Η καλύτερη μεταγραφική περίοδος!

Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / MSc. Πληροφορική και Εκπαίδευση ΑΠΘ

• Η ΝΔ έχει κάνει το ντεμαράζ με Άντζελα Γκερέκου και Βασίλη Οικονόμου ενώ κάνει αμφίπλευρη διεύρυνση με τον Πρύτανη του ΕΚΠΑ ως επικεφαλή του Επικατείας κ. Φορτσάκη. Παράλληλα αλίευσε από τους Ανεξάρτητους Έλληνες τους Γ.Νταβρή, Μίκα Ιατρίδη και Γ. Γιοβαννόπουλο. Φυσικά ο Πάνος Καμμένος δε φοβάται μετά τη σημαντική προσθήκη στην επιθετική γραμμή των ΑΝΕΛ, Κριστόφ Βαζέχα. Ενώ στο 90΄αποκτά το μοντέλο – ηθοποιό Νόνη Δούνια! Στις λεπτομέρειες χάθηκε ο Χατζημαρκάκης, ο οποίος “πλήρωσε” τις ατυχείς δηλώσεις που είχε κάνει παλαιότερα για τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Σημαντική προσθήκη στην Αθήνα ο Άγις Βερούτης Αντιπρόεδρος της Δράσης, παρά τη συμφωνία της τελευταίας με Το Ποτάμι.

• Αντιδράσεις από τον τέως Αντιπρόεδρο κυβέρνησης για την ανήθικη φυγή της Γκερέκου η οποία θα πρέπει να ανταγωνιστεί την Νόνη Δούνια στα βουλευτικά έδρανα (αν και εφόσον εκλεγούν). Το Πα.Σο.Κ. ωστόσο έκανε μία καλή κίνηση (για τον αντίστοιχο πολιτικό χώρο τουλάχιστον) με τον Γ. Φλωρίδη ως επικεφαλής του Επικρατείας.

• Στην αντίπερα ο Σύριζα αντί να παίρνει, κόβει! Μετά το κόψιμο ολόκληρης της Δημ.Αρ. (Κυρ-Φώτη δεν περίμενα να φας τέτοιο άδειασμα) σειρά είχε η Ραχήλ Μακρή. Η τελευταία όταν έφαγε πόρτα αφού της άλλαξαν νομό εκλογής στράφηκε στην Ανταρσύα. Ραχήλ, και ένας πρωτοετής ενταγμένος σε φοιτητική παράταξη ήξερε πως δεν υπήρχε περίπτωση να τα βρεις με την Ανταρσύα. Ποτέ μην λες ποτέ βέβαια. Σε αυτή τη φράση συνοψίζεται το σίριαλ των τελευταίων ημερών αφού με προσωπική παρέμβαση του Αλέξη του Τσίπρα η Ραχήλ κατεβαίνει με Σύριζα!

• Σειρά είχε η Χρυσούλα Γιαταγάνα η οποία ήθελε την Α’ Θεσ/νίκης αλλά εδώ οι Συριζαίοι είχαν τάξει σε Χάρρυ Κλυν (εκτός τελικά και αυτός!) καθώς και τους ήδη υπάρχοντες βουλευτές. Σε αντίθεση φυσικά με όσα ψήφισαν και πρότειναν για υποψηφίους οι τοπικές οργανώσεις του κόμματος. Στην ίδια μοίρα και ο Μάρκος Μπόλαρης ο οποίος αρκέστηκε να δηλώσει “Είμαι ελεύθερος”…

• Φυσικά η αξιωματική αντιπολίτευση στη Θεσσαλονίκη ενισχύεται αφού υποψήφιος θα είναι ο Μιχάλης Τρεμόπουλος των Οικολόγων Πράσινων. Μπορεί κάποτε να… παρακαλούσε δεξιούς και αριστερούς προκειμένου να εκλεγεί σε Συλλόγους Γονέων της Καλαμαριάς, σήμερα ωστόσο ο πρώην ευρωβουλευτής έχει μάθει να κάνει παιχνίδι. Οι γείτονες όμως ήδη πανηγυρίζουν αφού είναι γνωστές οι ανιστόρητες δηλώσεις του σχετικά με το ζήτημα των Σκοπίων.
• Σε άλλα νέα οι Βουδούρης και Παραστατίδης κατεβαίνουν στην Αθήνα με το Σύριζα παρά τις δηλώσεις του Μ. Γλέζου πως δεν πρέπει να συμπεριληφθούν εξαιτίας της ανήθικης συκοφαντίας ενάντια του Λυκούδη (ο οποίος έκλεισε με Ποτάμι τελικά). Παρόμοια με του Γλέζου τα συναισθήματα του Μίκη Θεοδωράκη ο οποίος δε δίστασε να δηλώσει μέσω επιστολής ότι ο Σύριζα εκμεταλλεύτηκε αυτόν και τον Γλέζο το 2012 προσβλέποντας στο εκλογικό του όφελος και τίποτα άλλο. Δεν ξεχνάμε πως σε προηγούμενες μεταγραφικές περιόδους έχει αποκτήσει Φωτόπουλο, Μπαλασόπουλο, Τζάκρη και Κατσέλη.
• Ένα σχόλιο για την τακτική του Σύριζα η οποία υποχρεώνει τους βουλευτές του εφόσον θελήσουν να παραιτηθούν στο μέλλον να παραδώσουν την έδρα στο κόμμα. Κύριοι της Κουμουνδούρου φαντάζεστε να έκαναν το ίδιο οι Κουρουμπλής, Μιχελογιαννάκης, Μακρή, Μπόλαρης, Τζάκρη, Κατσέλη και διάφοροι άλλοι;

