Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο / gkessopoulos@gmail.com
«Η ζωή μας ξεπερνάει όλους. Ζούμε σε μια εποχή με κύρια χαρακτηριστικά τη φτώχεια, την εξαθλίωσης και την πείνα. Ο άνθρωπος δε θέλει μόνο να ζήσει, αλλά και να ονειρευτεί». Είναι λίγο παράδοξο μία συνέντευξη να ξεκινά με τα λόγια ενός άλλου από τον συνεντευξιαζόμενο…
Το κάνω γιατί πρώτον, έχω πολύ μεγάλη εκτίμηση για τον ηθοποιό Γιώργο Καυκά, όχι μόνο πάνω στη σκηνή αλλά και πάνω στο πάνελ, αλλά και γιατί απέδωσε εύστοχα τον κατά τη δική μου εκτίμηση σκοπό του Μηνά Βιντιάδη, του συγγραφέα του “Κάτω Παρθενώνα”, στη συνέντευξη Τύπου παρουσίασης της νέας παραγωγής του ΚΘΒΕ. Ο Μηνάς Βιντιάδης, δημοσιογράφος και συγγραφέας, μπορεί να περίμενε μία ολόκληρη σεζόν να ανεβεί το πρώτο του έργο στο Κρατικό Θέατρο που καθυστέρησε λιγάκι για λόγους… τρίτου μνημονίου, αλλά έχει την ικανοποίηση να το ανεβάζει με εξαιρετικούς συντελεστές. Θα πω μόνο ηθοποιοί Γιώργος Καυκάς και Νίκος Γεωργάκης, σκηνοθέτης Περικλής Χούρσογλου! Διαβάζοντας τη συνέντευξη θα αντιληφθείτε ότι και ο συγγραφέας του έργου (και το ίδιο το έργο) δεν πάνε πίσω. Όλους βέβαια θα τους δούμε και θα τους κρίνουμε επί σκηνής, την προσεχή Παρασκευή στις 9.00, στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών. Κάποιοι ως κριτικοί, εμείς ως θεατές…
-Μηνά Βιντιάδη, «Κάτω Παρθενώνας» ή «κάτω ο Παρθενώνας;
-Ο Παρθενώνας θα είναι πάντα πάνω, αρκεί να γνωρίζουμε πόσο χαμηλά είμαστε εμείς οι Έλληνες. Και δεν εννοώ χαμηλά λόγω της κρίσης και της κατάντιας μας , αναφέρομαι στην αυτογνωσία μας, στον αυτοσεβασμό, στην ευγένεια, τον αλτρουισμό που θα έπρεπε να μας διακρίνει σύμφωνα με την ισορροπία που μας δίδαξε η αρχαία Ελλάδα.
– Σε δύο φιγούρες, στο νεόπτωχο και στο νεοάστεγο, «κλείνεις» τη σύγχρονη Ελλάδα. Σωστό;
-Απόλυτα. Ποιος από τους δυο είμαι εγώ και ποιος εσύ; Κι οι άλλοι που φωνάζουν μόνο; Κι εκείνοι οι σιωπηλοί που θρηνούν; Ο γείτονας; Τα παιδιά μας; Για ποια Ελλάδα μιλάμε; Τα όρια μεταξύ του ευ ζην και του ζην ευ, χάθηκαν, ό,τι προσδιόριζε το χρήμα, καθορίζει σήμερα η περηφάνια του καθενός μας. Η Ελλάδα του έργου υπάρχει ολόκληρη σ’ έναν καθρέφτη χωρίς γυαλί, ένα μαχαίρι μπορεί να σκοτώσει ή να κόψει τα δεσμά. Διαλέξτε!
– Έχουν ελπίδες οι δύο ήρωές σου στην Ελλάδα του τρίτου μνημονίου;
-Τρίτο μνημόνιο; ΕΝΦΙΑ; 23% στην εκπαίδευση; Κόκκινα δάνεια; Χρέη; Λέξεις που δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο των ηρώων μου, μόνο στα δελτία των οκτώ και τα πρωτοσέλιδα. Υπάρχει ζωή χωρίς μνημόνιο, υπάρχει ζωή και με το μνημόνιο, αλλού είναι η αλήθεια.
