Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Πολύ καλά τα λέει ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ με τους 5 λόγους για τους οποίους πιστεύει ότι ο Τραμπ θα κερδίσει τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Κι εγώ δεν είμαι… Τραμπ, αλλά πιστεύω ότι θα κερδίσει. Δύο από αυτούς ισχύουν για Ελλάδα και Ευρώπη, όπου ο πολιτικός κόσμος παρακολουθεί το έργο της ανόδου των άκρων αλλά, παρότι το ‘χουμε ξαναδεί, αδυνατεί να αντιδράσει.
«Το πρόβλημα δεν είναι ο Τραμπ, αλλά η Χίλαρι» λέει ο Μουρ. Παραφράζοντας θα λέγαμε ότι το πρόβλημα δεν είναι τα άκρα αλλά το λεγόμενο δημοκρατικό τόξο. «Η ψήφος της υπέρ του πολέμου στο Ιράκ με έκανε να ορκιστώ ότι δεν θα την ψηφίσω ποτέ» γράφει. Η ψήφος υπέρ του οικονομικού εξανδραποδισμού των πολιτών (εργαζομένων και επιχειρηματιών) μέσω της άμετρης φορολογίας, είναι η αναγωγή στην πατρίδα μας. Η πολιτική της Γερμανίας που έχει βγάλει από το κάδρο τον άνθρωπο, την οποία ακολουθούν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, είναι η αναγωγή σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Σύμφωνα με τον Μουρ, όλες οι υποσχέσεις υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων εν γένει τραυμάτισαν την περηφάνια του κλασικού Αμερικανού. Κι εδώ κάτι ανάλογο: η θεοποίηση των δικαιωμάτων κάθε είδους μειοψηφίας, σε βάρος της εκάστοτε πλειοψηφίας, έχει «εγκαθιδρύσει» κάτι περισσότερο από δυσαρέσκεια: απογοήτευση –από το η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες φτάσαμε στο η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους άλλους πλην των Ελλήνων (κλασικά παραδείγματα η διαχείριση του μεταναστευτικού και των no borders).
Αν λάβουμε υπόψη και ότι στην 51η πολιτεία των ΗΠΑ έχουμε ήδη ψηφίσει ως ριάλιτι («άντε, θα ψηφίσω Τραμπ για να δω τι θα συμβεί») τον Ιανουάριο 2015, τότε λοιπόν να μην απορεί κανείς για όσα ζούμε και για όσα μέλλει να ζήσουμε.
Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 30.7.2016
