Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
Τόπος: Είπα αυτή τη φορά να μην τα αποκαλύψω όλα!
Χρόνος: Δεν θυμάμαι τη μέρα και την ώρα, μόνο την αίσθηση!
Σκοπός: Ένας μουσικός με τα όλα του… που να αξίζει γραμμές στο ηλεκτρονικό χαρτί μου!
Αποφάσισα να τον γνωρίσω και μου είπε: «Ας πρόσεχες»! Μια πορεία ξεχωριστή με τους Τερμίτες από το 1980, κι έπειτα στα μονοπάτια διαφόρων ερμηνευτών που έχτισαν μαζί αληθινά τραγούδια. Αναζήτησα λοιπόν την αιτία των δεκάδων τραγουδιών που έχει μουσικοσυνθέσει και βρήκα έρωτα, πόνο και εξιλέωση στην ίδια ευθεία παρατεταγμένα! Αναγκάστηκα να τον βάλω στα καλούπια μου με ερωτήσεις κλειδιά για τη δουλειά και την ψυχή του, αλλά τελικά εκείνος έκανε παιχνίδι με τις απαντήσεις του! Επεδίωξα να τον «στριμώξω» λιγάκι ακόμη και να μιλήσουμε για πολιτική, αλλά ένας άνθρωπος γεννημένος στον Πειραιά, με νησιώτικο αίμα στις φλέβες του, δεν «στριμώγνεται» εύκολα και ξεδιπλώσαμε αλλιώς τις πολιτικές του πεποιθήσεις! Απόψε θα τον απολαύσετε στο Club του Μύλου με ένα νέο συγκρότημα, τους ΕΧ ΑΝΙΜΟ και υπόσχομαι σε τούτα τα γραμμένα να δώσω μια καλή γεύση από Αντώνη Μιτζέλο. Φυσικά, δεν θα μπορούσα να μιλήσω για έναν μουσικό χωρίς στίχους. Διάλεξα κάποιους αγαπημένους που έντυσε με μουσική με την φιλοδοξία να συναντήσω κάθε του νότα και να ακουμπήσω πάνω της απαλά!
Σου μοιάζει η σελήνη, που να βρω γαλήνη… (Τερμίτες)
«Ναι έχω φτιάξει εκατοντάδες τραγούδια για άλλους. Ήταν μέρος της δουλειάς μου για πολλά χρόνια. Σταμάτησα το 2004». Είναι αυτό που λέμε ότι κάθε άνθρωπος έχει πλαστεί για συγκεκριμένο σκοπό και ο Αντώνης Μιτζέλος αυτόν τον σκοπό τον έχει υπηρετήσει πλάι σε ανθρώπους αυθεντικούς. «Οι ερμηνευτές που συνεργάστηκα ήταν όλοι πρωτότυπα κι όχι αντίγραφα. Ο αγώνας και η έννοια μου ήταν να βρούμε και να αναδείξουμε τα στοιχεία αυτά τα οποία έμοιαζαν μοναδικά για τον καθένα και με κάθε τρόπο τους βοηθούσαν να είναι ο εαυτός τους. Είναι ένας τρόπος να έχεις αληθινά τραγούδια στο τέλος μιας παραγωγής».
Κόψε και μοίρασε στα δύο… (Ελεονόρα Ζουγανέλη)
Καλλιέχνης με το γενναιόδωρο γνώρισμα του μοιράσματος αναγνωρίζει βασικούς συνεργάτες και συμπορευτές που του έδειξαν το δρόμο για όλα όσα ήθελε να κάνει. «Μαχαιρίτσας, Αλεξίου, Αρβανιτάκη, Κότσιρας. Είναι δικοί μου άνθρωποι. Μαζί χαράξαμε το δρόμο». Κι αυτή η «διαδρομή» πάνω στα χνάρια του έρωτα με αβίαστο ή βεβιασμένο τρόπο, με όλο τον πόνο ή την ευτυχία που μπορεί να τον συνοδεύει. «Χωρίς έρωτα δημιουργία δεν υπάρχει. Βασική φράση ενός θέματος ναι, θέλει έρωτα, θέλει εύνοια των μουσών. Η επεξεργασία, οι χιλιάδες νότες που την ακολουθούν θέλουν ταλέντο, γνώση και υπομονή! Στα έργα που γράφω για ορχήστρες, μεγάλα ή μικρά σύνολα υπάρχει μια σχετική ευχέρια γραφής το ομολογώ. Τα τραγούδια τα αποφεύγω όσο μπορώ γιατί με πονάνε και κλαίω συχνά ακούγοντας τα. Είναι όμως λειτουργικά για την κοινωνία και πρέπει να υπάρχουν». Στο σημείο αυτό διαπίστωσα πως στην Ελλάδα πονάμε περισσότερο χάρη στα τραγούδια. Σκεφτείτε μια ερωτική απογοήτευση χωρίς μουσική; Σαν γλυκό χωρίς ίχνος ζάχαρης!
