Γράφει η Κατερίνα Τζαβάρα / Συγγραφέας- Εκπαιδευτικός
« Δεν υπάρχω. Πριν από το βράδυ της πρωτοχρονιάτικης παραμονής, δεν υπάρχω.
Ίσως βρίσκομαι στη σκέψη των ανθρώπων ή σε ένα φτερούγισμα της καρδιάς τους.
Αλλά, δεν έχω όνομα. Δεν μιλάει κανείς για μένα. Στη σιωπή κρύβομαι.
Ανάμεσα στα πούπουλα των επιθυμιών. Κοιμάμαι απαλά στα όνειρα των παιδιών
μέχρι κάποιος να μου δώσει ζωή, πνοή, φωνή. Εκείνο το βράδυ γεννιέμαι.
Μόλις αναβοσβήσουν τα φώτα και το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα. Μια δροσερή αύρα θα τυλίξει το δωμάτιο και ο καινούργιος χρόνος θα κάνει τα πρώτα του βήματα μέσα στο σπίτι. Η μαμά θα αγκαλιάσει σφιχτά το πρωτότοκο και θα του δώσει το πρώτο φιλί της χρονιάς στο κεφαλάκι. Ο μπαμπάς θα σηκώσει ψηλά το μωρό και θα το χορέψει για λίγα δευτερόλεπτα στον αέρα, ακούγοντάς το να ξεκαρδίζεται στα γέλια, κι όλοι μαζί θα τρέξουν να ανοίξουν τα δώρα.
Πώς μ’ αρέσει να χοροπηδάω πάνω στα τσαλακωμένα χρυσόχαρτα!
Και τότε, ο πρώτος από όλους, μου δίνει ζωή.
Είμαι η πρώτη ευχή του νέου χρόνου.
Γεννιέμαι με ελπίδα και φως και λίγους μήνες αργότερα, συνήθως, «σβήνω» ήσυχα κι αθόρυβα. Σπανιότερα, αποχωρώ και με πυροτεχνήματα…
Είμαι αυτό που «καίγεσαι» να γίνεις αλλά, τις περισσότερες φορές, δεν τολμάς να ψιθυρίσεις ούτε μπροστά στον καθρέφτη σου.
Είμαι καταδικασμένη να ζήσω όσο μου το επιτρέψεις. Δεν έχω μαγικές ιδιότητες.
Μεγαλώνω σύμφωνα με το χώρο που μου αφήνεις.
Είμαι ό,τι κρύβεις για να κρυφτείς ή ό,τι λαχταράς να φανερώσεις.
Το τέλος μου είναι η αρχή σου. Και είμαι μοναδική.
Δεν μπορώ να ξαναγεννηθώ ίδια, ποτέ δεν θα είμαι η ίδια. Μην ξεγελαστείς να με επαναλάβεις…
Είμαι η πρώτη σου ευχή στο νέο ξεκίνημα.
Κάνε με να το αξίζω.»
Αυτό που θα ευχηθούμε το βράδυ της παραμονής, μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας.
Γιατί, είμαστε οι ευχές που κάνουμε. Ας το σκεφτούμε πριν αναβοσβήσουν τα φώτα…
Καλή χρονιά!
