Ανιδιοτελής αγάπη. Υπάρχει ; Aς μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Φυσικά και υπάρχει. Αρκεί ένα τρυφερό της βλέμμα για να το επιβεβαιώσει. Ακόμη όμως, κι αν δεν είναι τρυφερό αλλά αυστηρό σε σημείο που το δικό σου βλέμμα θολώνει από τα δάκρυα και εγωισμό, δεν διακρίνεις ακόμη αυτή την ανιδιοτελή αγάπη ; Μην το αρνηθείς. Δεν μπορείς χωρίς αυτή.
Σωματικά, την έχεις αποχωριστεί εδώ και χρόνια. Ψυχικά, όμως, έχεις πάντα την ανάγκη να τρέξεις στην αγκαλιά της. Αυτή η αγκαλιά δεν έχει ηλικία. Έχει μόνο συναίσθημα. Τα λόγια της, μέσα σ΄ αυτή την αγκαλιά δεν είναι βάλσαμο στην ψυχή σου; Δεν πέφτουν πάνω στην πληγή σαν φάρμακο που την γιατρεύει; Mην το αρνηθείς και πάλι.
Κι όταν αναζητάς μια δύναμη για να σπρώξει με θάρρος στη ζωή, ποιος νομίζει ότι σου την δίνει; Η νοερή της παρουσία σε κάθε σου βήμα. Το θεμέλιο που ποτέ δεν θα σ΄ αφήσει να γκρεμιστείς. Μην το αρνηθείς, σε στηρίζει σε όλα χωρίς αντάλλαγμα.
Κι όταν βλέπει το παζλ της ζωής σου να ολοκληρώνεται με όμορφα κομμάτια, δεν είναι διπλάσια η ευτυχία της; Mην το αρνηθείς. Η ζωή της είσαι εσύ. Κι όσο κι αν επιμένεις να το αρνείσαι, οφείλεις να την προσέχεις και σαν τη δική σου ζωή.
Μα τόση ώρα, δεν σου είπα σε ποια αναφέρομαι. Μην το αρνηθείς. Κατάλαβες. Ζωγράφισα με λέξεις το πρόσωπο της μητέρας σου. Δεν την ξέρω. Αλλά θα είναι σίγουρα το ίδιο όμορφη όπως η δική μου.
Αφιερωμένο σε όλες τις μητέρες του κόσμου. Και στη δική μου. Με την ελπίδα ότι θα καταφέρω να γίνω κάποτε κι εγώ πηγή αυτής της ανιδιοτελούς αγάπης,
