Συνέντευξη στην σπουδάστρια του ΙΕΚ Επανομής, Αναστασία Γεωργίου
(Το thinkfree δίνει βήμα σε νέους ανθρώπους και βγαίνει μαζί τους στο δρόμο… εκεί που κρύβεται η αλήθεια του καθενός μας)
O εκ γενετής ανάπηρος στο χέρι Ευθύμης Χατζηγεωργαντής είναι 28 ετών. Γεννημένος στην Τούμπα Θεσσαλονίκης και απόφοιτος Ιδιωτικού ΙΕΚ web designer και γραφίστας εργάζεται σε γυμναστήριο παρέχοντας υπηρεσίες στο Marketing και την προώθηση προγραμμάτων. Δεν είχε αθληθεί ποτέ στην ζωή του εκτός από ποδόσφαιρο που έπαιζε στα παιδικά του χρόνια. «Ντράπηκα για το σώμα μου και αποφάσισα να το αλλάξω. Στόχος μου η φυσική κατάσταση».
Ο Ευθύμης πριν δυο χρόνια ζύγιζε 110 κιλά και τώρα είναι μόλις 73. Με μεγάλη ευκολία απαλλάχτηκε από το περιττό βάρος όμως αυτό λίγο με παραξένεψε.
Σε δυσκόλεψε η αναπηρία που έχεις στις ασκήσεις της γυμναστικής;
- Με δυσκόλεψε στο πρακτικό κομμάτι γιατί δεν μπορώ να κάνω ελεύθερα βάρη. Όμως ουσιαστικά δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Αυτό που με δυσκόλεψε πραγματικά ήταν επειδή μπήκα σε ένα χώρο στον οποίο οι άνθρωποι είναι αυτάρεσκοι, πάει ο καθένας για να δειχτεί. Σε ένα χώρο που οι περισσότεροι μισούν τον εαυτό τους. Γιατί στα γυμναστήρια πάνε να αλλάξουν αυτό που βλέπουν. Δεν αγαπάνε τον εαυτό τους. Στο χώρο λοιπόν αυτό νιώθω όλα τα βλέμματα πάνω μου. Στην αρχή με πείραζε, παλιά, τώρα δεν με πειράζει. Η κριτική ματιά του άλλου φαίνεται. Γενικά η γυμναστική για τα ΑΜΕΑ είναι πιο πολύ συλλογική με πιο εξειδικευμένο πρόγραμμα. Δεν είναι «μπαίνω- κάνω μπράτσα- βγαίνω». Μεγάλη διαφορά.
«Ο αθλητισμός είναι ίσως το πιο σημαντικό εργαλείο για την ισότιμη ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνία». Είναι από την Γραμματεία των ΑΜΕΑ. Σχολίασέ μου την πρόταση αυτή.
- Ο αθλητισμός γενικότερα είναι στάση ζωής και για τα ΑΜΕΑ και για τα μη ΑΜΕΑ. Αλλά μιας και μιλάμε για τα ΑΜΕΑ θα μπορούσε να ισχύει, αν και δεν συμφωνώ. Ισότιμη ένταξη δεν υπήρχε ποτέ στην κοινωνία που ζούμε για κανένα λόγο και για κανένα τρόπο. Παράδειγμα πάει ένας καραφλός 25 χρονών, που του πέφτουν τα μαλλιά, να ζητήσει δουλειά σε καφετέρια και τον διώχνουν. Όλοι έχουμε κάτι, όμως όλοι είναι τέλειοι, όπως πρέπει να είναι. Το θέμα είναι να αγαπάς τον εαυτό σου και να είσαι χαρούμενος, ευχαριστημένος. Να μάθεις να βλέπεις πέρα από τη μορφή και το στυλ.
Οι αρμόδιοι τι κάνουν για τα ΑΜΕΑ στα πλαίσια του αθλητισμού;
- Αρμόδιοι είναι μόνο σε εισαγωγικά. Το μόνο που τους ενδιαφέρει, όχι όλους, είναι να παίρνουν τις επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση, τίποτε άλλο. Δεν βοηθάνε πουθενά. Η παραολυμπιακή ομάδα άρσης βαρών που έκανε προπόνηση στην Πυλαία δεν είχε σχεδόν τίποτα. Τους έπαιρναν τα πράγματα, έσπαγαν τα παράθυρα και τους έκλεβαν. Προστασία μηδέν. Γενικά οι αθλητές στην Ελλάδα είναι μόνοι τους.
Πόσο μάλλον αυτοί οι άνθρωποι που χρειάζονται πολλά πράγματα παραπάνω.
