Μία τσάντα “λουί βουιτόν” για άνεργες

2
879

Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr

«Πάρε κυρία, πάρε φτηνό» φώναζε ο μελαμψός άντρας στους περαστικούς, διαφημίζοντας στον πιο εμπορικό δρόμο της πόλης με αυτό τον πανάρχαιο τρόπο τη πραμάτεια του. Το δικό του «μαγαζί» δεν έχει γυαλισμένες βιτρίνες, λιγνές πωλήτριες που στέκονται ορθοστασία όλη μέρα για να εξυπηρετήσουν τον πελάτη, αντικλεπτικά συστήματα και κρυφές κάμερες στις γωνίες. Το δικό του «μαγαζί» είναι το πεζοδρόμιο, πουλώντας από έναν χαλασμένο πάγκο σχεδόν τα πάντα. Από τσάντες, ζώνες, πορτοφόλια , φουλάρια , ρολόγια , μπιζού, ομπρέλες και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Δεν κόβει απόδειξη, δεν πληρώνει φόρους στο κράτος και στον Δήμο , δεν απασχολεί προσωπικό , δεν πληρώνει εργοδοτικές και ασφαλιστικές εισφορές. Βρίσκεται στα καλλίτερα πόστα και πουλάει. Χωρίς ενοίκιο, χωρίς έλεγχο, χωρίς ωράριο χωρίς το παραμικρό έξοδο.

Για τους εμπόρους αυτό είναι αθέμιτος ανταγωνισμός. Για το κράτος είναι διαρροή εσόδων. Πως θα βρεθούν μετά τα κονδύλια για υγεία, παιδεία, άμυνα, συντάξεις…

Οι μόνοι που χαίρονται είναι οι καταναλωτές. Επώνυμες μάρκες που δηλώνουν στάτους για τον κάτοχο, αποκτούνται από το υπάιθριο σταντ στην τιμή που θα έπιναν όλο κι όλο δύο καφέδες. Αγοράζοντας μια τσάντα μαϊμού, ουσιαστικά όμως: ευνοείται κάποιος που δεν πληρώνει ενοίκια και φόρους. Δεν έχει γραφτεί στο επιμελητήριο και δεν έκανε ποτέ έναρξη. Δεν έχει πάρει ταμειακή μηχανή και δεν θεωρεί βιβλία. Μήπως και το σινιέ εμπορικό κατάστημα, δεν μπορεί να πουλάει το ίδιο φτηνά αν δεν κόψει απόδειξη, δεν πληρώσει φόρους , δημοτικά τέλη , Δ.Ε.Η., Ι.Κ.Α., Ο.Α.Ε.Ε. ενοίκιο; Βέβαια στην εποχή σαν και αυτή της ραγδαίας οικονομικής κρίσης, τον καταναλωτή δεν τον ενδιαφέρουν όλα αυτά. Η νεαρή κυρία επιτέλους έχει αποκτήσει την λατρεμένη τσάντα των ονείρων της που διαφορετικά θα χρειάζονταν ολόκληρο μηνιάτικο. Τι σημασία έχει αν η λατρεμένη λουί βουιτόν της είναι ένα κακό αντίγραφο; Στραβοραμμένη και με χρυσά φερμουάρ που το χρώμα τους ξεφτάει σιγά σιγά; Εντάξει, η τσάντα είναι “μαϊμού” αλλά άνεργη τόσους μήνες μόνο “μαιμούδες” μπορεί να ψωνίζει…


Προηγούμενο άρθροArianna Huffington: «Η Ελλάδα πρέπει να φύγει από την ευρωζώνη»
Επόμενο άρθροΔΝΤ: Κύμα νέων μέτρων, απέτυχαν παντού
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

2 ΣΧΟΛΙΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.