ΔΙΧΩΣ PHOTOSHOP: Ο ΚΥΚΝΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΣΧΗΜΟΠΑΠΟ

0
1961

plastiki

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / angelaziouti@yahoo.gr

Το πρωτοσέλιδο γνωστού περιοδικού life style που φιλοξενεί την καθημερινότητα των σελέμπριτις το έγραφε ξεκάθαρα: δες τις ελληνίδες σταρ δίχως ρετούς. Μέσα σε δυο μέρες της κυκλοφορίας του το περιοδικό ξεπούλησε. Χιλιάδες γυναίκες της διπλανής πόρτας το αγόρασαν για να δούνε τις αγαπημένες τους σταρ όπως ξυπνάνε το πρωί. Παρουσιάστριες, ηθοποιοί και μοντέλα που η ομορφιά τους άγγιζε την τελειότητα επιτέλους δίχως μακιγιάζ και – το σημαντικότερο – δίχως Photoshop. Για να καταλάβεις για ποιά πρόκειται έπρεπε να διαβάσεις τη λεζάντα με το όνομα της. Σπυράκια, κηλίδες στο πρόσωπο, άτονα μάτια με σκουρόχρωμους κύκλους θύμιζαν περισσότερο τον .. μαύρο Πητ από τα καρτούν και όχι τις υπέρλαμπρες σταρ που της αποθεώνει το κοινό. Σώμα χαλαρό με κυταρίτιδα και ραγάδες από τις γέννες. Εικόνες που είναι … η εκδίκηση της Σούλας, της Κατερίνας, της Μαρίας και άπειρων ακόμη ανώνυμων γυναικών που ο χρόνος δεν της φέρθηκε καλά. Που ο πλαστικός χειρούργος φαντάζει να είναι ο Μάγος Κόπερφιλντ που θα τους κάνει ανόρθωση στήθους και σύσφιξη προσώπου. Διότι δεν είναι απλό πράγμα να βλέπουν τις λαμπερές σταρ στα life style περιοδικά να φιγουράρουν εντυπωσιακές και αψεγάδιαστες και να της πιάνει σε πιάνει το παράπονο που άλλες είναι κύκνοι κι άλλες ασχημόπαπα. Άλλωστε η αυτοπεποίθηση και η εκτίμηση του εαυτούς τους πήγαινε περίπατο κάθε φορά που κοιτάζονταν στον καθρέφτη.  Όσο κι αν το πραγματικό κάλλος είναι το κάλλος της ψυχής, η βιομηχανία της ομορφιάς τις κάνει αυτό να το ξεχνούν, αφού ούτως ή άλλως ζούνε σε μία κοινωνία, όπου κυβερνάει η “δικτατορία” του φαίνεσθαι. Κρέμες νυκτός και ενυδάτωσης, κραγιόν, λιπ γκλος, ρουζ, μάσκαρες, ψεύτικες βλεφαρίδες, ακριβά αρώματα, σκιές ματιών, μολύβια για τα χείλη και εξτένσιον. Προιόντα που πρέπει να πουληθούν για να αυξήσουν τα κέρδη των εταιρειών υποσχόμενα να δώσουν ένα… εξτένσιον στην χαμένη αυτοεκτίμηση.

Να πάρουν επιτέλους θάρρος κι αυτές δείχνοντας τόσο λαμπερές και νέες όσο και τα πρότυπα γυναικών που λανσάρονται στα εξώφυλλα των γυναικείων περιοδικών.

Εκεί που το Photoshop διαστρέφει την εικόνα του φυσιολογικού: το στήθος στέκει πάντα στο ύψος του, η κοιλιά μετά από δύο εγκυμοσύνες δεν είναι πλαδαρή, η περιφέρεια δεν έχει ανοίξει και αυτό το άτιμο το μαγιό δεν έχει καμία ατέλεια να κρύψει!

Εκεί που το Photoshop πείθει ότι η ωριμότητα αλλά και η μητρότητα, με όλα όσα φέρνουν μαζί τους, είναι για τη μέση γυναίκα καταστροφικά. Εκθειάζεται μόνο η νεότητα και οι διάσημες με τις δεκάδες πλαστικές και τα φουσκωμένα από τη σιλικόνη στήθη.

Η γυναικεία ματαιοδοξία συντηρεί την παντοδύναμη βιομηχανία της ομορφιάς που είναι μια από τις ισχυρότερες σε όλο τον κόσμο. Και η βιομηχανία της ομορφιάς συντηρεί τη γυναικεία ματαιοδοξία με κύριο όπλο το Photoshop.  Στο στόχαστρό της όλες αυτές, που προκειμένου να αρέσουν αγγίζοντας την τελειότητα των σταρ και τη σφριγηλότητα ενός αγάλματος είναι διατεθειμένες να πληρώσουνε αδρά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες πλαστικών γιατρών πρόθυμων να μας πετσοκόψουν χαρίζοντάς τες την εικόνα των επώνυμων που θαυμάζουν.  Γιατί αυτές αρνούνται να αγαπήσουν τις ατέλειες τους . Τα μερικά περιττά κιλά που πήρανε όταν εγκυμοσούσανε φέρνοντας  στον κόσμο τα υπέροχα πλάσματα που της φωνάζουν ‘Μαμά”, το στήθος τους που έπεσε από τον θηλασμό προσφέροντας  αγάπη και γάλα από το σώμα τους, αλλά και τις ατελείωτες ώρες εργασίας που δεν της επέτρεπαν να μαγειρέψουν κάτι υγιεινό στο σπίτι και τρώγανε πρόχειρα και junk food στο πόδι για να προλάβουν την επόμενη σύσκεψη στο τμήμα πωλήσεων.

Προηγούμενο άρθροΣΥΝΑΥΛΙΑ “HELLENIC AMERICAN UNIVERSITY YOUNG CREATORS”
Επόμενο άρθρο“ΠΛΟΥΤΟΣ” ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
Γεννήθηκα το Φεβρουάριο του ’68 στη Θεσσαλονίκη. Η μαμά λέει ότι εκείνη τη μέρα, χιόνιζε πολύ. Η συγκοινωνία είχε σταματήσει και το ολόλευκο αστικό τοπίο διακόπτονταν από τις βαθιές πατημασιές των περαστικών. Στην ίδια πόλη μερικά χρόνια μετά σπούδασα οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Από τα οικονομικά όμως αγάπησα πιο πολύ την ποίηση. Τον Λειβαδίτη, τον Καρούζο, τον Πρεβέρ. Γιατί η επιστήμη σε μαθαίνει πως να κουμαντάρεις τα λεφτά. Ενώ η ποίηση πως να κουμαντάρεις τη ψυχή. Το 1999 εκδόθηκε η συλλογή μου «Ο Θεός κατοικεί σε ουρανοξύστη, 31 ποιήματα της πόλης» από τον Παρατηρητή. Λίγο αργότερα το 2003 κυκλοφόρησε από τα Ελληνικά Γράμματα «Η Αρχιτεκτονική των σιωπηλών ημερών». Το πρώτο μου μυθιστόρημα εκδόθηκε από τη Φερενίκη το 2009 με τον τίτλο «Ο ήλιος στο πάτωμα». Προφητικός τίτλος για μια χώρα που κατρακύλησε κατόπιν στο ναδίρ. Αρθρογραφούσα στην Karfitsa και τώρα στο Thinkfree. Ευτυχώς που η σκέψη δεν είναι Μερσεντές να κατασχεθεί. Γιατί εδώ σκεφτόμαστε ακόμη. Ελεύθερα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.