- Για να ξεκινήσεις να αθλείσαι σαν ΑΜΕΑ χρειάζεσαι πιο πολύ ψυχολογική υποστήριξη. Στα ΑΜΕΑ ο αθλητισμός δεν είναι για το ρεκόρ. Είναι για να μπορέσεις να δείξεις στον εαυτό σου ότι έκανες κάτι για να ξεπεράσεις τα όρια σου. Και σιγά σιγά γίνεται τρόπος ζωής. Σε προφυλάσσει από ναρκωτικά, αλκοόλ. Τα ΑΜΕΑ δεν χρειάζονται πολλά παραπάνω γιατί τους νταντεύουμε. Δεν χρειάζονται οίκτο. Ισότιμη μεταχείριση χρειάζονται δηλαδή «δεν θέλω να βλέπεις το πρόβλημά μου. Θέλω να βλέπεις εμένα». Και μόνο ο τίτλος ΑΜΕΑ που για μένα είναι ό,τι χειρότερο, δεν έχει ειδικές ανάγκες. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε ειδικές ανάγκες. Άλλος περισσότερη φροντίδα, άλλος μια παραπάνω αγκαλιά, αυτό δεν είναι ειδική ανάγκη; Είναι λάθος να τα κατηγοριοποιούμε. Δεν χρειάζεται έξτρα βοήθεια, αλλά μπορεί να δώσει έξτρα βοήθεια. Όπως ο Χόκινγκ (σημ. παράλυτος θεωρητικός φυσικός). Όταν οι άλλοι ασχολούνται με το πως θα βγάλουν €10 ή πως θα πάρουν τα €10 του άλλου τα ΑΜΕΑ τραβάνε την ανθρωπότητα μπροστά. Δεν έχω να ζηλέψω κάτι από σένα. Έχω αναπτύξει άλλες ικανότητες που εσύ δεν ξέρεις. Δεν σε ζηλεύω! Ίσα ίσα, εσύ έπρεπε να με πάρεις σαν παράδειγμα προς μίμηση.
Διαπιστώνω ότι κανένας με πρόβλημα αναπηρίας δεν κλείνεται στον εαυτό του, αυτός και το πρόβλημά του.
- Επειδή η ανθρωπότητα είναι ανώριμη ακόμα, αυτά δεν μπορούν να τα καταλάβουν οι περισσότεροι άνθρωποι, παρά οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες.
Είχες αισθανθεί ποτέ «Γιατί;» και «Γ#μ*το»;
- Το είχα νιώσει αυτό μικρός, πριν καταλάβω ότι τελικά η ζωή είναι πολύ δίκαιη. Στην ουσία δεν υπάρχει το «γιατί». Το θέμα είναι από ποια οπτική θα δεις το πρόβλημά σου. Θες να είσαι με την πλευρά του προβλήματος ή με την πλευρά της λύσης του προβλήματος; Όπως λέει μια κινέζικη παροιμία: «-Το πρόβλημά σου έχει λύση; -Έχει λύση. -Τότε γιατί σκας;» «-Το πρόβλημά σου έχει λύση; -Δεν έχει λύση. -Τότε γιατί σκας;» Το πρόβλημα, είτε έχει λύση είτε δεν έχει, δεν αξίζει για να ασχολείσαι μαζί του. Αν δεν λυθεί, απόλαυσέ το. Ζήσε με αυτό! Όταν το βλέπεις θετικά, δεν υπάρχει πρόβλημα και μετά δεν χρειάζεται να βρεις λύση. Όλα είναι όπως πρέπει να είναι. Ούτε επίδομα ήθελα να πάρω γιατί δεν ήθελα να είναι το μέσον για να πετύχω κάτι άλλο. Είμαι ικανοποιημένος με αυτά που έχω.
Λύση στο πρόβλημα δεν μπορεί να είναι κάποια εγχείρηση για πρόσθετο μέλος. Το έχεις σκεφτεί;
- Ναι, μόνο που είναι πανάκριβη και δεν την καλύπτει κάποιο ταμείο γιατί είναι εκ γενετής πάθηση. Είναι θέμα στάσης και πεποιθήσεων. Δεν θεωρώ ότι με εμποδίζει σε αυτά που κάνω. Ό,τι θέλω να κάνω το κάνω. Έχω μάθει να είμαι περήφανος για μένα και να αγαπάω τον εαυτό μου. Όλοι έχουμε τις ιδιαιτερότητες μας όμως έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε. Δεν είμαστε σαν άνθρωποι δύο χέρια και δυο πόδια. Είμαστε πνευματικά όντα.
Κάνεις αυτά που θες εσύ. Έχεις ζηλέψει ποτέ κάποιον αρτιμελή να πεις ότι θα μπορούσα να κάνω κι αυτό το πράγμα;
- Δεν έχω ζηλέψει ποτέ τίποτα. Αυτό που έχω πει είναι ότι αν ήμουν αρτιμελής θα μπορούσα να δουλέψω σερβιτόρος. Στις δύσκολες εποχές να κάνω άλλα πράγματα. Όμως δεν θα ήμουν αυτό που είμαι τώρα. Αμαρτία να θεωρούμε εγώ ΑΜΕΑ που κάνω βάρη. Τι να πούνε και αυτοί που έχουν σύνδρομο Down.
Το έχεις φιλοσοφήσει.
- Ναι γιατί δεν υπάρχει ελευθερία στον πλανήτη. Τα πάντα είναι ελεγχόμενα. Ακόμα και το πώς θα νιώσω όταν δω ένα ΑΜΕΑ είναι αποτέλεσμα του marketing. Την ημέρα για τα ΑΜΕΑ να νιώσω περισσότερο οίκτο γι’ αυτούς. Τα ΑΜΕΑ σπάνε στεγανά. Οδηγούν την ανθρωπότητα γιατί έχουν βρει το νόημα της ζωής.
Ο βήχας του Ευθύμη μου έδωσε το σύνθημα ότι κάπου εδώ έπρεπε να τον αποδεσμεύσω για να ξεκουραστεί και να αναρρώσει. Η κουβέντα μας πήγαινε και σε μονοπάτια άλλου θέματος που ο Ευθύμης είχε πολύ ωραία άποψη. Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι μια τέτοια συζήτηση θα γαλήνευε την ψυχή μου.
