Γράφει ο Πέτρος Λεμονίδης / petroslemonidis@yahoo.gr
Μάθαμε για την «επανάσταση του καναπέ» σε μια εποχή που είχαμε ήδη επενδύσει αρκετά στους καναπέδες. Πανάκριβα υφάσματα για να τους καλύπτουνε, ασορτί τραπεζάκι και κουρτίνες ολομέταξες, που το κάθε χρυσό κρόσσι τους είχε τα ίδια καράτια με ένα χρυσό δόντι. Δεν ήταν βέβαια για τα δόντια όλων, θα μου πεις, αλλά η υφέρπουσα μεγαλομανία πήρε και έδωσε στα περισσότερα ελληνικά νοικοκυριά στα χρόνια της ευημερίας.
Για κάποιους ήταν αρκετό ο καναπές τους να γίνεται κρεβάτι, ώστε να κοιμίζουνε και κανα φιλοξενούμενο. Άλλοι αντιθέτως αναζητούσαν καναπέ – ανυψωτικό μηχάνημα για την κοινωνική τους καταξίωση. Και αυτό δεκτό. Ο όρος λίβινγκ ρουμ κουβαλάει το βάρος της απόδειξης του τρόπου που ζεις κατά μια έννοια.
Αναρωτιέμαι όμως, ποιοι άνθρωποι θα κάθονται σε αυτούς τους καναπέδες και αν όντως ζούνε καλά. Ας πούμε, δεν θεωρώ έξυπνο το να έχεις δυο σαλόνια, ένα καθημερινό και ένα καλό, στο οποίο κάθεσαι 2 φόρες το χρόνο το πολύ. Η θεματική με το καλό σαλόνι είναι κόκκινο πανί από τα παιδικά μου κιόλας χρόνια, τότε που η μάνα μου για να μην τα λερώσουμε δεν μας άφηνε όχι να κάτσουμε αλλά ούτε να κοντοζυγώσουμε. Ευτυχώς που ενηλικιώθηκα και μου επετράπη το κάθισμα στο καλό σαλόνι! Αλλά συνεχίζω να θεωρώ πως τα πράγματα είναι για να χρησιμοποιούνται και οι άνθρωποι για να εκτιμούνται. Όχι το αντίστροφο.
Από την άλλη δε μπορώ να μη φαντάζομαι τον τρόπο που θα κάθονται και οι άνθρωποι των μεταξωτών καναπέδων. Σαν να το χω μπροστά μου. Μια κυρία αρχοντική, αλλά όχι αρχοντοθρεμμένη, να κάθεται εντελώς στην άκρη για να μην τον βαθουλώσει. Ένας ασφυκτικός περιορισμός του σώματος που παρά τα όσα έχει δεν μπορεί να τα χαρεί. Νομίζω δε, πως, όσοι μπορούμε να φέρουμε στο μυαλό μας αυτήν την αρχοντική κυρία, θα συμφωνήσουμε πως έχει από τα πιο μελαγχολικά μάτια που έχουμε δει ποτέ. Ίσως να είναι το τίμημα της αυτό. Οι περισσότεροι με εξαιρετικά επικριτική διάθεση θα πουν πως μια χαρά ήξερε να ζήσει τη ζωούλα της. Όμως επιμένω πως μια τόσο τεράστια δόση μεγαλομανίας και επίδειξης υποκρύπτει συνήθως μια διαταραχή, μια έλλειψη, μια θλίψη, ένα άσχημο κάτι.
Επανέρχομαι χωροχρονικά στο σήμερα των περισσοτέρων, που κάθονται πλέον σε ντιβάνια. Ναι ντιβάνι. Ένα ντιβάνι σαν το βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ. Ένα ντιβάνι γεμάτο από τα ψυχολογικά μας δεσμά, την απόγνωση και τα συμπτώματα της κατάθλιψής μας. Δεν απέχουμε πολύ, ξέρετε, από τους ήρωες των βιβλίων του Γιάλομ. Καθίζουμε δίπλα μας και τις παντός είδους διαταραχές μας από σεξουαλικές μέχρι σοβαρά ψυχαναγκαστικές.
Δεν ξέρω πόσοι έκαναν την «επανάσταση του καναπέ», ούτε τι έχουν καταφέρει σήμερα όσοι τους κατηγορούσαν γι’ αυτό. Ξέρω μόνο πως άπαξ και σηκώθηκαν, ο δρόμος για το ντιβάνι δεν είναι μακριά. Αλλά υπάρχει και χειρότερο. Αυτοί που από πλάνη τους συνεχίζουν και πιστεύουν ακόμη πως κάθονται αναπαυτικά στον παλιό τους μεταξωτό καναπέ. Για ξανατσεκάρετέ το!
