Γράφει η Άντζελα Ζιούτη
Αυτός είναι διευθυντικό στέλεχος μεγάλης εταιρείας τροφίμων. Η εταιρεία είναι το δεύτερο του σπίτι. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια παραδίδει καθημερινά όλες του τις ικανότητες, τη διάθεση και τις γνώσεις του στις υψηλές απαιτήσεις της θέσης του. Με τη γυναίκα του τρώνε μόνο την Κυριακή μαζί. Όλες τις υπόλοιπες μέρες βρίσκεται στο γραφείο μεταξύ τηλεφώνου, φαξ, συσκέψεων και πολλαπλών διευθετήσεων. Πολλοί θα τον ζηλεύουν. Και συγκεκριμένα τα 11.500 βιογραφικά ανθρώπων που ζητούν μια θέση εργασίας στην εταιρεία του. Τόσα έχουν σταλεί τον τελευταίο καιρό χωρίς μάλιστα να έχει μπει έστω μία αγγελία για κάλυψη κάποιας κενής θέσης. Κι όμως οι αιτήσεις καταφθάνουν κατά δεκάδες κάθε μέρα!
Βιογραφικά σημειώματα με πτυχία, μεταπτυχιακά και ξένες γλώσσες. Προυπηρεσία, συστάσεις και σεμινάρια. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των υποψηφίων οξύς, αλλά τι σημασία έχει… μήπως τα βλέπει κανείς;
Η εταιρεία είναι φειδωλή. Όταν ανοίγει ένα νέο κατάστημα και χρειάζονται κάποιον ή κάποιους, τότε αυτός προκύπτει …εκ των έσω. Δηλαδή κάποιος που εργάζεται στη Νέα Σμύρνη και «περισσεύει» μεταφέρεται για παράδειγμα στο Γέρακα.
Το διευθυντικό στέλεχος άναψε ένα τσιγάρο και έβηξε. Το μέιλ της εταιρείας έχει “μπουκώσει” από τη βροχή των βιογραφικών. Έκανε ένα κλικ στο ποντίκι του υπολογιστή του κι έδωσε εντολή να πετάξουν τα βιογραφικά. Άλλωστε δε χρησιμεύουν σε τίποτα. Κι αν χρειαστούν ένα νέο υπάλληλο, θα τον βρουν αμέσως με τόση ανεργία που έχει εκεί έξω. Στα σκουπίδια 11.500 βιογραφικά. Στα σκουπίδια και οι ελπίδες όλων αυτών των ανθρώπων. Του Γιάννη που δούλευε ντελίβερυ όταν ήταν φοιτητής στο οικονομικό για να πάρει πτυχίο, του Περικλή που ο πατέρας του πούλησε τα χωράφια στην Ορεστιάδα για να τον σπουδάσει, της Κλαίρης που πήγε στο Λονδίνο για μεταπτυχιακό με δάνειο Τραπέζης.
