Γ. Σερβετάς: «Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;»

Συνέντευξη στη Μάγδα Παπανικολούδη

Ατακαδόρος από τους λίγους. Άνθρωπος έξω καρδιά. Διηγείται και ξεκαρδιστικά ανέκδοτα – μεταξύ άλλων για… παπαγάλους. Από τα πιο αγαπητά πρόσωπα της τηλεόρασης και ταυτόχρονα αγαπημένη φωνή στο ραδιοφωνικό «αέρα» της πόλης. Συγγραφέας; Ίσως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χρονογράφος, μιας και για έκτη χρονιά, ο Γιάννης Σερβετάς, που έγινε γνωστός στο πανελλήνιο από τη σατιρική εκπομπή Ράδιο Αρβύλα, κυκλοφορεί το προσωπικό του «Ημερολόγιο – Ανεκδοτολόγιο 2012» και στις σελίδες του θα βρείτε «χαμόγελα, νεύρα, θυμωμένες απόψεις, άχρηστες πληροφορίες, μουσικές, έντονα χρώματα και αφθονία σε χαμόγελο». Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου, αύριο Σάββατο, 12 Νοεμβρίου, στις 12.00 στο Βασιλικό Θέατρο (Πλ. Λευκού Πύργου) ο Γιάννης Σερβετάς μιλάει στο thinkfree και εξηγεί με χιούμορ τι μας χαρακτηρίζει ως λαό, τι δεν πήγε καλά, αλλά και γιατί δε θα άλλαζε απολύτως τίποτα στη Θεσσαλονίκη.

Τι παρουσιάζεις στο φετινό σου ημερολόγιο; Όταν  έγραφες το πρώτο, περίμενες ότι θα έφτανες να γράψεις το έκτο;

Φυσικά και δεν περίμενα να φτάσω στο 6^ο. Αν το περίμενα, δεν θα έγραφα ούτε το πρώτο, διότι, μεταξύ μας, ως Έλληνας, είμαι λίγο τεμπελάκος. Τώρα και όσον αφορά στην ερώτηση: «Τι παρουσιάζω στο φετινό ημερολόγιο» θα σου απαντήσω, ό,τι και στα προηγούμενα. Ξαναλέω για 6^η φορά, πως η ζωή παραείναι μικρή για να είναι θλιβερή.

Το ημερολόγιό σου προϋποθέτει έντονη παρατηρητικότητα. Μπορείς να ξεχωρίσεις ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει τον κόσμο σήμερα;

Κάποτε είχα πάει σ’ ένα εργαστήριο βυρσοδεψίας. Εκεί μου έκαναν εντύπωση οι άνθρωποι που δούλευαν σ’ αυτό. Ενώ βρωμούσε ο τόπος, εκείνοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα. Εγώ δεν μπορούσα να σταθώ από την μπόχα και εκείνοι χαμογελώντας, μου είπαν απλά, πως «την είχαν συνηθίσει». Πιστεύω ότι αυτό είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη Ελλάδα. Συνηθίσαμε τόσο πολύ τη βρώμα που ζούμε μέσα της και όχι μόνο δεν μας κάνει εντύπωση, αλλά αισθανόμαστε και μια χαρά από πάνω.

Υποθετικά μιλώντας, αν έπρεπε να εγκαταλείψεις ένα από τα τρία, τηλεόραση, ραδιόφωνο και γράψιμο, ποιο θα ήταν αυτό και γιατί;

Δεν μου αρέσουν αυτές οι υποθετικές ερωτήσεις. Δεν ξέρω. Είναι συνδεδεμένα το ένα με το άλλο. Είναι σαν τις ακτίνες του τροχού. Αν αφαιρέσω τη μία ακτίνα, δεν θα λειτουργεί σωστά ο τροχός. Δεν θα απαντήσω  σ’ αυτή την ερώτηση. Είμαι πλεονέκτης. Τα θέλω όλα και ούτε υποθετικά δεν απαντώ.

