Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / Μεταπτυχιακός φοιτητής τμήματος Πληροφορικής ΑΠΘ
Προσπαθώ να θυμηθώ μία χρονιά στην οποία να μην έχουν γίνει είτε απεργίες είτε καταλήψεις σε Δημοτικά ή Γυμνάσια και Λύκεια από την αρχή της χρονιάς και μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου. Είτε για μικροπολιτικούς σκοπούς είτε για συντεχνίες συνδικαλιστών κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Κινητοποιήσεις επί κινητοποιήσεων. Κλασσικό φαινόμενο στην Ελλάδα. Για αυτό και ο τρόπος αντίδρασης της κατάληψης και της πορείας έχει εκφυλιστεί τελείως. Διότι από την Μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα κάθε τρεις και λίγο έχουμε την ίδια ιστορία. Αποτέλεσμα αυτού είναι όταν υπάρχει πραγματικά σοβαρός λόγος για κάποια αντίδραση και κινητοποίηση μεγάλη μερίδα της κοινωνίας είτε να μη σε παίρνει στα σοβαρά είτε να αγανακτεί με τα κλεισίματα των δρόμων και άλλες μορφές «αγώνα».
Μιας και είπα την λέξη αγανακτώ. Πέρα από τον εκφυλισμό των διαδηλώσεων ταπεινή μου γνώμη είναι πως δεν υπάρχει πλέον ούτε καν φαντασία στον τρόπο αντίδρασης. Μόνο οι αγανακτισμένοι, με τα καλά τους και τα κακά τους, κατάφεραν να βγάλουν μερίδα του κόσμου στην…πλατεία. Αφενός γιατί ήταν ακομμάτιστοι, και όταν έγινε η προσπάθεια καπέλωσης υπήρξε αποστασιοποίηση μεγάλης μερίδας του κόσμου. Και αφετέρου διότι ήταν διαμαρτυρία ειρηνική και η οποία δε συγκρούονταν με τα συμφέροντα καμίας επαγγελματικής ή κοινωνικής ομάδας.
Τώρα τα σπασμένα θα τα πληρώσουν μαθητές, γονείς και ίσως και φοιτητές.
Δε διαφωνώ πως οι εκπαιδευτικοί έχουν πολλά προβλήματα να λύσουν και η αγωνία τους δικαιολογημένα είναι μεγάλη. Αλλά καλώς ή κακώς πιστεύω πως ο συγκεκριμένος τρόπος αντίδρασης, δηλαδή να κλείσουν τα σχολεία πριν καν ανοίξουν(!) δύσκολα θα επιφέρει κάποιο θετικό αποτέλεσμα ενώ το πιθανότερο είναι μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης να στραφεί εναντίον τους.
Για αυτό και δε τοποθετώ στην ίδια μοίρα τον απλό δάσκαλο με τους μεγαλοσυνδικαλιστές. Δε γνωρίζω και δε θέλω να μάθω σε ποιον κομματικό φορέα πρόσκειται η ηγεσία της ΟΛΜΕ. Προσωπικά πιστεύω πως αυτό το μοντέλο έκφρασης και συνδικαλισμού των εργαζομένων γενικότερα είναι πεπαλαιωμένο και αναχρονιστικό. Φυσικά και ο κάθε εργαζόμενος, εν προκειμένω ο εκπαιδευτικός, πρέπει να έχει κάποιο όργανο στο οποίο θα εκφράζει τις ανησυχίες του και τα προβλήματά του. Από εκεί και πέρα δεν πρέπει ο δάσκαλος να ασκεί πολιτική γιατί αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου χάνεται ο χαρακτήρας του εργαζόμενου (που θεωρείται πως επιτελεί λειτούργημα) και περνάμε στο φαινόμενο των εργατοπατέρων.
Προσωπικά χλευάζω μερικές φορές το πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ διότι ακόμη και σήμερα μιλάμε εν πολλοίς για πολιτική της εικόνας. Αν ο Ομπάμα αγκαλιάσει ένα σκύλο και σηκώσει τα μανίκια σε μια ομιλία κερδίζει πόντους και ψήφους, επομένως χάνεται η ουσία! Παρόλα αυτά εκεί που θα συμφωνούσα θα ήταν η λογική των λόμπι. Προτιμώ δηλαδή ένα ανεξάρτητο από κόμματα σωματείο εκπαιδευτικών να εκθέτει τα προβλήματα του και τις προτάσεις του στους πολιτικούς μεν αλλά τη διαχείριση και τη «δοσοληψία» να γίνεται σε συνεργασία με κάποιον εκπρόσωπο, τύπου «λομπίστα», ο οποίος θα αναλάβει να φέρει εις πέρας τα αιτήματά τους κάνοντας τις ανάλογες επαφές με τους αρμόδιους Βουλευτές, Γενικούς Γραμματείς και Υπουργούς παρά να βλέπω δασκάλους με σηκωμένες γροθιές. Μόνο έτσι ο εργαζόμενος θα καταφέρει να εξαλείψει τις κομματικές ηγεσίες της Μεταπολίτευσης που τόσο πολύ ενοχλούν την κοινωνία ως φαίνεται.
Μπορεί ο τίτλος του «λομπίστα» να ακούγεται άχαρος όμως αυτός έχοντας τον ρόλο εκπροσώπησης των εργαζομένων θα είναι προς το συμφέρον τους. Για παράδειγμα δεν είναι λίγες οι φορές στις οποίες ένας εκπρόσωπος εργαζομένων όταν θα κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων μπορεί να πιεστεί ή να υποχωρήσει πιο εύκολα σε σχέση με κάποιον καταρτισμένο(για παράδειγμα ένα δικηγόρο) ο οποίος γνωρίζει πότε πρέπει να πει ναι και πότε όχι. Επίσης οποιαδήποτε επαγγελματική ομάδα θα μπορεί να απεργήσει και να διαδηλώσει, δε τα ισοπεδώνουμε όλα. Όμως ο επαγγελματίας πρέπει να αποσυνδεθεί από τη δοσοληψία με πολιτικούς και με συμφέροντα. Πρέπει να σκέφτεται τη δουλειά του, πως αυτή θα γίνει καλύτερη για τον ίδιο προφανώς αλλά και την κοινωνία. Επίσης πρέπει και θα μπορεί να εκφράζει τα προβλήματα του εργασιακού χώρου αλλά με τρόπο τέτοιο όπου δε θα έρχεται σε αντίθεση και ρήξη με άλλες κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες. Διότι έτσι η τριβή μεταξύ για παράδειγμα καθηγητών και Κυβέρνησης μετατρέπεται σε ρήξη μεταξύ δασκάλων και γονιών και συνεπώς οδηγούμαστε σε ένα φαύλο κύκλο. Τέλος κάποια στιγμή πρέπει να γίνει κάτι και με την αφισορρύπανση. Εν έτη 2013 η Αθήνα γέμισε αφίσες που καλούσαν σε συγκέντρωση στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης! Υπάρχει πλέον και το ίντερνετ που είναι πιο οικονομικό και οικολογικό για την προώθηση κινητοποιήσεων ενώ μπορεί να απευθυνθεί και σε μεγαλύτερο κοινό. Ας τα σκέφτονται αυτά τα πράγματα οι κομματάρχες παλαιάς κοπής.
