Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / angelaziouti@yahoo.gr
Το στοιχείο που επικρατούσε από νωρίς το πρωί στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου ήταν η ησυχία. Τα κουδουνίσματα των τηλεφώνων. Το πρίντερ, το φαξ, το βουητό των μηχανών παραγωγής. Όλα είχαν πάψει. Και μέσα σε όλα αυτά οι φωνές των ανθρώπων που μέχρι χθες συνωστίζονταν στον χώρο. «Ευτυχώς έχω ήδη μία πολύ καλή πρόταση από μία πολυεθνική καπνοβιομηχανία. Σκέφτομαι να φύγω στο εξωτερικό. Θα αναλάβω υπεύθυνος αγορών στην βορειοκεντρική Ευρώπη με έδρα στο Αμβούργο. Αναβαθμισμένες αρμοδιότητες και καλύτερα λεφτά. Για μένα τελικά ίσχυσε το ρητό κάθε εμπόδιο για καλό» είπε στη γραμματέα που μάζευε κάτι φακέλους, ο νεαρός άντρας, πρώην υπεύθυνος αγορών της καπνοβιομηχανίας. «Να σου πω καλά θα κάνεις» απάντησε η μικρόσωμη γραμματέας «να δοκιμάζει πρέπει ο άνθρωπος την τύχη του κι αλλού!». Έσκυψε το κεφάλι προς το παράθυρο στον δρόμο. «Έτσι είναι η ζωή! Έχει τα πάνω και τα κάτω». Μαζί με αυτόν, χωρίς δουλειά μείνανε χιλιάδες ακόμη εργαζόμενοι, καθώς η γνωστή εταιρεία του κλάδου της καπνοβιομηχανίας έβαλε λουκέτο. Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε έντονη κινητικότητα να ανακάμψει η εταιρεία, η οποία βρίσκονταν ήδη στα όρια της κατάρρευσης, τα στελέχη της οποίας προσπάθησαν να βρουν κεφάλαια από την αγορά και να έρθουν σε επαφή με τους οφειλέτες προκειμένου να παγώσουν οι παλιές οφειλές. Βέβαια για να συμβεί αυτό έπρεπε η εν λόγω επιχείρηση να αποδείξει τη βιωσιμότητα της.
Το εργοστάσιο δούλευε σε τρεις βάρδιες και τροφοδοτούσε με προϊόντα καπνού τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και της Άπω Ανατολής. Παρόλα αυτά δεν ανήκε στις κερδοφόρες επιχειρήσεις κάτι που είχε σαν άμεσο αποτέλεσμα την αισθητή συρρίκνωση του προσωπικού.
Η γραμματέας Βάσω Κ. έβαλε το πληκτρολόγιο στο σελοφάν και σκέπασε την οθόνη του υπολογιστή. Στην εταιρεία συμπλήρωσε δεκατέσσερα χρόνια. Κανονικά από εδώ θα έβγαινε και στη σύνταξη, αν δεν έκλεινε. «Μετράω τα ένσημα και δεν τα συμπληρώνω. Να δω τώρα τι θα κάνω εγώ σε αυτή την ηλικία.
Κάθε φορά που κλείνει ένα εργοστάσιο, στερεύει και η «βρύση» που ποτίζει τον εργαζόμενο με δημιουργία, κοινωνική συναναστροφή, αξιοπρέπεια, κάματο και χρήματα. Και αν η λέξη «άνθρωπος» προέρχεται από το «άνω θρώσκω», δηλαδή κοιτάω ψηλά, τώρα το κεφάλι είναι σκυμμένο καταγής. Από ταπείνωση και απόγνωση. Η Βάσω Κ. σήμερα δε θέλει να πάει στο σπίτι. Θα περπατήσει μόνη της στην προκυμαία. Θα βγάλει τα παπούτσια της. Μετά το παλτό της. Και θα αφήσει ένα σημείωμα κάτω από μία πέτρα για να μην το πάρει ο αέρας, που θα λέει «αντίο για πάντα».
