Διαβάζω το ευφυολόγημα του κ. Πέτρου Δούκα, ο οποίος κατόρθωσε να βρει δουλειά σε όλους τους ανέργους –χωρίς να πληρώνονται βεβαίως (λεπτομέρεια). Από ιδέες άλλο τίποτα που λένε…
Με το εξής απλό σκεπτικό… Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, όμως η εθελοντική εργασία, όπως την αποκαλεί ο ίδιος, δεν μπορεί να είναι αναγκαστική. Για να θέλει ο άνεργος να «εργαστεί» εθελοντικά πρέπει να πειστεί γι’ αυτό. Και για να πείσει ο Π. Δούκας τον άνεργο, αυτόν δηλαδή που σε δύο μόλις χρόνια του αρπάξανε με απίστευτη βία τη δουλειά και τη μπουκιά μέσα από το στόμα, να εργαστεί εθελοντικά, χωρίς αμοιβή δηλαδή, θα έπρεπε πρώτα ο ίδιος ο κ. Δούκας να γίνει εθνικός ευεργέτης καταθέτοντας όλη την περιουσία του στο ελληνικό κράτος, πλην 1.200 ευρώ για να ζει πλουσιοπάροχα (ποσό διπλάσιο από το νέο μισθό όποιου έχει εργασία). Να προσφέρει δηλαδή εθελοντικά στον τόπο και να έρθει στην ίδια μοίρα με αυτούς που αποκαλεί “ανέργους”.
Τότε μόνο θα ήταν πειστικός. Τώρα γίνεται απλώς επικίνδυνος για την κοινωνία και για την παράταξη στην οποία υποτίθεται ότι ανήκει. Ή απλώς γραφικός. Που θέλει να μας κάνει από Ρουμανία Αφρική…
Γ.Κ.
Η άποψη Δούκα (για να την χαρακτηρίσω κομψά ως άποψη αντί για άλλο, ορθότερο χαρακτηρισμό όπως “μπαρούφα”, αερολογία”, “βλακεία”, “μαλ..κια”), εμπίπτει σε μία ευρύτερη κοσμοθεωρία της ΝΕΟ-φιλελευθερης ιδεοληψίας ότι οι ζημιές πρέπει να είναι κρατικές (δηλαδή να μοιράζονται σε όλους) αλλά τα κέρδη ιδιωτικά (δηλαδή να τα τσεπώνει ο “επιχειρηματίας” μόνον).
Εγώ να συμφωνήσω όμως με τον Δούκα. Ας γίνεται αυτό που λέει μέχρι να ορθοποδήσει η επιχείρηση … όμως, αντί να πληρώνει τους ανέργους το κράτος, ας δίνει ο επιχειρηματίας, μετοχές της εταιρείας του. Ώστε να έχει να περιμένει κάτι αυτός που θα δουλέψει τζάμπα!