Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / Μεταπτυχιακός φοιτητής τμήματος πληροφορικής ΑΠΘ
Και η πιο μικρή γνώση της ιστορίας δείχνει, ότι οι ισχυρές δημοκρατίες ήταν τα πιο πολεμοχαρή και αδίστακτα έθνη. A.Bierce (1842-1914, Αμερικανός συγγραφέας)
Την ώρα που γράφτηκε το παρακάτω κείμενο μόλις έχουμε πληροφορηθεί το αρνητικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας του Βρετανικού Κοινοβουλίου (285 κατά της επέμβασης – 272 υπέρ) όσον αφορά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία. Ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντ. Κάμερον δήλωσε πως έλαβε το μήνυμα ενώ και ο Λευκός Οίκος αφήνει να εννοηθεί με κατηγορηματικό τρόπο πως λαμβάνει σοβαρά υπόψη τη στάση της Μ.Βρετανίας που είναι ίσως ο πιο στενός και σταθερός σύμμαχος των ΗΠΑ.
Γιατί φτάσαμε όμως να μιλάμε για επέμβαση στη Συρία; Μία επέμβαση η οποία έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει μία ανάφλεξη στην γειτονιά μας η οποία ήδη μαστίζεται από τη δήθεν “Αραβική Άνοιξη” της οποίας το αποτέλεσμα, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, είναι μία γενικευμένη αποσταθεροποίηση πολιτική, κοινωνική και σε πολλές περιπτώσεις με εμφυλιακό κλίμα από τη Β.Αφρική μέχρι και την Άπω Ανατολή. Από εκεί που υπήρχαν σταθερά ,καταπιεστικά μεν, καθεστώτα και μία σχετική ευημερία για μεγάλο μέρος του πληθυσμού πλέον έχουμε την Αίγυπτο να σπαράζεται σχεδόν από εμφύλιο πόλεμο και να βρίσκεται ουσιαστικά ίσως στα πρόθυρα της χειρότερης περιόδου στη σύγχρονη ιστορία της. Ενώ παρόμοιο είναι το σκηνικό Λιβύη, Τυνησία και όχι μόνο.
Προφανώς ο στόχος δεν είναι αυτή καθεαυτή η Συρία. Ο Άσσαντ φαίνεται να έχει περιορίσει τον ανταρτοπόλεμο και δεν είχε κανένα λόγο να ρίξει χημική βόμβα. Για αυτό και γνωρίζουμε όλοι παγκοσμίως πως χωρίς απτές αποδείξεις μία επέμβαση θα προκαλούσε κοινωνική κατακραυγή στη Δύση, ενώ στην Ανατολή το πιθανότερο είναι οτι θα αύξανε το θρησκευτικό φονταμεταλισμό και την ασύμμετρη απειλή της τρομοκρατίας (τόσο προς το Ισραήλ πιθανόν μέσω των πυραύλων της Χεζμπολά όσο και γενικότερα προς τη Δύση με τυφλά χτυπήματα βίας). Προφανώς στόχος είναι να υπάρχει πρόσβαση και απειλή προς το Ιράν αλλά και να δημιουργηθεί μία τριβή με την Ρωσία η οποία είναι ο ισχυρότερος σύμμαχος της Συρίας, αλλά και η διέξοδός της στην Μεσόγειο.
Εδώ βέβαια προκύπτει το ερώτημα πως αν η Δύση και δη οι Αμερικανο-Βρετανοί είναι τόσο φιλάνθρωποι και δεν ανέχονται καταπιεστικά καθεστώτα ή απάνθρωπες πολιτικές, για αυτό υποτίθεται οτι γίνονται οι στρατιωτικές επιχειρήσεις, τότε γιατί δεν κάνουν κάτι για τη Σ.Αραβία ή την Ιορδανία; Η απάντηση είναι προφανής και ακόμα και ένας πρωτοετής φοιτητής στις Πολιτικές Επιστήμες την γνωρίζει. Γιατί μιλάμε για συμμάχους, και μάλιστα πολύ σημαντικούς των ΗΠΑ. Αντιστοίχως γνωρίζουμε πως όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις και τη διπλωματία δε χωρούν ούτε συναισθηματισμοί ούτε πολλές φορές η “λογική” αλλά υπερισχύει μόνο το συμφέρον.
Όσον αφορά την Ελλάδα, είτε γίνει τελικώς η στρατιωτική επέμβαση είτε αναζητηθεί πολιτική και διπλωματική διέξοδος για άλλη μια φορά τίθεται το ζήτημα-ευκαιρία να αναδειχθεί η χώρα μας σε σταθεροποιητικό παράγοντα της περιοχής κάτι που θα είχε πολλαπλά οφέλη με πρώτο και καλύτερο ίσως το θέμα της εκμετάλλευσης της ΑΟΖ.
Σε κάθε περίπτωση ας ελπίσουμε να αποφευχθούν τα χειρότερα και όταν συζητάμε τέτοιου είδους θέματα να θυμόμαστε πως επικρατεί και κυριαρχεί μόνο το συμφέρον. Ειδάλλως δε θα φτάναμε καθόλου σε αυτό το σημείο μιας και ο βραβευμένος με νόμπελ ειρήνης το 2009 Πρόεδρος της Αμερικής Ομπάμα δε θα το επέτρεπε. Όταν όμως στο τραπέζι στήνεται ο παγκόσμιος χάρτης των συμφερόντων όλα τα άλλα είναι ψιλά γράμματα.
*Φον Κλαούζεβιτς
