Γράφει η Αλεξάνδρα Πολιτάκη / alex-politaki@freemail.gr
Παρακολουθώ τις διακαναλικές συνεντεύξεις των κομμάτων, ακούω τα Ζάπεια (1, 2, 3, 4 μέχρι τώρα), παρακολουθώ τις συνεντεύξεις των πολιτικών. Δεν καταλαβαίνω. Αναζητώ τα «νέα κόμματα» και δεν τα βρίσκω. Παλιά μποτοξαρισμένα πρόσωπα με παλιές μποτοξαρισμένες ιδέες, μποτοξαρισμένο λόγο. Οι πολιτικοί μιλούν μεταξύ τους, το ένα κόμμα απευθύνεται στο άλλο και κανένα στο λαό. Ο ένας πολιτικός απαντάει στον άλλο και κανείς στον πολίτη. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα αδυνατεί να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Εξάλλου δύο χρόνια τώρα δε συναντήθηκε ποτέ μαζί της. Ανίκανο και ξεπερασμένο από τα γεγονότα, δεν μπορεί καν να εφεύρει τον εαυτό του κι έτσι επαναλαμβάνεται σαν ψέλλισμα σε άνοια. Τα διλλήματα έχουν την τιμητική τους. Κάθε είδους και καμιάς ουσίας. Ο υπάρχον πολιτικός κόσμος αδυνατεί να μπει στο καινούριο παιχνίδι και προσπαθεί να κρατήσει ανοικτό το παλιό με όλα τα γνωστά πολιτικά και επικοινωνιακά τερτίπια. Συγκλίσεις, συμμαχίες, συνεργασίες που δεν ενδιαφέρουν τον κόσμο. Ιδέες και γραμμές που αναδύθηκαν από τις πλατείες και τους δρόμους διεκδικούνται και οικειοποιούνται από κάθε πολιτικό χώρο που μπορεί να το κάνει. Δημοσιογράφοι κάνουν ερωτήσεις – πάσες για να δοθούν απαντήσεις – συγνώμης, είτε για να προσφέρουν λίγη οσμή από ζεστό αίμα στον οργισμένο ψηφοφόρο, είτε για να προσφέρουν μια εκδούλευση στον υποψήφιο. Πραγματικές μεταμέλειες δεν υπάρχουν και το βλέμμα στρέφεται έντεχνα στην «επόμενη μέρα». Επόμενη μέρα δεν υπάρχει κι έτσι ξαναγυρίζουμε στη μεταμέλεια, η απουσία της οποίας τροφοδοτεί το θυμό και θρέφει τις ακραίες τάσεις. Συνδυασμοί πολλοί, υποψήφιοι περισσότεροι, αλλά τα «καλά χαρτιά» δεν μπήκαν ακόμη στην τράπουλα, περιμένοντας τις επόμενες παρτίδες. «Εσείς όμως ξέρετε τι θα ψηφίσετε, έτσι δεν είναι;» με ρώτησαν πριν από λίγες μέρες. «Ναι, ξέρω» απάντησα και μπορεί να ήταν αλήθεια. Μπορεί και όχι…
