Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Και ποιος δεν έχει νιώσει να τον ακινητοποιεί η αγάπη των άλλων; Και ποιος δεν έχει εγκλωβιστεί σε έναν ανάπηρο εαυτό; Και ποιος δεν έχει αισθανθεί τον στρόβιλο των ενοχών για τον τρόπο που αγαπά; Και ποιος δεν έχει γίνει καθεστώς με τις προσδοκίες του; Και ποιος δεν έχει τρομάξει με την ομοιότητα του με πρόσωπα που ήταν κάποτε προδότες γι’ αυτόν; Όλα αυτά τα ερωτήματα και τα αδιέξοδα γεννήθηκαν μέσα μου, παρακολουθώντας την παράσταση Γυάλινος κόσμος στο Θέατρο Αυλαία, την περασμένη Κυριακή στη Θεσσαλονίκη, με την γλυκιά συντροφιά της μαμάς μου.
Τόσο το αριστουργηματικό σύγχρονο έργο του Τεννεσί Ουίλιαμ, όσο και η αφαιρετική σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου, μας άφησαν να κρυφοκοιτάξουμε σε μια συνηθισμένη οικογένεια που τη στοιχειώνουν η απουσία, τα λάθη των γονιών, τα όνειρα, ο έρωτας, ο φόβος και οι ανάγκες του καθενός να βρει τον εαυτό που θέλει να αγαπήσει μέσα από τις παράταιρες υποδείξεις των άλλων. Αν και τοποθετείται στην Αμερική του 1944, φαίνεται πως, όσο κι αν η εξέλιξη μας έχει διαπεράσει, δεν κατάφερε να αλλάξει τη σκληρότητα της αγάπης που αλλοιώνει τους ανθρώπους και αποπροσανατολίζει τις σχέσεις.
Κι όλα αυτά εξαιτίας του αλύγιστου των χαρακτήρων, και των αδυναμιών όπως η υστερία, η ψευδαίσθηση, η αυτολύπηση και η αυτοπαραίτηση, ώσπου ο έρωτας να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού βάζοντας την ψυχή σε ταχύτητα ανατροπής. Οι άρτιες ερμηνείες μας έδωσαν την ευκαιρία να απολαύσουμε τις ιδιοσυγκρασίες, τη μουσική και τη νύχτα που μετέτρεψε τα δεδομένα της αρρωστημένης συνήθειας σε επανάσταση και σκληρές διαπιστώσεις.
Το πιο ωραίο, βέβαια, παραμένει το βλέμμα των ηθοποιών στην υπόκλιση, που έμοιαζαν να ξαφνιάζονται από την εντύπωση που προκάλεσαν στο κοινό με το χειροκρότημα της ηθικής ανταμοιβής. Άξια λόγου η ταπεινότητα και η διακριτικότητα που έδειξαν απέναντι στους ήρωες και την απόδοσή τους. Τέλος, η συγκίνηση του κοινού, μπορώ να πω, πως με έκανε να αναρωτηθώ με τι ακριβώς ταυτίστηκε ο καθένας και ποια διαχωριστική γραμμή πέρασε στην ψυχή τους η ιστορία. Δεν πρόκειται για δράμα, αλλά για πραγματικότητα. Χωρίς να μεγαλοποιεί τις έννοιες, ο Τεννεσί Ουίλιαμ αποκωδικοποιεί γενιές στο φάσμα του χρόνου και μάλιστα μέσα από το αυτοβιογραφικό του θαρραλέο καθρέφτισμα.
Περιττό να πω, πως το να παρακολουθήσετε την παράσταση αξίζει πραγματικά. Θα σας ανταμείψει η αίσθηση, πως δεν είστε μόνοι στη σκέψη, ότι ο κάθε άνθρωπος υπηρετεί τη δική του φυλακή, ακόμα κι αν αυτή την επιβάλλει η αγάπη με όλους τους τρόπους. Και θα φύγετε με την ελπίδα, πως το κλειδί της απόδρασης το έχει πάλι εκείνη.
