του ξεστρατημένη.
«Η χώρα δεν μπορεί να κάνει κάτι για τον εαυτό της. Ούτε η χώρα έχει διαχειριστεί τους ανθρώπους της καλά, ούτε οι άνθρωποι την χώρα τους. Αν αυτή τη στιγμή σφίγγει λίγο ο κλοιός είναι για να μας αναγκάσει όλους να φερθούμε διαφορετικά στη ζωές μας»!
Όταν τον ρώτησα τι γνώμη έχει για τους πολιτικούς δε μου απάντησε. Μου είπε μόνο πόσο μεγάλη ανάγκη είναι να κλείσουμε τις πηγές πληροφόρησης.
«Διασπείρουν φόβο, γιατί ο στόχος είναι ψυχρά αντί για πόλεμο να σκοτώσουνε ανθρώπους με τη φτώχεια. Μας έδωσαν πολύ αέρα. Πρέπει να σφίξει ο κλοιός. Αυτός που δεν έχει τίποτα είναι σε πιο πλεονεκτική θέση από αυτόν που τα έχει όλα και τα έχει κλειδώσει χωρίς να μπορεί να τα κάνει τίποτα».
Η συμβουλή δεν άργησε να έρθει. Κι από έναν άνθρωπο που στα 55 του συνεχίζει να ερωτεύται σαν να είναι πρώτη του φορά, αποφάσισα ότι θα την ακούσω.
«Όσο πιο πολύ σφίξουμε την άμυνα, τόσο πιο γρήγορα θα τους υποχρεώσουμε να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να δώσουν ένα κομμάτι κρέας και στον καημένο τον λαό. Δεν μιλάω μόνο για την Ελλάδα είναι παγκόσμια η κρίση. Ήρθε η ώρα να ξαναπράξει ο κόσμος για τον εαυτό του. Ας ξεκινήσουμε από τα σπίτια μας, από αυτό που ορίζουμε, ας γίνουμε δυναμικοί και ας φτιάξουμε τα όρια του νοικοκυριού μας. Να μην αφεθούμε. Τα δώσαμε όλα πάρα πολύ εύκολα για ένα bluetooth και μια πιστωτική. Δώσαμε χωράφια για να πάρουμε ταξί και διαμερίσματα».
Ατάκα παραπόνου: «Την αφήσαμε τη γη μας, τον αφήσαμε τον τόπο μας έρημο».
Κάπως έτσι ξεκινούν οι φετινές ευχές για το έτος που έρχεται, με επίκεντρο εμάς και τον Αη Βασίλη.
«Επιθυμώ από τον Άγιο Βασίλη, όχι το copy paste της Αμερικής, αυτόν της Καισαρείας, τον διανοητή και πατέρα, αυτόν που μοίραζε το φλουρί στις πίτες των φτωχών, να κάτσει λίγο παραπάνω στο «λιμάνι» μας φέτος. Εύχομαι να βρούμε τον εαυτό μας και να κουμαντάρουμε τα σπίτια μας οι Έλληνες, γιατί τα αφήσαμε έρημα και θα μας τα πάρουνε».
Όταν η ώρα της κάλπης… κάνει Κράου!
Για έναν άνθρωπο που ξέρει να ζυγιάζει τα «πρέπει» και τα «θέλω» του, που πιστεύει στο ήσυχο βήμα, οι επόμενες εκλογές επιβάλλεται να είναι θορυβώδεις με τη δική μας αποφασιστική υπογραφή!
«Δεν ξέρω πότε θα ψηφίσω αλλά αυτό που είναι υποχρέωση όλων μας, αν θέλουμε κάτι καλό για τον τόπο, είναι οπωσδήποτε να χτυπηθεί αλύπητα ο δικομματισμός. Πρέπει αυτές οι 2 οικογένειες που ταλαιπωρούν τον τόπο 60 χρόνια να πάνε στην μπάντα. Θέλουμε να φτιάξουμε κόμματα στις γειτονιές μας, να τα λέμε «Κική, Κατίνα, Νικόλας», θέλουμε να διαλέξουμε από αυτά τα μικρά κόμματα αυτό που μας ταιριάζει, που νιώθουμε εμπιστοσύνη… πάντως αυτά τα 2 σκατόσογα που ρημάξανε τον τόπο 60 χρόνια πρέπει να κάτσουνε στην μπάντα».
Όταν δε, η κουβέντα πήγε στη Δημοκρατική Αριστερά ο Σταμάτης ανέβασε τους τόνους με την δέουσα δυναμική.
«Σημασία έχει ότι ακόμη μπορεί και εκφράζεται, γιατί έγιναν τα πάντα ώστε να μην εκφράζεται αυτή η αριστερά και δυστυχώς το λέω, αλλά από τους κόλπους της βγήκαν πολλά καθίκια! Ακόμα και η Μέρκελ είναι παιδί του λαϊκού κόμματος»!
Ατάκα προειδοποίησης: «Να μας καει το χέρι αν ψηφίσουμε αυτούς τους δύο»!
Λίγο το ΠΑΣΟΚ, λίγο η ΝΔ, οδήγησαν τη συζήτηση μας σε μια μεγάλη αλήθεια δια στόματος Σταμάτη Κραουνάκη: «Δεν είμαστε σοβαροί όταν πηγαίνουμε στην κάλπη, τα ξεχνάμε όλα»!
Για τον Σταμάτη Κραουνάκη…
Που έμεινε ζωντανός και νέος μέσα από την μουσική του και τα χρόνια δίπλα στα «παιδιά» του, την «Σπείρα Σπέιρα», που δεν λησμονεί τον Μάνο Χατζηδάκη, που χαμογελάει στην κρίση, που σκέφτεται να επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη πιο συχνά και πιο χαλαρά, που όταν τον συναντούν τον φωνάζουν Σταμάτη, που μπορείς να συζητήσεις μαζί του για τα ζώδια, την πολιτική και τους ανεκπλήρωτους έρωτες, οι λέξεις αποκτούν νόημα μόνο αν τις ντύσεις με νότες, αν φορέσεις κόκκινα γυαλιά, αν είσαι ροκ, αν φωτογραφηθείς μαζί του και τον πάρεις αγκαλιά, αν φεύγοντας… πιστέψεις, έστω και λίγο, στους όμορφους ανθρώπους!
[…] thinkfree.gr […]