Γράφει η Κατερίνα Νικολάου / kfnikolaou@gmail.com
Κάθε μέρα το ίδιο βιολί. Μπρος το καροτσάκι πίσω η γιαγιάκα να το σπρώχνει. Το καρότσι παιδικό μα ορφανό. Χωρίς παιδάκι μέσα. Σκέβρωσε και μίκρυνε, θα χωρούσε άνετα στο καροτσάκι η ίδια. Αλλά ποιος θα την έσπρωχνε; Το χρησιμοποιούσε για να σπρώχνει με τις ρόδες του το βάρος της.
Η ζέστη ήταν αφόρητη και η πόλη άδεια. Στην παιδική χαρά επικρατούσε ησυχία και μια φιλόξενη σκιά. Το απόγευμα του Δεκαπενταύγουστου στην παιδική χαρά είδα το παιδί που φιλοξένησε πριν πολλά χρόνια το καροτσάκι. Ακόμα παιδί. Να αιωρείται με βλέμμα κενό στην κούνια. Και δίπλα η γιαγιάκα. Με χαμόγελο να κάνει κι ίδια κούνια. Επιτέλους νίκησε τη βαρύτητα. Το χρόνο. Τη ζωή.