Ψυχή βαθιά… (Λαυρέντης Μαχαιρίτσας)
Οι Τερμίτες του έδωσαν βήμα κι εκείνος τους έδωσε την ψυχή του. Μέσα σε δέκα χρόνια γεμάτα και δημιουργικά για τον Αντώνη Μιτζέλο ακούσαμε μουσικές που μας ακολουθούν ακόμη και μας θυμίζουν γλυκά στιγμές του χθες. «Είναι η συνέχεια της εφηβείας μου και η πρώτη ανίχνευση και μετά κατάθεση της μουσικής μου. Μια παρέα που έφτιαξε το δικό της τραγούδι, το δικό της ήχο και που μέσα στα χρόνια δικαιώθηκε». Αυτή η δικαίωση ήρθε συνολικά μέσα από συνεργασίες με τραγούδια που περιγράφουν τη ζωή του την ίδια. «Είναι κομμάτια μου. Η ιστορία μου. Δεν υπάρχει σκέψη στη σύνθεση. Είναι κατά βάση περιγραφή του ασυνείδητου, του ιδεατού. Ξεκινάς από τον πόνο και φτάνεις στην εξιλέωση. Γίνεται κύμα κάποιες φορές το τραγούδι και παίρνει μαζί του τον πόνο του κόσμου. Μας καθαρίζει, δροσίζει τις ψυχές». Μέχρι χθές πίστευα πως οι μουσικοσυνθέτες επηρεάζονται από τον στίχο. Μετά από αυτή τη συνέντευξη κατάλαβα ότι η μουσική είναι ανεξάρτητη, διατηρεί την αυτονομία της, βαδίζει στο δικό της δρόμο, περπατά ξέχωρη πάνω στα συναισθήματα μας και για να το φιλοσοφήσουμε λίγο παραπάνω ο Αντώνης μου είπε: «Ο μελοποιημένος στίχος στοχεύει στο συνειδητό, στα κέντρα του εγκεφάλου όπου κατοικεί η λογική. Μεταφράζει τη δόνηση, τη συχνότητα. Η μουσική στοχεύει στα κέντρα του ασυνεινήδητου, στο άχρονο. Μπορεί να περιγραφεί το φως και το σκοτάδι μαζί. Αφήνει ελευθερία επιλογής ώστε να ανακαλέσει κανείς συναισθήματα, αφήνοντας παράλληλα την πρόθεση στο δημιουργό της. Λόγος και δόνηση μαζί φτιάχνουν αυτό που οι Έλληνες παλαιότερα ονόμαζαν «Μουσική». Αναρωτήθηκα ποια μουσική από εκείνες που έχει γράψει είναι ΑΥΤΟΣ, είναι η απόλυτη ταυτοποίηση με τον εαυτό του. «Όλες» μου είπε με σιγουριά. «Δεν έγραψα ποτέ μετά από παραγγελία. Πάντα υπήρχε συγκεκριμένος λόγος και γεγονότα ή ιδέες να περιγράψω. Η μουσική μου είμαι εγώ… μέχρι και την τελευταία νότα». Και κάπου εκεί ήρθε και ο αγαπημένος στίχος με άρωμα Παπαδιαμάντη από το «Μοιρολόι της Φώκιας»: «Σαν να χαν τελειωμό τα πάθια κι οι καημοί του κόσμου…»
Με το ίδιο μακό και με κέφι κακό φύγαν μέρες… (Ελευθερία Αρβανιτάκη)
Το μικρόβιο μου ασυγκράτητο, όπως κάθε φορά που συναντώ έναν καλλιτέχνη… «Για την πολιτική του τόπου έχεις γνώμη»; Η απάντηση ήρθε με μια επόμενη ερώτηση: «Είσαι σίγουρη πως θες να την ακούσεις; Με δύο κουβέντες δεν μπορώ να περιγράψω το τοπίο που βλέπω στην πολιτική κατάσταση της Ελλάδος. Η θέση μου πάντως χοντρικά είναι πως οι εκλογές και η ψήφος είναι η δύναμη του συστήματος, το οποίο έχει αποτύχει οικτρά στους στόχους του και χρειάζεται επειγόντως αναθεώρηση». Και για τα κόμματα η άποψη… καυστική, όπως της πρέπει. «Όχι σε όλα τα κόμματα-όχι σε όλες τις ιδεολογίες-όχι στην ύπαρξη του τόκου-αναθεώρηση όλων των συνταγμάτων από τον λαό κι όχι από τις κυβερνήσεις-ασφαλώς όχι στον έλεγχο τροφής-νερού-ψυχών. Ναι στον έναν και κάθε έναν ξεχωριστό άνθρωπο-ναι στο χρήμα με τρίμηνη ημερομηνία λήξεως-ναι σε έναν νέο κόσμο όπου το ασυνείδητο συνεργάζεται ελεύθερα με τη γνώση και τη συμπαντική συνειδητότητα-ναι στην Ελλάδα των Ελλήνων». Τα λόγια του ήταν «καταπέλτης» όπως θα έλεγαν οι συνάδελφοι της Tv αν είχαν τον Αντώνη Μιτζέλο στα «παράθυρα» τους, αλλά δυστυχώς αυτά τα «παράθυρα» φιλοξενούν συνήθως την «αφρόκρεμα» της κατάντιας μας.
