Κάθε βδομάδα, οι φοιτητές Δημοσιογραφίας, του ΙΕΚ Επανομής βγαίνουν στην πόλη και δίνουν φωνή, σε ανθρώπους της καθημερινότητάς μας. Το thinkfree φιλοξενεί τις ιστορίες που ανακαλύπτουν…
Γράφει η Ειρήνη Βασιλοπούλου
Η Πόπη Νομικού είναι 23 χρόνων και ασχολείται εδώ και 7 χρόνια με τη μουσική, παρ’ όλο που το πτυχίο της φέρει τον τίτλο «μοντελίστ – πατρονίστ». Η αγάπη της για τη μουσική και η προοπτική εξέλιξης την οδήγησαν σε αυτήν την επιλογή, χωρίς, βέβαια, να γνωρίζει ότι 7 χρόνια αργότερα, θ’ αρχίσει να βιώνει κάποιες απογοητεύσεις. Η κρίση δεν άργησε να της χτυπήσει την πόρτα.
Παλαιότερα, οι ευκαιρίες που της δίνονταν ήταν πολλές. Τώρα όμως, η ανεργία, η αδυναμία ν’ ανταποκριθεί στα έξοδά της ή ακόμα και να βοηθήσει την οικογένειά της «της έχουν κόψει τα φτερά», όπως λέει. «Δυνατότητες υπάρχουν από την πλευρά των νέων, αλλά δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε όνειρα».
Προβληματίζεται ιδιαίτερα όταν οι γονείς της στεναχωριούνται και προσπαθούν να μην της λείψει τίποτα, αλλά είναι αδύνατον. Η ιδέα δημιουργίας δικής της οικογένειας, πλέον, την απωθεί. «Ναι, πάντα ήθελα πολλά παιδιά, αλλά με αυτά τα δεδομένα θα σκεφτώ αν θα κάνω έστω και ένα! Λυπάμαι για το παιδί που θα φέρω στον κόσμο αυτό. Είναι ό, τι χειρότερο να πεινάει το παιδί σου και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα», λέει θλιμμένα.
Θα επιλέξει την μετανάστευση στο εξωτερικό, όταν φτάσει στα όριά της. Ακόμα έχει περιθώριο, όπως ισχυρίζεται, παρόλο που αγχώνεται και ανησυχεί. Επιπλέον, δεν θα ήθελε να αλλάξει την τωρινή εποχή με κάποια άλλη. «Θα προτιμούσα να ζω σ’ αυτή την εποχή λίγο διαφορετικά. Ζούμε σε μια ήρεμη εποχή, χωρίς πολλούς πολέμους, αλλά με την κακή διαχείριση των πραγμάτων από τους αρμοδίους, την πληρώνουμε όλοι μας».
Με αφορμή την τελευταία της ατάκα την ρωτάω αν υπάρχει πιθανότητα ενασχόλησής της με την πολιτική και η απάντησή της είναι απροσδόκητη. «Δεν ασχολιόμουν τόσα χρόνια αλλά ναι, μου πέρασε η σκέψη να μπω στην πολιτική! Για να προσπαθήσω να βοηθήσω αυτή την χώρα να αναπτυχθεί και να οργανωθεί. Κανένας τελικά δεν ήταν άξιός της. Όλοι κοίταζαν το συμφέρον τους και να’ μαστε τώρα εδώ που φτάσαμε».
Η Πόπη δεν θέλει να τελειώσει τη συζήτηση με μια πικρή αίσθηση. Βλέπει ένα καλύτερο αύριο, όπου θα επικρατεί η ειρήνη και η ισορροπία. Απ’ ότι φαίνεται, οι νέοι είναι ακόμα δυνατοί και έχουν την πρόθεση να βοηθήσουν και να δράσουν. Άραγε οι μεγαλύτεροι, και δη οι αρμόδιοι, έχουν την ίδια διάθεση;»
Γράφει η Δέσποινα Χατζάτογλου
Ο Τάσος είναι 30 χρονών, υποψήφιος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ. Εργάζεται μόνον 2-3 μήνες κάθε χρόνο, ως ωρομίσθιος Φιλόλογος, στο Δημόσιο. Έχει αποφασίσει να ολοκληρώσει το doctora του, και παράλληλα να σπουδάσει… μάγειρας για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.
