Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος / επ. Καθηγητής – Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Πανεπιστημίου Μακεδονίας / gvoskop@uom.gr
Μέσα σε δύο χρόνια η Ελλάδα υπέστη μία οβιδιακή μεταμόρφωση. Από χώρα του Πρώτου Κόσμου μετεβλήθη σε έναν Δήμο που φέρει χαρακτηριστικά του Τρίτου Κόσμου και μία κοινωνία εντός της οποίας ο Τέταρτος Κόσμος διευρύνεται με ρυθμούς που δεν μπορούν να απορροφηθούν από οποιουσδήποτε μηχανισμούς.
Ο Τέταρτος Κόσμος σε μία μέχρι πρότινος χώρα του Πρώτου Κόσμου αποτελείται από νεόπτωχους, συμπολίτες μας που αίφνης βρέθηκαν να ζουν στα όρια της φτώχειας. Είναι θύματα μεταβολών σε επίπεδο κοινωνικής διαστρωμάτωσης και παρενεργειών του κοινωνικού αποκλεισμού. Για την ΕΕ αυτό αποτελεί ένα κοσμογονικής σημασίας γεγονός, αφού ιστορικά για πρώτη φορά ευρωπαίοι πολίτες ωθούνται βίαια σε μαζική φτωχοποίηση.
Στην περίπτωση της Ελλάδας η διακυβέρνηση της χώρας λειτούργησε ως εκκρεμές. Από την ανεξέλεγκτη παροχολογία και φαυλοκρατία του πελατειακού κράτους των κομματικών μηχανισμών φτάσαμε στην αδυναμία παροχής στοιχειωδών δημόσιων αγαθών. Είναι το τίμημα της έωλης διακυβέρνησης σε έναν Δήμο που μπορεί να χαρακτηριστεί ως μία λιγότερο ώριμη δημοκρατία και αποτέλεσμα της λειτουργίας του κράτους ως ανεξέλεγκτο εκκρεμές.
Σε συνθήκες άτακτης αποδόμησης του κράτους καλούμαστε να κάνουμε δύσκολες επιλογές και να επιλέξουμε μία εθνική στρατηγική που να περιορίζει στο μέτρο του δυνατού τις απώλειες. Ο πολιτικός χρόνος που διαθέτουμε ως κοινωνία και πολιτικό σύστημα είναι δραματικά περιορισμένος, συμπιεσμένος από αμετροεπείς, ισοπεδωτικές δεσμεύσεις που δεν μπορούν να αναιρεθούν μονομερώς. Είναι το σκοτεινό τούνελ που μας οδήγησαν οι πολιτικοί πυγμαίοι που σήμερα παρακολουθούν την εθνική μας τραγωδία ως σύγχρονοι Πόντιοι Πιλάτοι.
Σημασία έχει να αποφύγουμε τον γκρεμό, όχι το αν πέσουμε στο κενό φορώντας φουστανέλα ή κοστούμι. Τα Μνημόνια που κάποιοι υπέγραψαν αποτελούν εγκλήματα κατά της εθνικής μας αξιοπρέπειας και υπό την παρούσα μορφή τους οδηγούν μαθηματικά στην καταστροφή. Το ίδιο αποτελεί και μία πιθανή αυτοχειρία. Σημασία έχει να μην πέσουμε, να κερδίσουμε χρόνο, να πείσουμε όσους μας αμφισβητούν και να διευρύνουμε τον κύκλο των συμμάχων μας σε ένα ενδο-ευρωπαϊκό περιβάλλον που δέχεται εμφανείς και υποδόριες πιέσεις για αλλαγές. Για να γίνουμε κοινωνοί των όποιων μεταβολών θα πρέπει να μην αυτό-αποκλειστούμε, να μην αυτό-εξοστρακιστούμε.
Το εκκρεμές του τρόμου πρέπει να σταθεροποιηθεί με συλλογικό, πάνδημο αγώνα θεμελιωμένο σε επιχειρήματα. Να γεφυρώσουμε το χάσμα ανάμεσα στον μινιμαλισμό του αυτομαστιγώματος, της «αναπόφευκτης» εθνικής ταπείνωσης και της ισοπεδωτικής απεμπόλησης των πάντων και στον μαξιμαλισμό της άρνησης της σκληρής πραγματικότητας που θα μας φέρει σε μετωπική σύγκρουση με οικονομικά και πολιτικά μεγέθη που δεν μπορούμε αυτοτελώς να αντιμετωπίσουμε.
