*μιας και μεταξύ άλλων έχει χαθεί και το νόημα των διακοπών, οι συντάκτες και οι φίλοι του tf επιχειρούν αναλυτικά και με τον υποκειμενισμό που τους διακρίνει, να μας πουν τι θα πει «κάνω διακοπές»!
Η Έφη Τσαμπάζη [δημοσιογράφος] λέει…
Ήμουν, λέει σε μια μαγευτική παραλία. Η άμμος ζεστή, το νερό της θάλασσας κρύσταλλο, πεντακάθαρο. Με παρέα, αγαπημένα πρόσωπα.
Τα παιδιά μας να τσαλαβουτούν, να κάνουν μακροβούτια και να ζητούν την επιβράβευσή μας. Γέλια, παιχνίδια. Γύρω μου, ένα τοπίο τόσο λιτό αλλά τόσο πλούσιο. Ελλάδα. Ο ήλιος, η αλμύρα της θάλασσας, το αεράκι έπαιρνε μακριά τις σκοτούρες. Οι συζητήσεις μας επί της ουσίας. Το αύριο των παιδιών μας, το σήμερα το δικό μας, χωρίς γκρίνια, χωρίς προβλήματα. Οι αδικίες της κοινωνίας μας και οι δόσεις σε εφορία και ΔΕΗ απουσίαζαν. Με ένα μαγικό τρόπο απουσίαζαν και τα συνεχόμενα «χτυπήματα» των κινητών τηλεφώνων. Απουσίαζαν παντελώς και οι συσκευές. Η ώρα περνούσε. Τα «μικρά», εξουθενωμένα ξαποσταίνουν στις αγκαλιές των γονιών τους. Μας δίνουν ένα πεταχτό φιλί. Τι ευλογία Θεέ μου. Εικόνες από τα «Τα Παιχνίδια τ’ ουρανού και του νερού» του Γιάννη Ρίτσου με κατακλύζουν.
Ξαφνικά η τόσο ενοχλητική φωνή του παρουσιαστή ειδήσεων στην τηλεόραση με επαναφέρει στην τάξη! Δεν προλαβαίνει να πει μια κουβέντα παραπάνω και τον «κλείνω» πεισματικά. Ο άντρας μου, μου λέει «Άντε ξεκινάμε;». Κρατώντας την κόρη μου από το χέρι κλείνω την πόρτα του σπιτιού μας και αρχίζω διακοπές. Τελικά μόνο τα όνειρα δεν… διακόπτονται. Υλοποιούνται πιο εύκολα στις διακοπές μας. Όλα είναι στο χέρι μας! Καλή συνέχεια…