• Με το Ποτάμι επίσης συστρατεύεται ο δημοφιλής δημοσιογράφος Γιώργος Αμυράς ο οποίος τον Μάιο βρισκόταν στα ευρωψηφοδέλτια της ΝΔ. Ακόμη πιο περίεργη και ηχηρή μεταγραφή για τους Ποταμίσιους ο πρώην γενικός γραμματέας εσόδων του Υπ. Οικονομικών Χάρης Θεοχάρης. Ενδιαφέρον έχει η περίπτωση του δημοσιογράφου Δ. Τσιόδρα ο οποίος διετέλεσε υπεύθυνος τύπου του π.Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου. Ακόμη πιο δυνατό όνομα (δυναστεία γαρ) από τον χώρου του Τύπου και της Ενημέρωσης ο Γρ.Λαμπράκης (Πειραιά).

• Ουσιαστικά, έχουμε ένα παιχνίδι που κυριάρχησε τις προηγούμενες ημέρες μεταξύ υποψηφίων και κομμάτων. Το συνολικό πρόσημο έχει να κάνει με την εκλογή αυτή καθεαυτή και όχι με ιδεολογικούς ή προγραμματικούς λόγους. Αυτοί που περιμένουμε να μας σώσουν αύριο λοιπόν, με αυτούς τους όρους θα έχουν μπει στη Βουλή.
• Ένα γενικότερο σχόλιο όσον αφορά το βουλευτιλίκι ηθοποιών, μοντέλων, ποδοσφαιριστών και πάει λέγοντας. Θεωρητικά αν είμαστε περισσότερο ώριμοι δε θα μας ένοιαζε το επάγγελμα κάποιου για να μας εκπροσωπήσει αλλά οι προτάσεις και οι πράξεις του. Επομένως δεν καταλαβαίνω γιατί στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είμαστε εξαρχής αρνητικοί (και ο γράφων συνήθως) σε τέτοιες υποψηφιότητες. Πριν ακούσουμε μία κουβέντα από τον εκάστοτε υποψήφιο (βασική προϋπόθεση να μπορεί να αρθρώσει δυο λόγια).
• Εξαίρεση παρατηρείται όταν ένας καλλιτέχνης θεωρείται “έντεχνος” ή “ψαγμένος”. Σε αυτή την περίπτωση όχι μόνο δεχόμαστε να μπει στην πολιτική αλλά τον ακούμε με προσοχή από όποιον χώρο κι αν προέρχεται.
• Κάποια στιγμή θα πρέπει να αποδεχθούμε πως σε μία Δημοκρατία (ναι, δεν έχουμε χούντα όπως φωνασκούν μερικοί) ο καθένας έχει το δικαίωμα του λόγου, του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Από εκεί και πέρα με βάση μάλιστα την πρόσφατη ιστορία έχουμε επίσης δικαίωμα με επιχειρήματα να συνηγορούμε υπέρ κάποιου ή να αντιδρούμε σε κάποιον άλλο. Το μόνο στο οποίο δεν έχουμε δικαίωμα είναι να ψηφίζουν 43% του πληθυσμού πως υπάρχουν λεφτά.
• Κλείνοντας ένα μικρό σχόλιο για ενημέρωση και δημοσκοπήσεις. Το Κυριακάτικο πρωτοσέλιδο του Βήματος το είδατε; “Μεγάλη ευκαιρία για την αριστερά”. Στη φωτό αντίστοιχα εξώφυλλα του 2009. Τα συμπεράσματα δικά σας…