Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / Μεταπτυχιακός φοιτητής τμήματος πληροφορικής ΑΠΘ
Στην Ελλάδα, αλλά και όχι μόνο, σε θέματα πολιτικά αλλά και επικαιρότητας συνηθίζεται να επικρατούν δύο ισχυρές τάσεις. Ξεκινώντας με ένα κλασσικό παράδειγμα από τις αρχές του περασμένου αιώνα όταν οι Έλληνες ήταν στο δίπολο Βασιλικών – Βενιζελικών φτάνουμε σιγά σιγά στο σήμερα έχοντας αριστερά και δεξιά, προοδευτικούς και συντηρητικούς, μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς , και αυτά τα παραδείγματα μόνο σε πολιτικό επίπεδο. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν δύο κυρίαρχα ρεύματα…Αυτό τον καιρό, προσωπικά παρατηρώ μία διάσταση απόψεων που υπερβαίνει ακόμα και το δίδυμο μνημονιακών – αντιμνημονιακών. Αναφέρομαι στην «κόντρα» μεταξύ αυτών που υποστηρίζουν πως για όλα φταίνε οι ξένοι με αυτούς που λένε πως για όλα φταίνε οι ίδιοι οι Έλληνες.
Εξηγούμαι, η μία πλευρά έχει σαν αγαπημένη ασχολία πρωί, μεσημέρι, βράδυ να υβρίζει και αναθεματίζει την Μέρκελ, το Σόιμπλε, το ΔΝΤ, τους Αμερικανούς και καμιά φορά τη φυλή των Μάγια που προβλέπουν το τέλος του κόσμου σε λιγότερο από ένα μήνα. Από την άλλη μεριά, υπάρχει η τάση στην οποία για όλα φταίνε οι Έλληνες. Οι Έλληνες με το βόλεμα στο δημόσιο, οι Έλληνες οι φοροφυγάδες, τα λαμόγια, που δε δουλεύουν, δεν παράγουν και θέλουν να κάνουν «μποέμικη ζωή» με δανεικά εφόρου ζωής. Σε αυτή την μερίδα ανθρώπων ακόμα και για την κατάρρευση της Lehman Brothers to 2008 από όπου και δόθηκε το εναρκτήριο λάκτισμα της παγκόσμιας κρίσης σίγουρα και εκεί κάποιοι Έλληνες έχουν βάλει το χεράκι τους.
Σε αυτό το σημείο παραθέτω μία από τις αγαπημένες μου φράσεις κλισέ ότι εκτός από το μαύρο ή το άσπρο υπάρχει και το γκρι. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Αντικειμενικά μιλώντας δε γίνεται για τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας να φταίνε μόνο οι ξενόγλωσσοι τραπεζίτες κερδοσκόποι. Δε γίνεται όμως και να φταίνε μόνο οι Έλληνες. Διότι πολύ απλά δε συμμετείχαν όλοι στο πάρτυ του δημοσίου τομέα, ούτε είναι όλοι βολεμένοι. Σίγουρα, η νοοτροπία του μέσου Έλληνα μεταλλάχθηκε τα τελευταία 30 χρόνια. Υπέκυψε σε πελατειακές σχέσεις, υπέκυψε στον εύκολο δρόμο της συνδιαλλαγής μα κυρίως ανέχθηκε τις στρεβλές πολιτικές οι οποίες πλην εξαιρετικών περιπτώσεων ήταν κοντόφθαλμες και δεν έδιναν αναπτυξιακό αέρα για το κράτος και τους πολίτες.
Έτσι λοιπόν παρασυρθήκαμε στη δαμόκλειο σπάθη της τρόικας και έτσι αντλούν σήμερα οι «εταίροι» μας το δικαίωμα να κερδοσκοπούν από την συνεχόμενη κρίση. Οι οποίοι όμως συχνά πυκνά ξεχνούν πως ένα μικρό (σε ποσοστό του ΑΕΠ για την ευρωζώνη) μέγεθος όπως η Ελλάδα μπορεί να ξεκινήσει με την πτώση της ένα ντόμινο…Ήδη μαστίζονται από την κρίση Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία. Ενώ τα πρώτα σημάδια ύφεσης δείχνουν Γαλλία και Βέλγιο. Αλήθεια αν συμβεί αυτό το σενάριο της αλυσιδωτής αντίδρασης οι Γερμανοί που θα πουλάνε τα προϊόντα τους;
Στο δια ταύτα, πρέπει με ψυχραιμία να αναγνωρίζουμε το σωστό από το λάθος την εκάστοτε φορά. Και αυτό ισχύει τόσο για το εσωτερικό όσο και για το εξωτερικό. Πρέπει όλες οι πλευρές να αντιλαμβάνονται τι είναι θετικό για την οικονομία και τους πολίτες δίχως δογματισμούς. Διότι κακά τα ψέματα ο εξορθολογισμός της οικονομίας και του κράτους είναι επιβεβλημένος. Αλλά αυτός πρέπει να γίνει με σεβασμό στους πολίτες και την νέα γενιά. Γιατί, κατά βάθος ο Έλληνας δεν πρέπει να διχάζεται αλλά να αρχίσει ξανά να ελπίζει σε ένα μέλλον για τα παιδιά του.
