Γράφει η Κατερίνα Τζαβάρα / Συγγραφέας-Εκπαιδευτικός
Η έξαρση του φαινομένου των αδέσποτων ζώων, στις μεγάλες πόλεις, μας είχε απασχολήσει πριν μερικά χρόνια, έντονα, με ανησυχητικές συνέπειες κυρίως για την ασφάλεια των ζώων. Το θέμα διευθετήθηκε «ησύχως», τα αδέσποτα εξαφανίσθηκαν δια μαγείας και όλοι κυκλοφορούσαν, ανενόχλητοι πια, από τα «επικίνδυνα σκυλιά που λερώνουν τα πεζοδρόμια και θα μας ορμήσουν σε λίγο».
Με την ίδια ευκολία που δεχτήκαμε την εξαφάνιση, από τη μία μέρα στην άλλη, των αδέσποτων ζώων φαίνεται πως δεχόμαστε και τόσα χρόνια την εξαφάνιση μικρών παιδιών από τα σπίτια τους, εφήβων από ιδρύματα που φιλοξενούνται, μωρών από θερμοκοιτίδες ή ορφανοτροφεία, παιδιών του δρόμου και των φαναριών. Είναι η ίδια, προκλητική, ευκολία που μας οδηγεί να μουρμουρίζουμε τη λέξη «κοπρόσκυλο», όταν συναντάμε τον σκύλο του γείτονα, ελεύθερο, στο πεζοδρόμιο και να αποκαλούμε «γυφτάκι», όποιο μελαμψό παιδί τρέχει ξοπίσω μας παίζοντας ή ζητώντας χρήματα και φαγητό.
Τρέχαμε για ψύλλου (συζύγου, συνήθως) πήδημα στον ψυχολόγο, την ίδια στιγμή που μπροστά στα μάτια μας κακοποιούσαν λεκτικά και χειροδικούσαν πάνω σε ένα παιδί ή έριχναν φόλα στο ανυπεράσπιστο ζώο που κρύωνε κουλουριασμένο στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας μας. Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί κλαίει, γιατί φοβάται, γιατί είναι ανυπάκουο, γιατί ντρέπεται, γιατί φτύνει, γιατί παίρνει κρυφά, γιατί δεν μπορεί να ενταχθεί εύκολα στο κλασικό σχολείο το παιδί των ρομά, το παιδί που δεν μιλάει, ακόμη, ελληνικά, το παιδί που προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια και «κανονικά, θα έπρεπε να είναι πιο αυτόνομο και υπάκουο». Προσδίδαμε την ταμπέλα του «προβληματικού», του «αλλοδαπού», του «κακομαθημένου» και ξεμπερδεύαμε με τους προβληματισμούς και την ανεύρεση λύσεων.
Τα μωρά συνεχίζουν να ξεφυτρώνουν σαν αγριόχορτα μέσα σε κάδους απορριμμάτων, γυναίκες που χτυπούν τα παιδιά τους για τιμωρία εξακολουθούν να γεννούν κι άλλα παιδιά και να τα θεωρούν ανεπιθύμητα ( η αντισύλληψη είναι πιο αμαρτωλή κι από την έκτρωση όταν η ερωτική πράξη αντικαθιστά την αντιμετώπιση της καθημερινότητας) και όλα γίνονται «συνηθισμένα», αρκεί να γίνονται μακριά από μας.
Ξαφνικά, άνοιξαν τα μάτια, τα αφτιά και η φιλεύσπλαχνη καρδιά μας μπροστά στην τηλεοπτική αποκάλυψη της υπόθεσης ενός ,παράνομα, κρατούμενου παιδιού. Αγωνιούμε για την έκβαση της τύχης του και επιμελώς αδιάφορα καλύπτουμε τις ενοχές που αρχίζουν και πιέζουν στο στήθος, καθώς θυμόμαστε ύποπτα περιστατικά που επιλεκτικά αγνοήσαμε όταν έπεσαν στην αντίληψή μας. Ξαναβρίζουμε τον νεαρό στα φανάρια, το πρωί, βάζουμε τις φωνές στο δικό μας παιδί, το απόγευμα, εκβιάζουμε συναισθηματικά τον σύντροφό μας, το βράδυ. Και η ζωή συνεχίζεται. Με επίκεντρό της την Τρόικα. Τον αυτοδημιούργητο λαϊκό τραγουδιστή. Την ανεπιβεβαίωτη εγκυμοσύνη της παρουσιάστριας. Και ξανά την Τρόικα και τις μειώσεις αποδοχών.
Για τις μειώσεις στην προσοχή που δίνουμε στα παιδιά μας, θα κατέβει, άραγε, ποτέ κανείς στο δρόμο;
Το μεταλλαγμένο DNA, από το χλιδάτο περίβλημα που ακριβοπληρωμένα τοποθέτησε γύρω από το εγώ του ο Έλληνας μικροαστός πριν 20 χρόνια, παίρνει την πιο απολαυστική και δροσερή του εκδίκηση, στην εποχή που σύνθημά της έχει την πάταξη της διαφθοράς μέσα από την αύξησή της. Καθόλου πρωτότυπο, αρκετά εντυπωσιακό, όμως, για να οδηγήσει στην απόλυτη προσωπική αποτυχία τον κουτοπόνηρο συμπατριώτη ,του «αλλιώς μου τα έλεγες πρόεδρε, και τώρα, εγώ, έχω εκτεθεί…». Μην ψάχνετε μακριά να αναγνωρίσετε το μοντέλο, δίπλα μας, μπροστά μας, μέσα μας είναι.
Τα αδέσποτα παιδιά, σήμερα, είναι περισσότερα από τα αδέσποτα ζώα.
Κρυώνουν, πεινούν, κακοποιούνται.
Είναι κοντά σου και γυρνάς περιφρονητικά το βλέμμα σου.
Είναι στο σπίτι σου και σε ενοχλεί η φωνή τους.
Είσαι ο μόνος που μπορεί να τα σώσει, χωρίς να ξοδέψεις λεφτά.
Αδέσποτες σκέψεις κάνω κι εγώ… λες να συναντηθούμε καμιά μέρα στο πάρκο, όλα τα «κοπρόσκυλα»;
