Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος /gkessopoulos@gmail.com
Μέρες του ’67 θυμίζει ζει το πολιτικό σύστημα τον τελευταίο καιρό. Παραπαίει. Εδώ και δύο χρόνια καμπανάκια. Αλλά οι αναγνώσεις αντίστροφες.
Όταν στις ευρωεκλογές του 2009 ο κόσμος πήγε στις παραλίες αντί για τις κάλπες, αντί για αυτοκριτική το σύστημα κατηγόρησε τους πολίτες (τη μισή Ελλάδα δηλαδή) ότι αδιαφόρησε. Στην πραγματικότητα, ο κόσμος τους είχε φτύσει…
Όταν στις εθνικές εκλογές του 2009 ο κόσμος πάλι δεν πήγε να ψηφίσει και τα δύο μεγάλα κόμματα έχασαν εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους, το σύστημα πάλι κατηγόρησε τους πολίτες. Στην πραγματικότητα, ο κόσμος τους έστελνε για δεύτερη φορά ηχηρό μήνυμα…
Όταν βγήκε ο Μίκης κι ο Γλέζος και μίλησαν για εθνικό έγκλημα, τους στιγμάτισαν ως περιθώριο. Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία των πολιτών δεν ξέχασε ποιος είναι ο Μίκης και ποιος είναι ο Γλέζος…
Όταν τον Ιούνιο του 2011 εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ελλάδα κατέβηκαν στις πλατείες, στο πρώτο, μοναδικό, αγνό κάλεσμα των αγανακτισμένων, το σύστημα φρόντισε να απαξιώσει τη διαμαρτυρία. Στην πραγματικότητα, η αγανάκτηση ήταν πολύ μεγαλύτερη έστω κι αν έμεινε στο σπίτι…
Όταν στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2011 κόσμος έγινε ένα κατά του πολιτικού κόσμου, για τα χαράτσια και τις σφοδρές περικοπές, το πολιτικό σύστημα μίλησε για ακρότητες. Στην πραγματικότητα, ο κόσμος βρήκε μια σπίθα που περίμενε καιρό…
Ακόμη και τώρα, ενόψει της παρέλασης της 25ης Μαρτίου, το πολιτικό σύστημα ετοιμάζεται να αποκρούσει τη διαμαρτυρία ως περιθωριακή και εχθρική στη δημοκρατία.
Όταν στην υποκριτική κάλπη για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ψηφίζουν 200.000 φίλοι του κινήματος και το σύστημα (εντός κι εκτός κινήματος) πανηγυρίζει, ξεχνώντας ότι στην προηγούμενη εκλογή προέδρου μας είχαν πει ότι ψήφισαν 1 εκατ. πολίτες…
Η σχέση πολιτικού συστήματος και κοινωνίας δοκιμάζει τα όριά της. Η απόσταση μεγαλώνει επικίνδυνα. Πολιτοφύλακες προστατεύουν τους πολίτες καθώς η αστυνομία είναι απούσα, φυλάκια στις παραμεθόριες καταργούνται, αγροτικά προϊόντα πωλούνται χωρίς τους απαραίτητους ελέγχους, ο απλός πολίτης απεγνωσμένος οπλίζεται για να υπερασπιστεί την περιουσία του… Το πολιτικό σύστημα σφυρίζει αδιάφορα, η κοινωνία βογγά.
Κάποιοι από κει μέσα επιχείρησαν να αντιδράσουν. Έκαναν «νέα» κόμματα, «νέες» συμφωνίες, «νέα» κινήματα πολιτών. Στους κόλπους τους έσπευσαν να βρουν στέγη οι διαγραφέντες, οι τάχα ήρωες, αυτοί που τη μυρίστηκαν τη δουλειά αλλά πριν πετεινός λαλήσει τρις απέδειξαν ότι μόνο τους μέλημα είναι πως θα σώσουν το τομάρι τους ή πως θα το βολέψουν καλύτερα. Αποτέλεσμα; Πολυδιάσπαση και ακόμη μεγαλύτερο μπέρδεμα για τους πολίτες.
Εν κατακλείδι, το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αντιληφθεί την πραγματική του θέση έναντι της κοινωνίας. Αυτό είναι τεράστιο πρόβλημα για την ίδια τη Δημοκρατία. Πρόβλημα με συνέπειες απρόβλεπτες. Τέτοιες που ούτε φανταζόμαστε…
