Τόσες μέρες αποφεύγω να σχολιάσω όσα συμβαίνουν στην ΕΡΤ γιατί πίσω από την ιστορία αυτή βλέπω μια κορυφαία ανθρώπινη πλευρά των μέχρι πρότινος εργαζομένων σ’ αυτήν -αυτή την πλευρά την έζησα πριν ένα χρόνο κι εγώ αλλά την έφαγε η επαλήθευση του Μπρεχτ = κανείς δεν ασχολήθηκε με την περίπτωσή μας:). Όταν όμως ακούω τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να φαντασιώνεται ότι είναι η… Δαμανάκη του ’74 και να στριγγλίζει αορίστως “βοήθεια” ή τη Ραχήλ Μακρή να ‘χει ανέβει στα κάγκελα και να περιμένει το… τανκ (που δεν έρχεται), μέρος ενός θεάτρου κομματικού παραλόγου που δεν μπορεί (από την συσσωρευμένη αναξιοπιστία) να μαζέψει ούτε χίλιους θεατές, και Βουλή και ΜΜΕ να ασχολούνται με αυτές τις φαιδρότητες σαν να είναι σοβαρή πολιτική, τότε χάνω τελείως τα λόγια μου…
Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
