Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε και να ακούμε όπερα σε μεγαλύτερες σκηνικές διαστάσεις. Το Θέατρο Αυλαία έκανε τη διαφορά, γιατί ξέρει να βλέπει πως το ταλέντο μπορεί να αποδειχθεί και σε πιο περιορισμένα τετραγωνικά, χωρίς να σημαίνει ότι στριμώχνεται άδικα.
Η Κασσάνδρα Δημοπούλου με την αριστοκρατικότητα της Έλενας Ναθαναήλ, στο φιζίκ, κατάφερε να επιμεληθεί τον ομώνυμο ρόλο, το κείμενο και τα κοστούμια με σεβασμό. Το καπέλο όμως βγάλαμε και στον Χοσέ Φίλιππο Μοδινό.
Και παρά το γεγονός ότι η φωνητική ικανότητα των συντελεστών είναι αυταπόδεικτη, γι’ αυτό άλλωστε και αποθεώθηκαν, με δυνατή έμφαση στους πρωταγωνιστές, πίσω από τους άρτιους ήχους της ζωντανής ορχήστρας μάς γεννήθηκαν σιωπές ένοχες ως προς τα συναισθήματα που οι επί σκηνής επιθυμούσαν να μας προσφέρουν.
Διότι, εν προκειμένω, η σάλτσα σαν να ήθελε λιγάκι ακόμα βράσιμο για να δέσει. Κάπου χάσαμε τη μεστότητα στη ροή της πλοκής. Κάπως ατυχής σε σημεία η επιλογή των προσώπων. Κάπου σαστίσαμε στις άσκοπες παύσεις. Κάπως μας ξέφυγαν κι εμάς κάτι «αδικαιολόγητα» γελάκια. Και τέλος πάντων, σαν κάτι να έλειπε από το πακέτο για να πούμε πως το θέαμα ήταν πλήρες προβών.
Κάθε φορά ωστόσο, το κοινό ξέρει να συμπονά την προσπάθεια εκείνου που χαρίζει ένα μέρος της ψυχής του ως αντίτιμο στης παρουσία του κόσμου. Και χειροκροτά. Κάρμεν, στο Θέατρο Αυλαία για ακόμα δύο παραστάσεις, 29 και 30 Σεπτεμβρίου. Καλή θέαση.
