Κάπου στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2000 και του 2004 εισήχθη στο πολιτικό λεξιλόγιο η έννοια του “πολιτικού πολιτισμού”, που για τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους της εποχής. Με τον όρο αυτό υπαινισσόταν την ανάγκη να επικρατήσουν θετικά πολιτικά ήθη, ό,τι δηλαδή επιτάσσει η Δημοκρατία. Τότε σε γενικές γραμμές αυτά τα ήθη τηρήθηκαν.
Και πάνω που πιστέψαμε ότι γίναμε Ευρώπη, ότι μπορούμε να συζητήσουμε και να συνεννοηθούμε, εδώ και 3-4 χρόνια, οι πιέσεις που ασκούνται στην κοινωνία αλλά οι ακρότητες που κατακλύζουν τις προσλαμβάνουσές μας καθημερινά, έχουν οδηγήσει σε κατάλυση κάθε έννοιας πολιτικού πολιτισμού. Οι φραστικές επιθέσεις έχουν γίνει κανόνας, χωρίς να λείπουν οι απειλές και τα νταηλίκια.Η αλαζονεία ξεχειλίζει…
Είναι ίσως η πιο κρίσιμη από τις εκλογικές αναμετρήσεις της μεταπολίτευσης. Συγκρούονται και πάλι, μετά από 30 χρόνια, δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τη δημοκρατία. Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Καλούμαστε να αποδείξουμε ότι είμαστε, όντως, charlie, ότι όντως είμαστε ανεκτικοί στην άλλη άποψη, ότι τη σεβόμαστε. Για το καλό της πατρίδας για την οποία όλοι -υποτίθεται- ότι αγωνιζόμαστε.