Τον συναντώ στο σπίτι του, έναν χώρο φροντισμένο, γεμάτο βιβλία, λίγες μέρες μετά την ειδοποίηση της πρόσληψής του σε Γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης, πράγμα που περίμενε με αγωνία, τόσο καιρό…….
– Είσαι ευχαριστημένος, βλέπω.
– Κοίτα, το να βρεις δουλειά μετά από τόσους μήνες, έστω και για 3 μήνες μέχρι το καλοκαίρι, νομίζω ότι στις μέρες μας είναι κάτι εξαιρετικά ευχάριστο. Βρε παιδάκι μου, με κάνανε να νιώθω πολύ «σπουδαίος». Είχα πλακωθεί τόσα χρόνια με τον Φουκώ και με τόσους άλλους «σπουδαίους», όμως βλέπω ότι όλοι αυτοί «δεν φτουράνε»…..
– Δεν «φτουράνε» σχετικά με τι;
– Σχετικά με τα όνειρα πού ’χα, να διδάξω κάποια στιγμή και γω στο Πανεπιστήμιο…. Να γίνω και γω σαν αυτούς που θαύμαζα.
– Και δεν τους θαυμάζεις πια; Σ’ ακούω απελπισμένο;
– Όχι, θυμωμένος είμαι. Είναι πολύ δύσκολο να εξακολουθείς να εξαρτάσαι από τους γονείς σου. Ξέρεις, εγώ δεν ήξερα να κάνω τίποτα’ άλλο εκτός από το γράψιμο και το διάβασμα.
– Θέλεις να πεις ότι μετανιώνεις για όλα αυτά ;
– Όχι βέβαια. Αυτά που έκανα και εξακολουθώ να κάνω, είναι αυτά που πάντα ήθελα. Όμως νομίζω ότι πρέπει να ξεχωρίσω κάπως τα πράγματα…. Αφού ο βιοπορισμός μου δεν εξασφαλίζεται μέσω των σπουδών μου, ίσως χρειάζομαι άλλον προσανατολισμό…
– Τι έχεις στο μυαλό σου ; Τι ακριβώς εννοείς ;
– Κοίτα, δεν εννοώ το να φύγω στο εξωτερικό. Μπορεί να το σκέφτηκα, αλλά όχι, δεν έχω τα κότσια να φύγω από την Ελλάδα. Χρειάζομαι να χω κοντά μου σημεία αναφοράς, ανθρώπους που εκτιμώ και στους οποίους να μπορώ να στηριχτώ. Πώς να το κάνουμε, εδώ είναι οι γονείς μου και οι φίλοι μου …. Έξω, όχι. Ή τουλάχιστον, όχι ακόμη. Εννοώ κάτι χειροπιαστό, χειρονακτικό… κάτι σαν γκαρσόν, σαν πωλητής, σαν καφέ, μπαρ, δεν ξέρω ακριβώς….
– Προσπάθησες να βρεις εκεί δουλειά; Ποιό ήταν το αποτέλεσμα ;
– Προσπάθησα, αλλά και κει, τζίφος.
– Τι βλέπεις ; Θα συνεχίσεις έτσι και τον επόμενο χρόνο;
– Δεν ξέρω. Έχω περιορίσει στο ελάχιστο τα έξοδα μου. Δε γίνεται λόγος για εξόδους, ψώνια, κινητά, βιβλία κλπ. Έχω ψάξει παντού, έχω πάθει κατάθλιψη , δεν θέλω να τα σκέφτομαι… Προς το παρόν θα εργαστώ τους 3-4 μήνες που απομένουν για το τέλος της σχολικής χρονιά με τα 600 Ε, θα προσπαθήσω να τελειώσω το doctora μου, όσο πιο γρήγορα μπορώ, ενώ παράλληλα θα μαθαίνω κάτι πιο πρακτικό, ας πούμε μάγειρας, κομμωτής κι αν κάτσει και κανένα ιδιαίτερο, θα ναι τέλειο. Ίδωμεν…..
– H κατάσταση που βιώνεις σήμερα αφορά μόνον εσένα ή είναι παρόμοια τα πράγματα και με τους φίλους σου ; Αλήθεια, έχει επηρεαστεί και η σχέση σου με το άλλο φύλλο ;
– Tί να λέμε τώρα; Και βέβαια. Όταν λέμε δεν υπάρχει μία, εννοούμε ούτε και για καφέ. Αλήθεια, πώς να κρατηθεί μια σχέση μέσα στη μιζέρια ; Όσο για τους φίλους μου, ναι, νομίζω πως όλοι λίγο πολύ στα ίδια είμαστε.