Με τον Αντώνη Κανάκη κάνατε «το ραδιόφωνο όπως το φανταστήκατε». Ποια είναι η τηλεόραση, όπως τη φαντάζεστε; Τι θα αλλάζατε, αν μπορούσατε, σ’ αυτήν;

Οι αλλαγές δεν γίνονται μαγικά μέσα σε μία στιγμή. Προσωπικά θα απαντήσω, αλλά πιστεύω ότι καλύπτω και τον Αντώνη λέγοντας πως δεν ήρθαμε εμείς να «αλλάξουμε» τα πράματα. Αυτό το κάνουν πολλοί άνθρωποι μαζί. Κάθε μέρα προσπαθούμε για το καλύτερο μαζί με πολλούς ακόμα.

Ποια είναι τα όρια που θέτετε στη σάτιρα του Ράδιο Αρβύλα;  Έχεις αισθανθεί κάποια στιγμή ότι κάνατε λάθη;

Η σάτιρα δεν έχει ούτε ιερό, ούτε όριο αλλά ούτε και όσιο. Τα όρια μπαίνουν αυτόματα, από το ήθος των καταστάσεων που καυτηριάζουμε. Τώρα όσον αφορά στα λάθη, έπρεπε να γνωρίζεις πως είμαστε αλάνθαστοι. Αυτό είναι και το μεγάλο μας λάθος.

Μέσα από αυτά που ακούς, βλέπεις και διαβάζεις καθημερινά μπορείς να εξηγήσεις τι φταίει και φτάσαμε σήμερα ως εδώ;

Ο δεβαριεσαδερφισμός μας. Το «Δεν πειράζει και αύριο μέρα είναι». Αυτό πιστεύω ότι είναι η πηγή του κακού, αλλά κυρίως η εκφρασμένη πεποίθηση του «επίτιμου» που είπε  σε συνέντευξη ότι «θα τα καταφέρουμε ως λαός» και το γκαντέμιασε το θέμα.

Στο εισαγωγικό σου σημείωμα, λες  «το χαμόγελο, κατά την Κλεοπάτρα είναι η μοναδική καμπύλη που ισιώνει ακόμη και τα πιο στραβά πράματα». Το πιστεύεις αυτό ακόμη και για τους πολιτικούς μας;

Σ’ αυτή τη ζωή, όπως έμαθα από τον συγχωρεμένο πατέρα μου, «όπως στρώνεις έτσι κοιμάσαι». Οι Έλληνες κάναμε ένα τεράστιο λάθος. Αφήσαμε τους πολιτικούς να μας στρώσουν το κρεβάτι. Ας προσέχαμε. Και για να απαντήσω και στο πρώτο σκέλος της ερώτησής σου, είπαμε ότι το χαμόγελο ισιώνει στραβά πράγματα, αλλά δεν κάνει και θαύματα.

Σε παλιότερη συνέντευξή σου έχεις πει ότι «η κρίση βρίσκεται στα συναισθήματα». Πού έγκειται η προσωπική ευθύνη του καθενός για αυτό;

Δεν μπορώ να απαντήσω για τους άλλους. Μπορώ μόνο για τον εαυτό μου. Προσωπικά είμαι το ένα από τα έντεκα εκατομμύρια ΕΓΩ, που όταν τα προσθέσεις όλα μαζί,  φτιάχνουμε την πατρίδα μας. Όταν όλα τα ένα-ένα ΕΓΩ, γίνουμε όλοι ΕΜΕΙΣ, τότε πιστεύω  ότι θα είμαστε στο σωστό δρόμο.

Ζεις και εργάζεσαι στη Θεσσαλονίκη. Τι θα άλλαζες σ’ αυτήν;  Γιατί όλοι μιλούν για την «εσωστρέφεια της πόλης»;

Μιλούν έτσι διότι μας φθονούν γιατί είμαστε ερωτική πόλη. Και για την άλλη ερώτηση που μου έκανες, θα σου απαντήσω με μερικές ερωτήσεις γιατί εκνευρίστηκα. Θα έκανες προσθετική στήθους στην Πάμελα Άντερσον; Θα άλλαζες τη μύτη της Τζένιφερ Άνιστον; Θα έκανες προσθετική τρίχας στο στήθος του Ρουβά; Φυσικά όχι. Εγώ λοιπόν γιατί να αλλάξω κάτι σ’ αυτή την πόλη; Είπαμε…. ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ. Λυσσάξατε να αλλάξω την πολάρα μου!

Πες μου μία φράση από ένα βιβλίο ή από ένα τραγούδι που μόλις διάβασες ή άκουσες και σε έκανε να αλλάξεις τρόπο σκέψης;

«Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;»