Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Είναι ωραίο να βλέπεις την άνοιξη. Τον ανθό που σκάει, αλλά και την μπόρα που έρχεται. Είναι η ζωή, είναι η αναγέννηση. Είναι το «για δες καιρό που διάλεξε», το Πάσχα Ελλήνων, η αρχή του χρόνου για τους αγρότες της «προ i εποχής». Η φύση που ξυπνά, το πράσινο το χλωρό, ο ουρανός ο καθαρός –ένα ποίημα χωρίς λέξεις.
Μας έλειψε η άνοιξη στις πόλεις. Ειδικά η άνοιξη. Το καλοκαίρι ζεσταίνεσαι, το φθινόπωρο βρέχεσαι, το χειμώνα κρυώνεις. Αλλά το τσιμέντο δεν ανθίζει και δυστυχώς δεν φροντίσαμε τόσα χρόνια να ‘χουμε ένα φυλλοβόλο στο δρόμο μας. ένα που θα ρίχνει τα φύλλα του όταν έρχεται φθινόπωρο και θα βγάζει καινούρια όταν φτάν’ η άνοιξη. Απλές σκέψεις, ανθρώπινες, που τόσο μας έχουν λείψει μέσα στη σκληράδα της ταχύτητας με την οποία κινούμαστε, χάνοντας τα σημαντικά που συμβαίνουν γύρω μας, δίπλα μας.
Γι’ αυτό και είναι πολύ όμορφη η εικόνα των νεαρών δενδρυλλίων που φυτεύτηκαν πριν λίγους μήνες από την αντιδημαρχία Περιβάλλοντος του δήμου Θεσσαλονίκη και πρασινίζουν δειλά δειλά τα στενά της πόλης όπως η Ρογκότη, η Μοργκεντάου, η Λώρη Μαργαρίτη. Είναι εικόνα αισιοδοξίας, είναι ζωή να μπορείς να βλέπεις επιτέλους τον ερχομό της άνοιξης –το χλωρό φύλλο, το δένδρο που ψηλώνει, το ανθάκι που ξεπηδά.
Τέτοιες σκέψεις μου ήρθαν στο νου την Κυριακή των Βαΐων, όταν δίπλα στο εκκλησάκι της Αγίας Γλυκερίας, στο Κωνσταντινουπολίτικα, ξεχύθηκαν μικρά παιδάκια ανάμεσα στο πράσινο και τα αγριολούλουδα. Σ’ ένα οικόπεδο «αναξιοποίητο», που χάρη σε κάτι τέτοια οικόπεδα που κολλήσανε στην απαλλοτρίωση ή έχουν περίπλοκη συνιδιοκτησία, έρχεται και βρίσκει η άνοιξη να προσγειωθεί!
Κι αναρωτιέσαι μετά, αν τελικά είναι «αναξιοποίητο» ή αυτό ακριβώς είναι το αξιοποιημένο. Που μας ξυπνά, που μας φτιάχνει, που μας δίνει τη δυνατότητα να αγγίξουμε τ’ όμορφο. Κι ας είμαστε στην πόλη.
Υ.Γ.: Δυστυχώς, αν καλά κατάλαβα, θα αξιοποιηθεί και αυτό το οικόπεδο. Αλίμονο στην άνοιξη, λοιπόν… ή καλύτερα, αλίμονο σ’ εμάς…
