Γράφει η Κατερίνα Τζαβάρα / Εκπαιδευτικός-Συγγραφέας
Στη Θεσσαλονίκη μας αρέσει να γκρινιάζουμε και ελαφρώς να δραματοποιούμε τα κακώς κείμενα της πόλης. Θεατρίνοι ποτισμένοι με το μικρόβιο της παράδοσης που γεννάει ηθοποιούς και τραγουδιστές, λες κι έχει γίνει παραγγελία DNA, λατρεύουμε να αποτινάζουμε το χαρακτηρισμό της «ερωτικής πόλης» για την πόλη μας.
Αν όμως βρεθεί Νότιος να μας υποτιμήσει, ξυπνάει ο «καρντάσης» μέσα μας και σαν τη λύκαινα υπερασπιζόμαστε την καταγωγή μας. Κι η αλήθεια είναι πως δεν θα την αλλάζαμε με τίποτα. Κι ας αναθεματίζουμε με πίκρα τη μοίρα μας, η πόλη αγόγγυστα υπομένει τα παράπονα και τις λεηλατήσεις των επιτήδειων. Δεν μας γύρισε την πλάτη, δεν μας πρόδωσε ποτέ.
Στέκει αγέρωχη στους αιώνες και φιλοξενεί όλη τη «γειτονιά» του χάρτη. Μαθημένοι κι εμείς να ζούμε από τους προπάππους μας ανάμεσα σε διαφορετικές φυλές, κουλτούρες, θρησκείες, μυρωδιές και γεύσεις έχουμε δεχθεί το «διαφορετικό» σαν αυτονόητο και απαραίτητο στην καθημερινότητά μας. Πλέκουμε ο ένας τη ζωή του άλλου.
Θες ο ήλιος που δύει με βιολετί μανδύα πίσω από το Λιμάνι, θες η κοφτερή δροσιά της Άνω Πόλης, κάτι μεταφυσικό μας ενώνει όλους μαζί και συναντιόμαστε στα ίδια μέρη ,στην ίδια παραλία, με τις ίδιες αγωνίες και απορίες, μα και την ίδια γεύση αισιοδοξίας που κάθε επισκέπτης –παρατηρητής διακρίνει πίσω από τις λέξεις. Γιατί , όσο κι αν ακούσεις να εξιστορούνται βάσανα και απογοητεύσεις ( όχι άδικα, ποτέ δεν υλοποιήθηκαν τα μικρά θαύματα «ανάσας» που μας έταξαν) στο διπλανό τραπέζι, με την επόμενη γουλιά του καφέ έρχεται κι η ατάκα « Δε βαριέσαι, κάτι θα γίνει…». Και να ,τα γέλια και να, τα πειράγματα και να κι άλλος γνωστός απέναντι, κι ύστερα κι άλλος, κι άλλος και …πώς να νιώσεις μοναξιά;
Αυτό το «δε βαριέσαι…» δεν κρύβει πονηριά από πίσω. Ούτε σχέδιο. Εμείς από οργάνωση δεν ακολουθούμε αυστηρούς κανόνες… πιστεύουμε πως κόντρα στις αντιξοότητες και τις ελλείψεις, όλα θα πάνε καλά… και στο τέλος, πάνε! Κι αν στην όψη η πόλη μοιάζει μελαγχολική και Βαλκάνια, από κάτω ξεφυτρώνουν άνθη δημιουργίας και πολιτισμού της πιο σύγχρονης Ευρώπης, λες κι η βροχή που πέφτει αφηρημένα δίνει ζωή και κέφι σε κάθε μικρή ομάδα να φτιάξει φρέσκια μουσική που σε λίγο θα την ασπάζεται όλο το εμπορικό ρεύμα, να στήσει εκθέσεις εικαστικές που θα ταξιδέψουν και θα βραβευτούν, να φωτογραφίσει, να παίξει θέατρο, να οργανώσει παιδικές βιβλιοθήκες , να πρωτοπορήσει στη μικρή επιχείρηση-πρότυπο καλού marketing.
Δεν υπάρχει στενό στο κέντρο της πόλης που να μη φιλοξενεί μια παρέα σε κάποιο δρώμενο. Tα «στημένα» κοσμικά μειώθηκαν λόγω έλλειψης χορηγών κι έτσι σ’αυτό το πάρτυ συμμετέχουν όλοι, φτωχοί, πλούσιοι, φοιτητές, κυρίες, μοντέλα, ποιητές, ραδιοφωνικοί παραγωγοί, αντιδήμαρχοι, συντηρητικοί και εναλλακτικοί, μικροί και λίγο πιο μικροί.
Γιατί σ΄αυτή την πόλη δεν μεγαλώνουμε ποτέ!
Χαμογελάμε, βολτάρουμε, αυτοσαρκαζόμαστε , ε… και γκρινιάζουμε λίγο. Σαν τις περισσότερες γυναίκες. Που δεν τους αρέσει, αλλά επειδή τους μιλάει το ένστικτο, θέλουν να ξορκίσουν τα δύσκολα.
Εξάλλου, είναι γνωστό πως βλέπουμε τη λαμπερή πλευρά της ζωής.
Σε ταινία των Monty Python…”always look on the bright side of life”.
