The nicest man in the world!

Την Παρασκευή, που μας πέρασε, αργά το μεσημέρι, ήμουν στημένη σε μία τεράστια ουρά τραπέζης, προκειμένου να πληρώσω (όπως κι όλοι οι υπόλοιποι της ουράς), την πρώτη δόση του κεφαλικού φόρου (έκτακτη εισφορά), που μας επεβλήθη ετσιθελικά, τινάζοντας στον αέρα τους οικιακούς μας προϋπολογισμούς.

Αλλά πήγαμε και το πληρώσαμε και δεύτερη κουβέντα δεν είπαμε…

Λίγη ώρα μετά, το Υπουργείο Οικονομικών, ανακοίνωνε την παράταση της πληρωμής της πρώτης δόσης, αφού, προφανώς, είδανε, πώς οι περισσότεροι καθόλου δεν συγκινήθηκαν από τις κυβερνητικές εκκλήσεις κι ως άλλοι Ντάριο Φo, αναφώνησαν: “Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω!”.

Το ίδιο βράδυ σε φιλική συγκέντρωση κάποιος με ρώτησε πώς περάσαμε το καλοκαίρι στην Τήνο και πότε με το καλό θα ξαναπάμε.

Απάντησα ότι περάσαμε πολύ ωραία αλλά ότι φέτος δε μας βλέπω να ξαναπηγαίνουμε, αφού με όλες αυτές τις οικονομικές πιρουέτες (έκτακτες εισφορές, μειώσεις μισθών, μειώσεις αφορολογήτου, τέλος ακινήτων κτλ.), το κράτος θα μας φάει όλα τα χρήματα που περίσσευαν για διακοπές.

Έπεσε μια ελαφρά στενοχώρια στην ομήγυρη, απ’ αυτές που συνοδεύονται από μια σιωπή ανθρώπινης συμπαράστασης, όταν κάποιος έχει το θάρρος να ομολογήσει δημόσια μια οριστική και ριζική αλλαγή στον τρόπο ζωής του προς το χειρότερο…
Κι όλοι κούνησαν το κεφάλι τους με κατανόηση. Εκτός από έναν εύθυμο κύριο, τροφαντό και γενειοφόρο, που με κοίταζε χαμογελώντας. Κι αφού χαμογέλασε, μίλησε κιόλας:

“Κυρία μου”, μου λέει. “Τα χρήματα που οφείλετε στο δημόσιο είναι το πρόβλημά σας;”

-Μάλιστα, απαντώ.

-Και γι’ αυτό δέν θα πάτε διακοπές;

-Γι’ αυτό, ξαναπαντώ.

-Δηλαδή, αν δεν πληρώνατε το δημόσιο, θα μπορούσατε να πάτε διακοπές;

-Βεβαίως, απαντώ.

-Ε, τότε, να πάτε διακοπές! Το δημόσιο μπορεί να περιμένει…

-Μα πώς να περιμένει; Αφού αν δεν πληρώσω θα έχω κυρώσεις. Ούτε φορολογική ενημερότητα δεν θα μπορώ να πάρω.

-Ε, όταν τη χρειαστείτε την ενημερότητα, πάτε στην εφορία, κάντε έναν διακανονισμό, πληρώστε κάτι λίγα και θα σας τη δώσουν.

Το κράτος δεν πρόκειται να ζημιωθεί ποτέ από συνεπείς φορολογουμένους, όπως εσείς. Κι επειδή το γνωρίζει, μπορεί να περιμένει. Όσο θέλετε…

Ίσως επειδή ξέρει ότι εισπράττει χρήματα χωρίς να παρέχει τίποτε απολύτως…

Γι’ αυτό σας λέω, κυρία μου: Διακοπές να πάτε. Αφήστε τα κρατικά τζερεμέδια να τα πληρώσετε όποτε έχετε…

Και μετά είπε κι άλλα αυτός ο υπέροχος άνθρωπος, πού όχι μόνο φαινόταν πώς γνωρίζει τι λέει, αλλά τα λόγια του έσταζαν βάλσαμο στις πανικόβλητες και βασανισμένες οικονομικά ψυχές μας κι έτσι όλοι οι παρευρισκόμενοι κάναμε κύκλο γύρω του. Κρεμόμασταν από τα χείλη του! Λες και ήταν ο Χανς ο φλαουτίστας κι εμείς τα μαγεμένα παιδιά.

Είπε, είπε, είπε… Και τι δεν είπε: Για το κράτος-νταβατζή, για το κράτος-τοκογλύφο, για τους παραλυμένους και άχρηστους πολιτικούς, που δεν έχουν ιδέα από οικονομία αλλά επιμένουν να το παίζουν μαθητευόμενοι μάγοι εις βάρος μας. Έλεγε κι έλεγε εκείνο το στόμα του… Σκέτο ευαγγέλιο! Κάποια στιγμή, ένας της ομήγυρης τον ρώτησε τι δουλειά κάνει.

Κι εμβρόντητοι τον ακούσαμε ν’ απαντάει: “Είμαι προϊστάμενος στην τάδε ΔΟΥ. Ο διευθυντής για την ακρίβεια…

Και να ξέρετε: Ούτε εγώ την πλήρωσα την έκτακτη εισφορά. Αν την πλήρωνα δεν θα μου έφθαναν τα λεφτά να ταΐσω την οικογένειά μου μέχρι το τέλος του μήνα…

Και γυρνώντας σε μένα, μου λέει: “Κι εσείς μην τυχόν και δεν πάτε στην Τήνο! Και μη χαλάτε χατίρια στον εαυτό σας… Άλλωστε υπάρχει πάντα το κράτος για να σας τα χαλάει…”

 Γράφει η Ναυσικά Γκράτσιου