Του Νίκου Λαδιανού
Ήρθε στο e-mail μου πριν από λίγες μέρες μια ενημέρωση από την Ένωση Συντακτών που αφορούσε στην προσφορά μιας θέσης εργασίας για δημοσιογράφο στο CEDEFOP (Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης). Μέχρι εδώ όλα καλά, αφού η εύρεση εργασίας στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε είναι σαν μάννα εξ ουρανού! Έλα όμως, που διεισδύοντας στη σχετική ιστοσελίδα του οργανισμού, διαδέχεται η μια έκπληξη την άλλη…
Πρώτον: πουθενά η ελληνική γλώσσα! Για έναν ευρωπαϊκό οργανισμό (τον μοναδικό) που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη είναι κάτι τουλάχιστον ατυχές.
Δεύτερον: η αμοιβή που προβλέπεται για τον συνάδελφο, που θα καταφέρει να πείσει τους ιθύνοντες πως αξίζει τη ζηλευτή θέση, βρίσκεται στο επίπεδο των 4300 ευρώ!!! (χωρίς να προσμετρήσουμε τις όποιες άλλες παροχές…). Πώς είπατε;; στην Ελλάδα της κρίσης, κύριοι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών, τολμάτε και αναφέρετε έστω αυτό το ποσό;;!! Στη Θεσσαλονίκη της εξοντωτικής ανεργίας, της μαύρης εργασίας, των εργαζομένων χωρίς δικαιώματα στους οποίους εκτός των άλλων θέλετε να επιβάλετε μισθούς πείνας, έρχεστε και προσφέρετε τέτοιους παχυλούς μισθούς;; Και για ποια θέση; Μήπως θα εδρεύει στην πόλη μας ο εκπρόσωπος τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και δεν το μάθαμε;; Ή μήπως ο οργανισμός σας (όπως και δεκάδες άλλοι που την ακριβή χρησιμότητά τους δεν θα εξετάσω τώρα) δεν είναι φορέας του δημοσίου τον οποίο πληρώνουμε όλοι οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι;; Διότι δεν μπορούμε να μιλάμε για περιορισμό του ασύμφορου δημόσιου τομέα και για περικοπές μόνον αλά κάρτ και κατά το δοκούν!!
Τρίτον: αν κατάλαβα καλά, εννοείτε πως οι απολαβές, πέραν των άλλων, δεν φορολογούνται από το ελληνικό δημόσιο – άλλωστε αυτή είναι η συνήθης τακτική -.
Λοιπόν, στην ψωροκώσταινα έχουμε μια παροιμία που λέει: « στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάμε για σχοινί…».
Αν χρειαστεί, πάντως, θα επανέλθουμε σε όσα συμβαίνουν στον μαγικό κόσμο του διευθυντηρίου των Βρυξελλών…
