Μια εκπληκτική βραδιά στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης με Ευανθία και Άλκηστη. Δεν έχω λόγια…
Στο δεύτερο ανκόρ, που βγήκαν στη σκηνή μετά από ένα εκπληκτικό δίλεπτο παρατεταμένου χειροκροτήματος, η Ευανθία με το βιολί από δεξιά και Άλκηστις με το ταμπούρλο από αριστερά κατέβηκαν στον κόσμο –αυτό δηλαδή που δεν τολμούν να κάνουν οι πολιτικοί μας. Από πίσω όλη η εκπληκτική μπάντα με τα δύο ακορντεόν, το τσέλο και την τρομπέτα! Το τι έγινε δε περιγράφεται! Εύρημα – ξεύρημα, ήταν εκπληκτική κίνηση απέναντι σε ένα κοινό που έψαχνε από κάπου να πιαστεί, με όλα αυτά που συμβαίνουν έξω. Ένα κοινό που εξαρχής ήτανε μουδιασμένο, αδυνατούσε να παρακολουθήσει το ελληνικό πανηγύρι της σκηνής. Αλλά τελικά οι δυο γυναίκες κατάφεραν να μας κερδίσουν όλους. Η Ευανθία είναι μια μουσική ευφυΐα, αλλά και η φωνή της Άλκηστις μια παράσταση μονάχη της.
Ήταν να κλαις με τους ήχους και τους στίχους που ακούσαμε. Μας θύμισαν ότι σ’ αυτό το κωλοκράτος που μας έχει οδηγήσει όλους σε συλλογική κατάθλιψη, υπήρξαν κάποτε κι ένας Μάνος, ένας Οδυσσέας, μια Μελίνα. Μια Μελίνα που γύρεψε, πάλεψε κι έκανε παγκόσμιο θέμα την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και γενικώς των λεηλατημένων αρχαιοτήτων. Ένας Οδυσσέας που κέρδισε πριν 35 χρόνια το Νόμπελ Λογοτεχνίας και μίλησε για «ελληνικότητα», για τη μοίρα της Ελλάδας στην Ευρώπη. Μας θύμισαν ότι αυτός ο τόπος, που είναι πραγματικά ευλογημένος, αυτή η πατρίδα, με τα νησιά της, με τον ήλιο και τη θάλασσα, με τη γη της την εύφορη, με την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, θέλει κρετίνο… Στεττίνο για να πέσει στα βράχια. Στεττίνο ξεπουλημένο. Που επικαλείται το συμφέρον του λαού του, αλλά δεν εξηγεί τι χειρότερο μπορεί να συμβεί, όταν τουλάχιστον 1 εκατ. Έλληνες είναι άνεργοι, όταν έχουν ήδη αρχίσει τα συσσίτια, όταν ο κοινωνικός ιστός έχει διαλυθεί, όταν έχουν περιφέρει το λαό σε απελπισία και απόγνωση.
Η Ευανθία και η Άλκηστις, μας θύμισαν χθες βράδυ ότι έχουμε πάρα πολλούς λόγους για να είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες. Ότι είναι καιρός να γυρίσουμε στους ποιητές μας, στην ψυχή μας, στη μουσική μας. Στα μικρά καθημερινά που πετάξαμε, στα λιτά, φωτεινά, ανθρώπινα: «Της εξοχής τα πρωινά / θα τα βρούμε ξανά / αγκαλιά στο κρεβάτι / και δεν πειράζει που τόσο νωρίς / θα κοιτάμε χωρίς / να γυρεύουμε κάτι».
Ευανθία και Άλκηστις μετέδωσαν θετική ενέργεια, γέννησαν θετική σκέψη. Κρατώ ως άκρως πολιτική δήλωση την προτροπή της Άλκηστις στο φινάλε κι εύχομαι να το πετύχουμε, ατομικά και συλλογικά: να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε!
Γ.ΚΕΣ.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=hoNIcsiuUdk&feature=share[/youtube]