– Στο σημείωμά σου λες: «Αν υπάρχει παράλογο κι αν ξέρουμε τι είναι λογική…». Θεωρείς ότι ο κόσμος είναι μπερδεμένος με τα πολιτικά; Ποιο είναι το ενδεδειγμένο; Ποια απόφαση εν τέλει να πάρει, ποιο κόμμα να ψηφίσει;
-Μόνο μπερδεμένος; Τα δημοψηφίσματα και οι εκλογές το απέδειξαν. «Ναι» και «όχι», «αριστερά» και «δεξιά», όλα είναι για μελέτη…
– Ποιος είσαι εσύ; Ποιος είμαι εγώ; Ποιοι είμαστε «εμείς» και ποιοι οι «άλλοι»; Ποιες είναι οι δικές σου απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτεις;
-Όλοι θέλουν να τους μοιάζουν οι άλλοι. Αποτέλεσμα; Άνθρωποι –καρικατούρες, που σ’ αναγκάζουν κάθε στιγμή να αναρωτιέσαι αν πρέπει να τους πεις αυτό που σκέφτεσαι ή αυτό που θέλουν να ακούσουν. Κι όλοι οπλοφορούν. Με θράσος αντί περίστροφο. Αν μη τι άλλο, έχει ενδιαφέρον η καθημερινότητά μου…
– Πρώτη συνεργασία με το ΚΘΒΕ; Εμπειρία;
-Η καλύτερη. Παρά τα τόσα προβλήματα, οι άνθρωποι προσπαθούν, ονειρεύονται ακόμη και κάνουν θέατρο!
– Ένα σχόλιο για την πολιτική Ξυδάκη στο ΥΠΠΟ.
-Ένας πάρα πολύ καλός δημοσιογράφος ο κ. Ξυδάκης. Αυτό…
– Κι ένα για τις προσδοκίες σου από τη σημερινή πολιτική ηγεσία;
-Δύσκολη ερώτηση… Οφείλω να ελπίζω, αλλιώς…
Το έργο και οι συντελεστές
Ο Κάτω Παρθενώνας είναι ένας μικρός «οικισμός» –με παγκάκια και σπηλιές– κάτω από την Ακρόπολη, όπου ζει, μαζί μ’ άλλους, ο «Νεοάστεγος», ένας από τους δυο βασικούς ήρωες του έργου. Για να ζήσει πουλάει βιβλία, πλένεται σε δημόσιες τουαλέτες και τρώει στα συσσίτια του δήμου και της εκκλησίας. Ο άλλος, ο «Νεόπτωχος», μεγαλοστέλεχος επενδυτικής εταιρίας ζει στο μοντέρνο διαμέρισμά του, έχει χάσει όλη την οικονομική του δύναμη και βρίσκεται σε απόγνωση. Η τελευταία του ευκαιρία είναι να κάνει κάτι καλό για τα παιδιά του, κάτι που θα σώσει, τελικά, την υστεροφημία του. Για να το πετύχει χρειάζεται έναν «παρτενέρ» σ’ αυτό το παιχνίδι. Έτσι οι δρόμοι των δυο αυτών ανθρώπων συναντιούνται ένα απόγευμα, όπου αλλάζει η ζωή τους σε μια παρτίδα συγκρούσεων και αποκαλύψεων. Ανάμεσά τους υψώνεται στην αρχή ένας τοίχος, διάφανος σαν καθρέφτης, που σπάει όταν θα αποκαλυφθεί ένα μυστικό και μια αλήθεια. Η πραγματικότητα και η φαντασία συγκρούονται στην Ελλάδα του σήμερα, την εποχή της αμηχανίας…
Συγγραφέας: Βιντιάδης, Μηνάς
Σκηνοθεσία: Χούρσογλου, Περικλής
Σκηνικά: Πολυχρονιάδης, Δημήτρης
Κοστούμια: Πολυχρονιάδης, Δημήτρης
Φωτισμοί: Γιαννούλης, Σταμάτης
Βίντεο: Γιαννούλης, Σταμάτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Σκυλογιάννη, Ιωάννα
Οργάνωση παραγωγής: Πάνος, Δημοσθένης
Ηθοποιοί
Γεωργάκης, Νίκος (Άστεγος)
Καύκας, Γιώργος (Γιάπης)Φιγκυράν
Μπαχτσεβάνη, ΧρυσήΤο έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στο ΚΘΒΕ
Μονή Λαζαριστών – Μικρό θέατρο (30/10/2015 – 13/12/2015)