– Τάσο, τι σκέφτεσαι ότι μπορεί να γίνει ή να κάνεις;
– Δεν ξέρω αλήθεια. Το μόνο που εύχομαι είναι να περάσει γρήγορα όλο αυτό, να γίνουμε λίγο σοφότεροι και να προσέχουμε ποιους και γιατί τους ψηφίζουμε.
– Δηλαδή η συνειδητοποίηση αρκεί;
– Όχι, δε νομίζω…. Χρειάζεται αγώνας, εναντίωση στην αδικία, πολιτικοποίηση, εκτίμηση των καταστάσεων, προσγείωση και καθαρό μυαλό….
– Και ως τότε, πως νομίζεις ότι θα συνεχίσεις ;
– Όντας θυμωμένος και ξύπνιος, επειδή νομίζω ότι δεν εγκληματούν μόνον αυτοί που μας αποκοιμίζουν, αλλά και μεις που τους επιτρέπουμε κάτι τέτοιο.
Η συνάντησή μου με τον Τάσο έφτασε στο τέλος της. Τον ευχαρίστησα για τις σκέψεις που μοιράστηκε μαζί μου και απομακρύνθηκα προβληματισμένη, επειδή σκέφτηκα ότι η γνώση μοιάζει άχρηστη όταν δεν μπορεί να εξαργυρωθεί…..
Γράφει η Ιωάννα Μπρέγκου
Την λένε Κατερίνα και είναι 23 χρονών, σπουδάστρια σε ΙΕΚ. Άνεργη, ψάχνει αλλά δεν βρίσκει κάποια δουλειά για να βγάλει το χαρτζιλίκι της. Την ρώτησα λίγα πράγματα για το πώς αντιμετωπίζει η γενιά της την κρίση και οι απαντήσεις της ήταν, αν μη τι άλλο… αισιόδοξες!
– Η δυσκολία μετάβασης στην αγορά εργασίας είναι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις, ως νέα γενιά Κατερίνα, σωστά?
– Βιώνουμε ασφυκτικές πιέσεις ,η ανεργία αυξάνεται , αλλά με λίγη υπομονή και επιμονή θα τα καταφέρουμε…
– Πως βλέπεις τον εαυτό σου στο μέλλον, ως σύντροφος και μητέρα?
– Η αλήθεια είναι ότι κάνω πολλά όνειρα, μ΄αρέσει η ιδέα να δημιουργήσω δική μου οικογένεια αλλά σίγουρα υπάρχει ένας φόβος μέσα μου, αν θα τα καταφέρω οικονομικά.
– Είναι δίκαιο για τους νέους κάτω των 25 ετών να πληρώνονται πιο λίγα σε σχέση με τους άλλους?
– Όχι, δεν είναι δίκαιο γιατί σε αυτήν την ηλικία συμπεριλαμβάνονται όλοι οι φοιτητές, οι οποίοι έχουν πολλά έξοδα, πόσο μάλλον αυτοί που σπουδάζουν μακριά από τους γονείς τους. Κατά τη γνώμη μου, ο καθένας μας θα έπρεπε να πληρώνεται ανάλογα με το είδος της δουλειάς που καταβάλει, όχι ανάλογα με την ηλικία του.
– Πιστεύεις ότι θα πρέπει να μείνουμε εδώ στην Ελλάδα ή να φύγουμε στο εξωτερικό;
– Εγώ προσωπικά θέλω να μείνω, αλλά δεν με βοηθάει η Ελλάδα… Οπότε αν μου δοθεί η ευκαιρία θα φύγω για κάποιο χρονικό διάστημα.
– Τελικά, μπορούμε να ξεφύγουμε ως γενιά από αυτόν τον ατέρμονο κύκλο μαρσμού, χαμηλών προσδοκιών και απογοήτευσης;
– Ναι, μπορούμε! Νιώθω μεν απογοήτευση για την κατάσταση της χώρας μοτ αλλά πιστεύω ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα νέο τρόπο σκέψης ως νέα γενιά. Με ατομική και κοινωνική υπευθυνότητα και με ένα νέο δημόσιο ήθος μπορούμε να αποφύγουμε τον μαρασμό. Θα το κάνουμε;