Ό,τι πληγώνει, η καρδιά το πληρώνει… (Ραλλία Χρηστίδου)
Και ξαφνικά η σχέση μας πέρασε σε άλλο επίπεδο. Πηγαίνοντας πιο βαθιά, με έπαιρνε να πατήσω το μαχαίρι στην πληγή. Του ζήτησα να μοιραστεί μαζί μου την άποψη του για τους Έλληνες χαραμοφάηδες και τους Έλληνες γεμάτους όνειρα. «Έλληνες με όνειρα! Σήμερα ακούγεται σαν το παράδοξο «Ελβετός ναύαρχος»… με την παρούσα κατάσταση όνειρα δεν μπορούν να υπάρχουν, μας τα έκλεψαν οι νεοταξίτες… χαραμοφάηδες υπάρχουν σε όλο τον πλανήτη και προφανώς είναι επιλογή τους». Δεν ανήκει ούτε στους μεν ούτε στους δε. Ίσως ανήκει στον Πειραιά και τη Σκιάθο. Η Σκιάθος είναι η πατρίδα της οικογένειας με βαθιές ρίζες στο παρελθόν. «Ο μοναδικός τόπος που μου χαρίζει δύναμη και ηρεμία μαζί. Είναι βέβαια και ένα τουριστικό νησί με ότι καλό και κακό μπορεί να έχει αυτή η ιδιότητα, οικονομική ανάπτυξη, πνευματική κατάπτωση, μα αυτά εύκολα ανατρέπονται. Ίσως η Αγιοσύνη αυτών που έζησαν τα τελευταία 10.000 χρόνια στο νησί να μας χαρίσει ξανά τα δώρα τους» μου λέει. Το ότι γεννήθηκε στο Πασαλιμάνι, δεν τον κάνει φανατικό «γαύρο», αν και η ομάδα της γειτονιάς του. «Δεν αισθάνομαι να ανήκω κάπου ούτε σε επίπεδο αθλητικών συλλόγων, μα ούτε και σε πολιτικών κομμάτων και ιδεολογιών. Είμαι αυτό που λένε στην πιάτσα… ΜΟΥΣΙΚΟΣ»! Την γειτονιά του όμως την αγαπάει, και ξέρετε γιατί; «Σε δύο μόλις οικοδομικά τετράγωνα κατά καιρούς έχουν μείνει και δημιουργήσει μεγάλοι συνθέτες, ζωγράφοι και ποιητές. Όλοι οι ρεμπέτες γείτονες… δύναμη μεγάλη»!
Σήμερα που ξανάγινε χώμα το κορμί… (Γιάννης Κότσιρας)
Δεν μπόρεσα δυστυχώς να τον κάνω να αυτοχαρακτηριστεί. Ρόκ; Ρομαντικός; Ιδιόρρυθμος; Ακόμη είναι υπό έρευνα για εκείνον. Οι φίλοι του πάντως έχουν συγκεκριμένη άποψη για το ποιόν του και για τη ζωή που κάνει. «Οι φίλοι μου με θεωρούν ρεμάλι, μα και συντηρητικό, ανίατο αναχωρητή, μα και σπιτόγατο, ονειροπαρμένο στοχαστή, και ανένταχτο πολεμιστή, ανοργάνωτο, μα και υπεροργανωτικό… αλήθεια λένε»! Έστι όπως μπλεχτήκαμε με τις αλήθειες είπα χαριτωμένα: «Αν σου κλέψω βράδυ την κιθάρα σου… το πρωί τι θα πάθεις»; Η απάντηση αναμενόμενη με προεκτάσεις κτητικότητας: «Εσύ να δεις τι θα πάθεις! Κανένας τίμιος κλέφτης δεν κλέβει όργανα, αν και έχει αλλάξει η κοινωνία μας πια και με τα νέα «άτομα» που μένουν δίπλα μας, όλα παίζουν». Όταν όμως σε πάρει η αλήθεια παραμάζωμα, τότε δεν μπορείς να σταματήσεις. Ήθελα να μάθω ποιο θα ήταν το καλύτερο φάρμακο για κείνον, αν παρατούσε τη μουσική… ανακάλυψα τι κάνει τους μουσικούς ξεχωριστούς. «Η ευθανασία» μου απάντησε κοφτά!
Στο Club του Μύλου με τους ΕΧ ΑΝΙΜΟ απόψε…
Είναι χαρούμενος που θα ξαναπαίξει στον Μύλο και φέτος. Θα μας πάρει από το χέρι με γνωστά και αγαπημένα τραγούδια που έχει γράψει για άλλους ερμηνευτές, με νέα ενορχηστρωτική ματιά. Από την εποχή των «Τερμιτών» και το μέχρι το άλμπουμ «Φύλακας Άγγελος» κι από την προσωπική του φιγούρα στην «εμπλοκή» του με τους EX ANIMO πάνω στη σκηνή, η νύχτα θα απογειωθεί λίγο μετά τις 21.00!
