Γράφει ο Σάκης Καζάκης
«Το ζεϊμπέκικο κατέχει (μαζί με τα «Κάρμινα Μπουράνα») διακριτή θέση στην πασοκική μυθολογία», γράφει η Μαρία Κατσουνάκη στην Καθημερινή τον Ιανουάριο του 2011, όταν πια είχαν κριθεί πολλά για το ίδιο το κόμμα που σήμερα κλείνει τα σαράντα του, αλλά και για τους ανθρώπους που το ανέδειξαν και αναδείχτηκαν από αυτό. Δεν ξέρω πώς αυτός ο χορός κατέκτησε αυτή τη θέση – άλλωστε δεν είμαι ειδικός ούτε στα του ζεϊμπέκικου ούτε στα του ΠΑΣΟΚ. Υποθέτω ότι, ως χορός αντιστασιακός κατά τη διάρκεια της χούντας – με το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» σε περίοπτη θέση – συνδέθηκε εύκολα με το ΠΑΚ. Η πιο απλή εξήγηση πάλι μπορεί να είναι ότι τα μέλη και στελέχη του ΠΑΣΟΚ ήταν ακριβώς άνθρωποι καταπιεσμένοι, ζορισμένοι, φυλακισμένοι κυριολεκτικά ή μεταφορικά και, άρα, το ζεϊμπέκικο ήταν ο χορός «τους».
Διότι το ζεϊμπέκικο – η ζεμπεκιά, αν θέλετε – είναι χορός μοναχικός, εσωστρεφής και αυτοσχέδιος. Δεν έχει βήματα, δεν έχει τυποποίηση και δεν έχει και επανάληψη («Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.», λέει ο Διονύσης Χαριτόπουλος). Ο χορευτής εξ-ανίσταται από τα βάσανά του και εκφράζει αυτό που τον πνίγει μέσα στην παραζάλη του, με βήματα μελετημένα αλλά αυτοσχέδια – κρατώντας πάντα την ισορροπία του. Όταν κάποιος χορεύει ζεϊμπέκικο αδιαφορεί πλήρως για τον υπόλοιπο κόσμο.
In retrospect, ο τρόπος που τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ χορεύανε το ζεϊμπέκικο υπογραμμίζει και αποκαλύπτει την πορεία του κόμματος. Στην αρχή το βαρύ ζεϊμπέκικο του Αντρέα, με τα χέρια ανοιχτά και τα βήματα σίγουρα, με το βλέμμα καταγής και το κορμί όρθιο. Έπειτα το φιγουρατζίδικο ζεϊμπέκικο του Άκη, με τα ψαλίδια και τα τσαλίμια, την έπαρση αυτού που χαστουκίζει το Χάρο και αψηφά τη μοίρα. Και στο τέλος το ζεϊμπέκικο του Γιώργου που σκυφτός υποτάσσεται σ’αυτά που θα γίνουν, πατώντας αβέβαια, με το ένα πόδι στον αέρα και τα χέρια όπου να’ναι. Το κοινό χαρακτηριστικό, όμως, υπερισχύει: ο αυτοσχεδιασμός, η μοναχικότητα, ο χορευτής στο κέντρο του κόσμου να περιφέρεται γύρω από τον εαυτό του. Καλά σαράντα, λοιπόν, με μια ζεμπεκιά.
