Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / gvoskop@uom.gr
Η συζήτηση για τα ειδικά μισθολόγια λαμβάνει χώρα σε συνθήκες μίας καινοφανούς διαδικασίας «αποκατάστασης» μίας αδικίας. Η εικόνα αυτή προωθείται σε μία κοινή γνώμη η οποία υπό το βάρος της ανάγκης επιβίωσης σε μία χειμαζόμενη οικονομία και αφυδατωμένη αξιακά κοινωνία δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς και αξιολογητικά πρότυπα που κινούνται στη σφαίρα της εικονικής πραγματικότητας. Είναι το παυσίπονο στον πολίτη που ανακαλύπτει μέρα με τη μέρα ότι το κράτος δεν συρρικνώνεται απλά αλλά παραιτείται των ρυθμιστικών, κανονιστικών, παρεμβατικών του αρμοδιοτήτων και επανιδρύεται σε ένα αξιακό κενό.
Στην περίπτωση των ειδικών μισθολογίων των πανεπιστημιακών είναι σαφές ότι κάποιοι επέλεξαν μια ισοπεδωτική προσέγγιση προκειμένου να αιτιολογήσουν την επιλογή εκ νέου των οριζόντιων μειώσεων. Αυτό αντανακλά την έκπτωση αξιών της κοινωνίας και την απαξίωση κάθε προσπάθειας συνεισφοράς στην πνευματική ζωή του τόπου. Η απαξίωση ως στόχος και μέσο λειτουργεί ως μία πολυσύνθετη νοηματική και αξιολογητικού χαρακτήρα διαδικασία.
Πρώτον, περνά μέσα από την αποδόμηση της εικόνας του δημόσιου λειτουργού και τις αφαιρετικές, υποτιμητικές γενικεύσεις-αφορισμούς περί μη συνεισφοράς. Δεύτερον, θεμελιώνεται σε ένα νεφέλωμα ανταποδοτικότητας, αφού η απαξίωση εύλογα δημιουργεί στην κοινωνία αιτήματα για «δίκαιη» μεταχείριση και αποψίλωση των πανεπιστημιακών από δήθεν σκανδαλώδη μισθολογικά προνόμια. Η δημοσιοποίηση και μόνο του μισθολογίου των πανεπιστημιακών θα μπορούσε να αποδείξει του λόγου το αληθές. Τρίτον, η απαξίωση έρχεται σε απόλυτη ακολουθία με την ανάγκη ελέγχου ενός χώρου που αποτελεί εν δυνάμει και εκ ρόλου πυρήνα κατάθεσης εναλλακτικών προτάσεων που αφορούν τη διαχείριση της δημοσιονομικής κρίσης. Τέταρτον, το αξιακό έλλειμμα της χώρας δεν επιτρέπει στο πολιτικό σύστημα αλλά και στον ίδιο τον πολίτη ως εντολέα να κάνει στρατηγικές επιλογές και να αντιληφθεί ότι η παιδεία αποτελεί το πλέον σημαντικό αντίσωμα στο τσουνάμι κοινωνικής αλλοτρίωσης, εθνικής αποδόμησης και θεσμικής αποδυνάμωσης που χτυπά κατά κύματα τη χώρα.
Το κρίσιμο μακρο-στρατηγικό ερώτημα που τίθεται είναι αν η παιδεία αποτελεί απλά παράπλευρη απώλεια του μετα-νεωτερικού ευρωπαϊκού κανιβαλισμού ή συνειδητή στρατηγική επιλογή δημιουργίας νέων εξουσιαστικών δομών.
“μετα-νεωτερικού ευρωπαϊκού κανιβαλισμού” – τέλειος χαρακτηρισμός!!